VII SA/Wa 1896/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013r. sprawy ze skargi E. T.-Z. i C. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez E. T.-Z. i C. W. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], wydana w postępowaniu wznowieniowym, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę parkingu wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, związanymi z tym obiektem, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], dla inwestora – Zakład Produkcji Sprzętu Medycznego "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. E.T.-Z. i C. W., zwani dalej skarżącymi, złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty [...] powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu żądania skarżący wskazali, że są właścicielami działki nr [...], którą zamierzają podzielić. Poprzez wybudowanie w parkingu, jedna z wydzielonych działek zostanie pozbawiona dojazdu. Podali, że parking graniczy na całej długości z ich działką nr [...]. W piśmie z dnia 20 maja 2011 r. skarżący poinformowali, że o inwestycji dowiedzieli się w dniu 19 kwietnia 2011r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Starosta [...], na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżących, wznowił postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. Następnie, decyzją z dnia [...]czerwca 2011 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał ją w mocy. Skarga na ww. decyzję Wojewody [...] złożona przez E.T.-Z. została uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, oparta na uznaniu braku interesu prawnego skarżących z uwagi na spełnienie wymogów jedynie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.), bez ustosunkowania się do kwestii wpływu budowy parkingu na możliwość wykorzystania działki sąsiedniej przez skarżących zgodnie z jej przeznaczeniem, jest przedwczesna, nie poprzedzona wnikliwą i zupełną analizą stanu faktycznego. Organ odwoławczy winien ponownie ocenić zasadność zarzutu odwołania, czy spełnienie przez obiekt jedynie wymogów wskazanych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest równoznaczne z brakiem oddziaływania obiektu budowlanego na nieruchomość skarżących. W tym zakresie powinien mieć na uwadze wyżej cytowane orzecznictwo sądów administracyjnych i rozważyć ponownie, czy działka skarżących, z uwagi na jej przeznaczenie budowlane, położenie w bezpośrednim sąsiedztwie, plany jej podziału (w tym dostępność wydzielonych działek do drogi publicznej), leży w obszarze oddziaływania obiektu, a co za tym idzie czy skarżącym przysługują prawa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę parkingu, czy posiadają interes prawny w rozumieniu art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżących, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia z [...] czerwca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2383/11, stwierdził: oprócz przepisów technicznych dotyczących odległości budowanej inwestycji od nieruchomości, organ winien mieć na uwadze art. 5 ustęp 1 punkt 9 Prawa budowlanego i rozważyć zgodę na budowę w kontekście przestrzegania prawa sąsiedzkiego (art. 140 i 144 k.c.). Wskazał ponadto, że z treści art. 5 ustęp 1 punkt 9 Prawa budowlanego wynika, że obiekt budowlany należy budować w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych, zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, jednak zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zacytował z wyroku ocenę Sądu, że: W każdej sytuacji, w której właściciel nieruchomości jest zmuszony ze względu na zamierzenie inwestycyjne ograniczyć sposób korzystania z własnej działki, nie można mu odmówić przymiotu strony. Decyzja, oparta na uznaniu braku interesu prawnego skarżących z uwagi na spełnienie wymogów jedynie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez ustosunkowania się do kwestii wpływu budowy parkingu na możliwość wykorzystania działki sąsiedniej przez skarżących zgodnie z jej przeznaczeniem, jest przedwczesna, nie poprzedzona wnikliwą i zupełną analizą stanu faktycznego. Zalecił organowi I instancji, w kontekście treści odwołania skarżących, którzy w odwołaniu poinformowali, że dwie rodziny C. W. i E. T.-Z. są właścicielami działki nr [...] położonej w [...], gmina [...], która obecnie jest w trakcie podziału, oraz twierdzenia, że pobudowany parking uniemożliwia dojazd do działek i realizację naszych planów, czyli budowy bliźniaczego domu mieszkalnego, wyjaśnienie sprawy podziału nieruchomości i dojazdu do działek i stosownie do ustaleń wydać decyzję w postępowaniu wznowieniowym. Ponownie rozpatrując wniosek o wznowienie Starosta [...] uzyskał informację od Wójta Gminy [...], że na działkę o nr ew. [...] (skarżących) nie była wydana decyzja podziałowa a ponadto, że przedmiotowa działka nie przylega do drogi gminnej, wobec czego w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej należy wystąpić do właściwego zarządcy drogi. Skarżący, wezwani