VII SA/Wa 1899/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek W. W., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. L. i A. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości N., gmina N. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], po rozpatrzenia odwołania W. W. od ww. decyzji organu wojewódzkiego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...]. Z uwagi jednak na fakt, że ww. odwołanie zostało wniesione przedwcześnie, tj, przed rozpoznaniem przez Wojewodę [...] wniosku W. W. o uzupełnienie ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], stwierdził na wniosek W. W., nieważność ww. decyzji własnej z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r" znak: [...]. Ponadto organ wskazał, że Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku W. W. o uzupełnienie ww. decyzji organu wojewódzkiego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...]. Stosownie do art. 111 § 2 k.p.a. w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. W. W. ww. postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...], odebrał w dniu 13 lutego 2015 r. Następnie pismem z dnia 27 lutego 2015 r., W. W., złożył odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], w dniu 27 lutego 2015 r., a zatem z zachowaniem przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 111 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozpatrując odwołanie miał na uwadze nadzwyczajny tryb postępowania nieważnościowego, w którym zapadła decyzja organu pierwszej instancji. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. Wobec powyższego, zakres prowadzonych w ramach trybu nieważnościowego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Postępowanie nieważnościowe jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że kontrolowane pozwolenie na budowę zostało wydane po wejściu w życie nowelizacji prawa budowlanego, zaś samo zainicjowanie postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę miało miejsce przed wejściem w życie ww. zmiany, tj. w dniu 18 czerwca 2003 r. (data wpływu do organu wniosku inwestorów o pozwolenie na budowę). Regulacja zastępująca obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, została wprowadzona przez art. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718) wchodzącej w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, co do zasady stosuje się przepisy dotychczasowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (11 lipca 2003 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zawarte w powołanym przepisie sformułowanie "przepisy dotychczasowe" oznaczają przepisy ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy dokonanej wskazaną wyżej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 195/12). Organ podkreślił, że z uwagi na powyższe wskazania przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę podlega kontroli w oparciu o przepisy prawa obowiązujące przed nowelizacją Prawa budowlanego dokonaną ww. ustawą z dnia 27 marca 2003 r. I tak, zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 wyżej wymienionej ustawy, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z analizy akt sprawy inwestorzy - D. L. i A. L. - złożyli wniosek z dnia 16 czerwca 2003 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji, do którego dołączyli kopię aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2002 r., z którego wynika, że są oni właścicielami działek nr ew. [...] i [...]. Tym samym inwestorzy wykazali prawo do dysponowania na cele budowlane działkami nr ewid. [...] i [...]. Ponadto, inwestorzy do ww. wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w [...] oraz garażu z wiatą na działce nr ew. [...]. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania, a dotyczących braku podpisu jednego z inwestorów, tj. D. L., na wniosku o pozwolenie na budowę organ zaznaczył, że jak wynika z akt sprawy wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 18 czerwca 2003 r., został opatrzony podpisem obojga inwestorów tj. D. L. i A. L.. Zarzut dotyczący ewentualnej nieautentyczności ww. podpisów nie może stanowić podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, bowiem organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe do weryfikacji autentyczności złożonych podpisów. W przypadku orzeczenia przez sąd powszechny o sfałszowaniu podpisu, zaistnieje ewentualna przesłanka wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., nie zaś przesłanka do stwierdzenia nieważności. Przesłanki wznowienia postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia. W oparciu o wskazaną powyżej ocenę organ uznał, że w analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane Następnie organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], znak: [...], wykazała, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia wymogów ustalonych ww. decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...]. W szczególności nie stwierdzono rażącego uchybienia warunków zabudowy w zakresie linii rozgraniczającej teren inwestycji. Ponadto sporna inwestycja, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie narusza rażąco wymogów dotyczących wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (wymagana powierzchnia zabudowy dla działki nr ewid. [...] - do 15 % (tj. 154,05 m2), zaś dla działki nr ewid. [...] - do 20 % (tj. 173,2 m2). Powierzchnia zabudowy projektowanej inwestycji na działce nr ewid. [...] wynosi 137, 69 m2 zaś na działce nr ewid. [...] - 49 m2). Sporna inwestycja nie powoduje również rażącego uchybienia warunków zabudowy w zakresie wysokości (wymagane - do dwóch kondygnacji, z których drugą stanowi poddasze użytkowe; poziom kalenicy do 9, 00 m, projektowane - dom parterowy z nieużytkowym poddaszem o wysokości w kalenicy 6,90 m oraz garaż parterowy jednostanowiskowy z wiatą o wysokości 6,73 m), konstrukcji dachu (wymagane - dach o połaciach nachylonych pod kątem 35-45° projektowane - budynek jednorodzinny o dachu wielospadowym o kącie nachylenia połaci 35°, budynek garażowy - dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci 45°). Organ, w odniesieniu do zarzutów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy podkreślił – w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym ocenie podlega wyłącznie decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], znak: [...]