VII SA/Wa 190/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi N. S.A. w (...) na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2006 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej N. S.A. w (...) kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent (...)decyzją nr (...)z dnia (...) lutego 2006 r., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego na terenie przy ul. (...) (częściowo pas drogowy ul. (...) w (...). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż planowana inwestycja, polegająca na budowie urządzenia reklamowego składającego się z konstrukcji nośnej oraz zainstalowaniu na niej tablicy reklamowej, ze względu na skalę i charakter, należy uznać za budowę, która nie może korzystać z zapisanego w Prawie budowlanym zwolnienia dotyczącego "instalowania". Tym samym w ocenie organu roboty budowlane związane z budową obiektu, będącego przedmiotem zgłoszenia, objęte są dyspozycją art. 28 Prawa budowlanego i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r., działając na podstawie art. 134 kpa, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 7 marca 2006 r. wniesionego przez firmę "N. S.A." z siedzibą w (...), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy ustalił, iż decyzja organu I instancji została odebrana przez J. W. – pełnomocnika "N. S.A." w dniu (...).02.2006 r., co wynika z oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru załączonego w aktach sprawy. Odwołanie złożone zostało w Urzędzie (...) w dniu (...) marca 2006 r., a więc należało stwierdzić, że odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowych 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji (termin upłynął w dniu (...).03.2006 r.). Termin do złożenia odwołania jest terminem zawitym, czynność procesowa dokonana po upływie takiego terminu jest z mocy prawa bezskuteczna i to bez względu na przyczyny spóźnienia. Jednocześnie strona nie skorzystała z możliwości wynikającej z art. 58 § 1 i 2 kpa. Skargę na powyższe rozstrzygniecie wniosła "N. S.A." w (...), domagając się jego uchylenia z uwagi na naruszenie art. 57 § 5 kpa oraz art. 6 i 7 kpa. Skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie odwołanie od decyzji nr (...)nadane zostało w dniu (...) marca 2006 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, co zgodnie z treścią art. 57 § 5 pkt 2 kpa jest równoznaczne ze skutecznym wniesieniem odwołania. Tym samym zdaniem skarżącego termin do wniesienia odwołania został przez stronę dochowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w wypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego oraz istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu. Zgodnie z brzmieniem art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie. Powyższy termin liczy się od dnia doręczenia lub ogłoszenia, o którym mowa w art. 39-40 kpa. Skarga jest zasadna, bowiem organ odwoławczy stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie podjął trudu wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sytuacji gdy strona skarżąca dysponuje potwierdzeniem nadania przesyłki poleconej nr (...) (złożony wraz ze skargą) w dniu (...) marca 2006 r., to ewentualne podejrzenie organu, że przesyłka ta mogła zawierać inne pismo, niż przedmiotowe odwołanie musi opierać się na faktach prawnych. W przypadku złożenia pisma przez stronę osobiście w kancelarii organu, fakt ten winien być potwierdzony adnotacją osoby przyjmującej korespondencję, obok prezentaty. Brak takiej adnotacji czyni niemożliwym weryfikację twierdzenia organu, iż odwołanie zostało złożone bezpośrednio w siedzibie organu. Tym samym brak było podstaw do kategorycznego stwierdzenia organu, iż pisma nie nadano z zachowaniem terminu zakreślonego w art. 129 § 2 kpa. Tym bardziej, iż z pisma organu I instancji, do którego bezpośrednio powyższe odwołanie wpłynęło i który w pierwszej kolejności bada czy pochodzi od strony i zostało złożone w terminie, nie wynika aby termin wniesienia odwołania był przedmiotem wątpliwości tego organu. W takiej sytuacji rzeczą organu odwoławczego przed wydaniem zaskarżonego postanowienia było przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Stosownie do cytowanego wyżej art. 129 § 1 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej stronie. W świetle dyspozycji art. 57 § 5 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej. Zadaniem organu było wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, co do daty nadania odwołania, powinien je wyjaśnić wzywając odwołującego się do wypowiedzenia się w tej kwestii. Zdaniem Sadu zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 7, 77 kpa w związku z art. 134 kpa i z tych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygniecie w pkt II i III wyroku oparto na treści art. 152 i 200 cytowanej ustawy.