VII SA/Wa 1898/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [....] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [....] lutego 2012r.; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] wydanym na podst. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [....] lutego 2012 r. W uzasadnieniu organ podał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [....] maja 2010r., Nr [....], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zadania inwestycyjnego pod nazwą: "Autostrada płatna [...] – [...], Zadanie I węzeł [...] – granica województwa [...] i [...], Odcinek 2: Węzeł [...] – Węzeł [...] (z Węzłem [...]) od km 163+300 do km 186+348" w części nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy w.w. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. [...] sp. z o.o., podaniem z dnia 2 września 2011 r., uzupełnionym pismami z dnia: 5 października i 22 grudnia 2011 r., zwróciła się o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją udzielającą pozwolenia na przebudowę sieci energetycznej, na terenie działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], gmina [...], wskazując jako przesłankę wznowienia okoliczność zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Po rozpatrzeniu w.w. wniosku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], odmówił wznowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]. W ocenie organu jako nowy dowód stanowiący przesłankę wznowienia, spółka wskazała umowę kupna-sprzedaży działki [...] dnia 15 lipca 2010 r. pomiędzy wnioskującą a [...] na mocy której spółka nabyła prawo własności działki objętej ostateczną decyzją Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. Ponieważ wiedzę o zawarciu ww. umowy spółka posiadała od dnia jej zawarcia a wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] września 2010 r. został złożony w dniu 2 września 2011 r., biorąc pod uwagę treść przepisu art. 148 § 1 kpa. należało uznać, iż wniosek spółki o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Odnosząc się do złożonego przez spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wskazaniu przez spółkę jako przesłanki wznowienia nowej okoliczności, o której dowiedziała się z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddz. W [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. (doręczonego spółce w dniu 9 września 2011 r.) organ podniósł, że przesłanka ta nie była wskazana we wniosku o wznowienie. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą, która była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. Innymi słowy, organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym, niż uczyniono to wcześniej w pierwszej instancji. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, jak również orzeczenie w kwestii, która nie była rozpoznawana w postępowaniu I-instancyjnym, narusza przedmiotową tożsamość sprawy, a w konsekwencji zasadę dwuinstancyjności. Zatem, w ocenie organu, we wniosku o wznowienie postępowania spółka wskazała wyłącznie nowy dowód w sprawie tj. umowę z dnia 15 lipca 2010 r., a więc wniosek został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 kpa. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie: 1) przepisów postępowania, art. 148 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie wskutek stwierdzenia, że skarżący przekroczył określony w tym przepisie termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania; 2) przepisów postępowania, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę przedstawionych przez skarżącego dowodów oraz błędną interpretację twierdzeń skarżącego, wskutek czego GINB błędnie zinterpretował wskazywane przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art.. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga jest zasadna. Przede wszystkim wskazać trzeba, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Dotyczy ono bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Podstawy wznowienia postępowania wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Z uwagi na fakt, iż stoi ono w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, instytucja wznowienia postępowania może być stosowana tylko w ściśle określonych przypadkach, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. Korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. Jak wynika z akt sprawy w dniu 2 września 2011 r. spółka [...] złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego działki o nr ew. [...], wskazując zaistnienie przesłanki z art. 145§ 1 pkt 5 kpa., podnosząc że w sprawie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który decyzje wydał. Jako taką okoliczność wskazała fakt, że inwestor nie dysponował prawem do działki nr [...], bowiem osoby które w umowie z dnia 16 lipca 2010 r. zezwoliły na udostępnienie inwestorowi działki [...] w dacie tej nie były już jej właścicielami. Na poparcie swoich twierdzeń wnioskujący wskazał na umowę sprzedaży z dnia 15 lipca 2011 r., na podst. której właściciele działki przenieśli prawo własności na wnioskująca spółkę. Jednocześnie spółka wskazała, że o umowie której inwestor wywodził swoje prawo do działki, a szczególnie o dacie jej zawarcia dowiedziała się z pisma inwestora z dnia 4 sierpnia 2011 r. doręczonego jej w dniu 9 sierpnia 2011 r. Tak więc, w ocenie Sądu, niezasadnie organ przyjął, że we wniosku o wznowienie postępowania, spółka wskazała jedynie nowy fakt tj. istnienie aktu notarialnego – umowy kupna-sprzedaży działki nr [...] z dnia 15 lipca 2010 r. W treści wniosku spółka w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazała jako przesłankę wznowieniową nową okoliczność, podając w uzasadnieniu wniosku z dnia 2 września 2011 r. (str. 2-ga), iż okoliczności, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad dysponowała nieruchomością położoną w miejscowości [...], działka nr [...] na podst. umowy zawartej z osobami nie będącymi jej właścicielami w dniu 16 lipca 2011 r., dowiedziała się dopiero w dniu 9 sierpnia 2011 r. tj. w dacie doręczenia pisma Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 4 sierpnia 2011 r. W tej sytuacji w ocenie Sądu, postępowanie organu w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i 77 kpa. w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Prowadząc ponownie ocenę wniosku organ zobowiązany będzie dokonać analizy treści wniosku spółki o wszczęcie postępowania wznowieniowego pod katem przepisów art. 145 i n. kpa., z uwzględnieniem powyższych uwag Sądu. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podst. art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.