. Należy jednak zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek W. W., nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Stwierdził - analiza projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji wykazała, że przyjęte rozwiązania projektowe nie uchybiają rażąco przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. I tak, zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r, zasadą jest, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika z akt sprawy, budynek garażowy zlokalizowany na działce nr ew. [...] znajduje się w odległości 13,02 m od działki nr ewid. [...] i 3 m od działki nr ew. [...] (ściana pełna), ponad 20 m od działki nr ewid. [...]. Natomiast budynek mieszkalny jednorodzinny oddalony jest o 36 m od działki nr ewid. [...], ok. 10 m od działki nr ewid. [...] i 10,5 m od działki nr ewid. [...]. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku dostępu spornej inwestycji do drogi publicznej organ wskazał, że stosownie do § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia do dziatek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Zgodnie z definicją drogi publicznej zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U z 2000 r., Nr 71, poz. 838, według stanu na dzień 16 lipca 2003 r.) podstawowym jej elementem jest "droga", która zgodnie z art. 4 pkt 2 ww. ustawy jest budowlą wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniem oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego i zlokalizowaną w pasie drogowym. Drogi publiczne, stosownie do art. 2 ust. 1 ww. ustawy, dzielą się na różne kategorie, a mianowicie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne (por. W. Kotowski, B. Kurzypa, Komentarz do art. 1 ustawy o drogach publicznych, [w:] Komentarz do ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych, Lex/el. 2004). Natomiast przez dostęp do drogi publicznej rozumieć należy bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności (np. służebności drogi koniecznej - art. 2 pkt 14 ustawy z dnia marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r.t Nr 80, poz. 717, stan prawny na dzień 16 lipca 2003 r.), Powyższy przepis przewiduje zatem dwa alternatywne sposoby zapewnienia danej nieruchomości gruntowej pośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednym z możliwych rozwiązań jest dostęp poprzez inną działkę, przy czym w tym przypadku konieczne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt IV Sa / Wa 1854/11). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego działki nr ew. [...] i [...] nie mają bezpośrednio dostępu do drogi publicznej. Jednak, co wynika jednoznacznie z treści Kw. Nr [...], Dział III - "Prawa, Roszczenia i Ograniczenia", na działce [...], w dniu [...] grudnia 2002 r., na podstawie aktu notarialnego została ustanowiona na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr ew. [...] służebność przejazdu i przechodu na całej działce nr ew. [...]. Powyższa działka o szerokości ok. 6 m połączona jest z drogą gminną nr [...]. Tym samym nie sposób uznać, aby sporne przedsięwzięcie w sposób rażący naruszało ww. regulację. Organ odnosząc się do podnoszonej przez odwołującego się kwestii braku dostępu działki nr ew. [...] do drogi publicznej zaznaczył, że przedmiotowa nieruchomość, poprzez działkę nr ew. [...], dla której ustanowiono służebność przejazdu i przechodu na działce nr ew. [...], posiada w sposób pośredni dostęp do drogi publicznej. Ponadto, działki nr ew. [...] i [...] tworzą jedną nieruchomość. Z uwagi na powyższe brak jest konieczności ustanowienia dla działki nr ewid. [...] służebności przejazdu przez ww. działkę nr ew. [...]. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa "użyte § 14 w ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) pojęcie "jezdni" odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji - że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie x dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 646/08). Działka o nr ew. [...], po której odbywa się dojazd z działek nr ew. [...] i [...] do drogi publicznej posiada szerokość ok. 6 m, wobec czego ww. działka nr ew. [...] na której ustanowiono służebność przejazdu i przechodu spełnia wymagania przepisów prawa (w tym w szczególności w zakresie szerokości), w odniesieniu do pasów, po którym ma odbywać się dojazd. Organ w nawiązaniu do zarzutu braku prawdziwości oświadczeń dostawcy wody do spornej inwestycji wskazał, okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Organy administracji publicznej nie są właściwe do oceny prawdziwości ww. dokumentów. Ponadto, ustosunkowując się do zarzutu W. W., że wykonanie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę wywołuje czyn zagrożony karą o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., organ stwierdził, że w odniesieniu do kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie zaistniała taka wada. Przywołany przez odwołującego się art. 109 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r., Kodeks wykroczeń stanowi, że ten kto dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, nie spełniając wymagań określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (pkt 2) lub nie będąc do tego uprawnionym, dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi w myśl przepisów o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków podlega karze grzywny albo karze nagany (pkt 3). Mając na uwadze, że sporna inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego, organ odwoławczy nie dopatrzył się aby wykonanie zamierzenia mogło wiązać się z ww. regulacją. Podsumowując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił - decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], znak: [...], nie narusza rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto, nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł W. W. cyt."- naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12, art. 15, art.19, art. 20, art. 35 § 1, § 2 i § 3, art. 36 § 1 i § 2, 61 § 1 i § 3, art. 75 § 1, art. 76 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 97 § 4, art. 104 § 1 i § 2, art. 107 § 3, art. 111 §1, §1b i § 2, art. 127, art. 136, art. 138, art.156 § 1 pkt 2 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego w całości, oraz poprzez podejmowanie czynności procesowych niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz niezgodnie z wnioskami oraz prowadzenie tych czynności z rażącym naruszeniem obowiązujących terminów, oraz naruszenia prawa materialnego, w tym w szczególności art. 3 pkt 11, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 7.1, art. 9.1, art. 28.1, art. 32 - 35, art. 54, art. 81 ust. 1 pkt 1, art. 93 pkt 1 i pkt 7 ustawy Prawo budowlane , art. 7 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 4 oraz art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, § 14, 15 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a także przepisów kodeksu cywilnego art. 145, art. 285, art. 287, art. 288, art. 289 § 1, to jest doszło także do naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego, która miało wpływ na treść sprawy. Wbrew treści wymienionych przepisów nadano prawo (Państwu D. i A. L.) i obarczono stronę (t.j. T. B. i W. W.) obowiązkiem realizacji zadań zbiorowego zaopatrzenia w wodę, mimo niespełnienia warunku z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz z art. 54 Prawa budowlanego. Podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż ze względu na fakt, że |przepisami kodeksu postępowania administracyjnego uregulowane są terminy oraz zasady załatwiania spraw administracyjnych - wniosek skarżącego złożony 31 października 2012 r., a następnie ponowiony 19 maja 2013 r., w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...] powinien być rozpoznany w całości i powinna być wydana decyzja na podstawie art. 156 § 1 pkt. l i 2 k.p.a. w terminach wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. - czyli jeszcze w 2013 roku; względnie w tym czasie powinny być podjęte inne działania organów w celu usunięcia zauważonych naruszeń prawa przy wydawaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...] ; oraz to, że dopiero po wydaniu postanowienia w sprawie uzupełnienia decyzji [...] z [...] stycznia 2014 r. powinno być podjęte przez organ II instancji postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody Lubelskiego, co powoduje, że postępowanie organu II instancji, dotyczące odwołania od decyzji Wojewody [...] znak: [...] z [...]-01-2014 było już rozpoczęte przed zakończeniem postępowania w I instancji, zaś organ I instancji zanim zakończył swoje postępowanie znal już treść rozstrzygnięcia postępowania odwoławczego, a więc mógł się do niego już dostosować. Tym samym decyzje obu organów trudno uznać za niezależne rozstrzygnięcia organów I i II instancji. W przekonaniu skarżącego decyzje obu organów powinny zostać usunięte z obiegu prawnego ze względu na to, że zostały wydane z naruszeniem prawa, zaś postępowanie w I i II instancji powinno być całkowicie ponowione i prowadzone przez inne osoby w celu wydania obiektywnego rozstrzygnięcia" koniec cytatu. Powyższe stanowisko znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. W skardze nie wskazano żadnego zarzutu, który zasługiwałby na uwzględnienie. I tak zarzut długotrwałości postępowania zakończonego ostateczne zaskarżoną decyzja nie mógł mieć wpływu na jej ocenę pod względem zgodności z przepisami prawa. Wbrew stanowisku skarżącego w toku niniejszego postępowania administracyjnego nie doszło też do naruszenia art. 111 k.p.a. W tym zakresie organ zawarł wyjaśnienia jak chodzi o przebieg postępowania i podjęte w związku z tym rozstrzygnięcia. Sąd ocenia je jako prawidłowe w zaistniałych na tym etapie postępowania okolicznościach procesowych. Także nie maja żadnego uzasadnienia tezy skarżącego, zgodnie z którymi kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Sąd stwierdza – kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Inwestycja, co zostało szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, została zaprojektowana na nieruchomości składającej się z dwu działek, mającej dostęp do drogi publicznej. Na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę inwestor przedłożył dokumenty wskazujące na możliwość podłączenia inwestycji do wszelkich koniecznych mediów. Wbrew zarzutom skargi organ dysponując dokumentem podpisanym nie jest zobowiązany do grafologicznej oceny autentyczności poszczególnych własnoręcznych podpisów. Sąd miał wiedzę o tym, ze skarżący zainicjował tryby nadzwyczajne postępowanie nieważnościowe oraz wznowieniowe w stosunku do decyzji i postępowania dotyczącego decyzji z [...] czerwca 2015 r. znak: [...], zatem zaskarżonej w sprawie niniejszej. Wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożonych wcześniej przez skarżącego wniosków o stwierdzenie nieważności i o wznowienia postępowania w sprawie m. in. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2015 r., znak: [...] oraz – znalazł odrębne rozstrzygniecie. Sąd w specyficznym zbiegu ww. postępowań, postanowił o podjęciu początkowo zawieszonego postępowania sądowego i rozpoznania sprawy co doprowadziło do wydania niniejszego wyroku. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).