VII SA/Wa 1899/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. B. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 września 2017r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia : - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie K. B. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. We wniosku podała, że gospodarstwo domowe prowadzi z synem, utrzymuje się z dochodu w wysokości 3.000 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że ponosi następujące koszty utrzymania koszty energia elektryczna 100 zł., woda 100 zł. gaz 60 zł., opał 190 zł., żywność 1 400 zł., leki 10 zł., środki czystości i higieny 400 zł., odzież i obuwie 50 zł., telefon 50 zł., kredyt 500 zł. W dodatkowym piśmie złożonym na wezwanie Sądu wnioskodawczyni wskazała, że miesza w domu o powierzchni 110 m2, który jest jej własnością. Wyjaśniła, że spłaca kredyt który zaciągnęła na wyłożenie wjazdu kostka brukową (do spłaty pozostało 3 000 zł.), korzysta z pomocy rodziny w wysokości około 500 zł. miesięcznie. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z 8 września 2017r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, o czym świadczy posiadany majątek oraz stałe, regularne źródło dochodu (3.000 zł.). Referendarz dodał, że do tego dochodu należy doliczyć dochody rodziców wnioskodawczyni (łącznie jak wynika z przedstawionej kopii dokumentu PIT około 3 800 zł.), którzy zamieszkują w jej domu. W sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżąca podniosła, że nie podstaw do "wliczenia" do jej dochodu, dochodu uzyskiwanego przez rodziców. W związku z tym postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy nie jest zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Wynika z tego, że Sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do Sądu. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym nie narusza prawa. Rację ma skarżąca, że samo zamieszkiwanie z rodziną nie może przesadzać o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. Prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego oznacza wykonywane wspólnie czynności życia domowego, polegających m.in. na korzystaniu z pomieszczeń domowych i znajdującego się w nich sprzętu, wspólnego utrzymywania czystości, robienia zakupów, przyrządzania i spożywania posiłków, gospodarowania pieniędzmi i.t.p. Niemniej jednak, mając na uwadze, że wnioskodawczyni dysponuje dochodem w wysokości 3.000 zł. miesięcznie, a ponadto jak przyznała w piśmie z 9 sierpnia 2017r., korzysta z pomocy finansowej rodziny (500 zł. miesięcznie), posiada majątek, zaś niektóre z wymienionych wydatków nie mają charakteru stałego, postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest zgodne z prawem. Z powyższego wynika, że nie ma podstaw do uchylenia postanowienia referendarza jako naruszającego prawo. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 260 § 1 oraz art. 246 § 1 p.p.s.a.