do przedłożenia ostatecznej decyzji o podziale działki oraz udokumentowania, że droga dojazdowa do projektowanych miejsc parkingowych jest usytuowana na całej długości boków działek powstałych z podziału, poinformowali, że posiadają postanowienie wójta gminy i wstępny projekt podziału, w którym Wójt Gminy stwierdza zgodność proponowanego podziału działki nr [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, że nie widzą potrzeby występowania o ostateczną decyzję zatwierdzającą podział działki do czasu wydania decyzji o rozbiórce parkingu. Powołali się na stanowisko Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji, że wykonanie proponowanych dojazdów do działek będzie możliwe po likwidacji parkingu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Starosta [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy prowadzonej z wniosku skarżących, odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę parkingu wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, związanymi z tym obiektem, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Organ stwierdził, ze nie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 13 ust. 1) część działki o nr ew. [...], na której usadowiona jest sporna inwestycja, przeznaczona jest pod teren urządzeń technicznych Wodociągu [...], plan dopuszcza również na tym terenie lokalizację innych urządzeń technicznych. Teren ten nie jest przeznaczony na drogę. Organ podkreślił, że pozwolenie zostało wydane po uzyskaniu zgody i na warunkach określonych przez właściciela działki jak i zarządcy Wodociągu [...]. Zaznaczył, że działka skarżących nr ew. [...] objęta jest zupełnie innym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2000 r. Z treści zapisów rozdziału VI - § 17 ust. 3 tego planu wynika, że ustalono obsługę komunikacyjną istniejących działek lub powstałych z podziału – bezpośrednio wyznaczonych w planie dróg. Działka skarżących posiada bezpośredni dostęp do drogi powiatowej – ul. [...], będącej we władaniu Zarządu Powiatu w [...]. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący podnosząc, że po zatwierdzeniu planowanego podziału nieruchomości tylko jedna z działek powstałych w wyniku podziału będzie miała dostęp do ul. [...]. Podnosili, że ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania również ze względu na całodobowy hałas i spaliny z terenu parkingu. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wskazanego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania podkreślił, że decyzja Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana w dniu [...] września 2009 r., podczas, gdy postanowienie Nr [...] Wójta Gminy [...] i wstępny projekt podziału, na które powołują się skarżący uzyskali w 2011 r. Działka skarżących znajduje się na obszarze objętym zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (obecnie [...]) na obszarze wsi [...] (część [...]) zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2000 r. Jak stanowi § 17 ust. 3 pkt 5 ww. planu: "Plan ustala: 5) wykonywanie nowych podziałów wtórnych na działki na następujących zasadach (m.in.): - obsługę komunikacyjną działek dopuszcza się tylko z wyznaczonych w planie dróg." W ocenie organu zatem powoływanie się na brak dostępu do drogi publicznej z działki nr [...] jest nietrafione, również po podziale działki dostęp do drogi publicznej będzie możliwy. Odnosząc się do zarzutu w kwestii immisji hałasu i spalin z terenu parkingu, organ powołując się na § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazał że w celu ochrony przed niekorzystnym oddziaływaniem na sąsiednie nieruchomości ustawodawca określił odległości sytuowania parkingów od granicy działki budowlanej. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 6 metrów w przypadku 5-60 stanowisk. Wydzielone miejsca parkingowe zostały zlokalizowane 7,58 m od granicy działki nr ew. [...] skarżących. W konkluzji podzielił stanowisko organu I instancji, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze na decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu li II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i art. 144 k.c. przez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę parkingu, które zostało wydane z pominięciem uzasadnionego interesu skarżących i którego wydanie skutkuje pozbawieniem działki nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej oraz nieuzasadnione przyjęcie, że spełnienie przez obiekt wymogów wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest równoznaczne z brakiem oddziaływania inwestycji na nieruchomość sąsiednią; - art. 28 ustęp 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony postępowania. Podnieśli również zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazując: art. 7, art. 77, art. 80, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniając ich naruszenie brakiem wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego, pominięciem okoliczności, że tylko