VII SA/Wa 1894/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. i E. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 19 lipca 2016 r. (również data nadania w urzędzie pocztowym) W. P. i E. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] nakazującą skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...], samowolnie przeznaczonego na punkt dziennej opieki nad dziećmi. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z uwagi na zasadność składanej skargi oraz znaczny rozmiar oraz graniczące z pewnością niebezpieczeństwo wystąpienia szkód do których dojdzie w przypadku uniemożliwienia prowadzenia działalności w postaci Dziennego Opiekuna, a także trudne do odwrócenia skutki zaprzestania prowadzenia tejże działalności, co wypełnia obydwie przesłanki zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza w istocie, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani tez nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Należy zaznaczyć, iż ciężar wykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2115/11 oraz z dnia 23 września 2011 r., sygn. II OZ 836/11). Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt. II FSK 502/09). W niniejszej sprawie strona skarżąca uzasadniła wniosek bardzo lakonicznie, cytując przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a.. We wniosku brak jest wskazania o jakich szkodach, czy trudnych do odwrócenia skutkach jest mowa. Brak jest również dowodów uprawdopodabniających ich zaistnienie. W żadnym stopniu wniosek nie został odniesiony do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie uzasadnili w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, a zatem nie wykazali, że zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.