VII SA/Wa 190/11

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2011 r. po rozpoznaniu wniosku S.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi S.B., A.B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: przyznać S. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 21 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy S. B., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe z bezrobotną córką. Wnioskodawczyni podała, że wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez nią z tytułu renty w wysokości 1.607,69 złotych netto miesięcznie. Zakreśliła w formularzu, że posiada mieszkanie spółdzielcze o pow. 61 m ² oraz nieruchomość rolną o pow. 3,80 ha. W uzasadnieniu wniosku strona podkreśliła, że jest osobą przewlekle chorą, wymagającą opieki córki. Oświadczyła, że nie mają żadnych dodatkowych dochodów, ani majątku ruchomego. Wnioskodawczyni podała, że na utrzymanie i prowadzenie gospodarstwa domowego, opłaty eksploatacyjne, czynsz ponosi wydatki w wysokości około 1.200,00 złotych miesięcznie. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawczyni jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochody uzyskiwane ze świadczenia rentowego wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych dwóch dorosłych osób. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i córki. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.