jedna działka po podziale będzie posiadała dostęp do drogi publicznej, że planowane zjazdy dla nowopowstałych działek z terenu urządzeń technicznych zostały uzgodnione z MPWiK, pominięciem immisji na teren nieruchomości skarżących oraz wpływu budowy parkingu na możliwość zagospodarowania zgodnie z jej przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]kwietnia 2013 r. Oba te orzeczenia wydane zostały w postępowaniu wznowieniowym, zainicjowanym wnioskiem skarżących, którzy powołując się na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę parkingu wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, związanymi z tym obiektem, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Po wznowieniu postępowania, prawidłowo prowadzono postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia, czy wystąpiła w sprawie podstawa wznowienia. W tym celu organ badał, czy skarżący mają interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzja ostateczna wydana została w przedmiocie pozwolenia na budowę, a w tego rodzaju sprawach (zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym) o przymiocie strony stanowi ww. norma prawna, będąca uregulowaniem szczególnym do art. 28 k.p.a. Takie też postępowanie, z uwzględnieniem wskazanego przepisu Prawa budowlanego, zostało w sprawie przeprowadzone. Przywołany przepis określa wprost strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, którym przysługuje interes prawny w sprawach tego rodzaju - nie przewidując przy tym wyjątków. Zgodnie z jego treścią, stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Decyzja, której weryfikacji we wznowionym postępowaniu domagali się skarżący, bez wątpienia wydana została w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 3 pkt 20 ww. ustawy ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Obszaru oddziaływania nie można utożsamiać z każdym obszarem, na którym odczuwalne będą niekorzystne skutki realizacji określonej inwestycji. Dlatego nawet bezsporne ustalenie, że planowana inwestycja będzie powodować takie uciążliwości, jak kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, samo w sobie nie decyduje o statusie strony właścicieli nieruchomości na nie narażonych. Należy mieć na względzie, iż artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis do art. 28 k.p.a. Pojęcie zaś strony jakim posługuje się art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W efekcie słusznie przyjęto, że skarżący jako współwłaściciele działki nr [...] nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę spornego parkingu. Należy zaznaczyć, że sprawa z wniosku skarżących była ponownie prowadzona przez Staroste [...], stosownie do zaleceń organu odwoławczego, który uchylając zapadłe wcześniej rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, jakie okoliczności należy wyjaśnić, tj. sprawę podziału działki skarżących w kontekście dojazdu do działek. Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie w tym zakresie doprowadziło organy obu instancji do prawidłowego wniosku, że okoliczności, na które skarżący powoływali się we wniosku nie uzasadniają posiadania interesu prawnego przez skarżących. Zarówno w kontekście dojazdu do działki skarżących nr ew. [...], bowiem jak wykazano działka ta posiada bezpośredni dojazd do drogi publicznej, tj. do ul. [...], jak i w odniesieniu dojazdu do działek powstałych po ew. podziale działki. Dojazd do tych działek będzie ustalony z zarządcą drogi, co zresztą wskazał Wójt Gminy [...] w postanowieniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., zasady wykonywania podziałów działek i ich obsługi komunikacyjnej wskazano w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji ustaliły też prawidłowo, że lokalizacja obiektu nie narusza normatywnych odległości wskazanych w § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 144 i art. 144 k.c. nie znajduje uzasadnienia. Jak wskazał WSA w swoim wyroku z dnia 21 marca 2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2383/11), immisje związane z inwestycją, takie jak: kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy nie decydują o przyznaniu skarżącym statusu strony. Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć Mając na uwadze treść formułowanych zarzutów należy wskazać, iż organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy - czym w zupełności wypełniły obowiązki wynikające z art. 7 i 77 i 80 k.p.a. Podsumowując w ocenie Sądu ustalenia organu, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego obiektu są prawidłowe i znajdują oparcie w materiale dowodowym. Uznanie to oznacza, iż skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. To z kolei przesądzało o braku w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zgodnie z art. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkowało odmową uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Z tych względów Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.