VII SA/Wa 1902/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Wojewoda [...] postanowieniem z [...]lipca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2018, poz. 1202) po rozpatrzeniu zażalenia B. K. - uchylił w całości postanowienie Prezydenta [...]Nr [...]z [...]kwietnia 2018 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...]sierpnia 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Wspólnocie Mieszkaniowej [...]w [...], pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, poprzez dobudowę loggii w poziomie parteru przykrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra na terenie działek ew. nr [...]. z obr. [...] przy ul. [...]w [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Prezydent [...]decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej [...]w [...], pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, poprzez dobudowę loggii w poziomie parteru przykrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra na terenie działek ew. nr [...]z obr. [...] przy ul. [...]w [...]. W dniu 7 września 2016 r. Prezydent [...]przekazał do tut. organu "skargę noszącą znamiona odwołania B. K. od decyzji nr [...] z dnia [...]sierpnia 2016 r." Jednocześnie w dniu 7 września 2016 r. B. K. złożyła pismo z załącznikami do przedmiotowej sprawy. Wojewoda [...] po dokonaniu analizy powyższej skargi wezwał B. K. do złożenia wyjaśnień, czy ww. pismo stanowi odwołanie od decyzji Prezydenta [...]nr [...] z dnia [...]sierpnia 2016 r. czy też skargę na niewłaściwe, z naruszeniem art. 232 § 1 Kpa, przekazanie skargi z dnia 22 lipca 2016 r. na Wydział Architektury i Budownictwa skierowanej do Burmistrza [...]. W odpowiedzi na powyższe Skarżąca wskazała, że pismo z 7 września 2016 r. jest "absolutnym, bezwzględnym i całkowitym protestem i dowodem na to, że odwołuję się od decyzji nr [...] z dnia [...].08.2016 r." Natomiast skarga z dnia 17 sierpnia 2016 r. jest skargą "w postępowaniu na postępowanie administracyjne, w którym została wydana decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r." W dniu 28 września 2016 r. Prezydent [...]przekazał do tut. organu "uzupełnienie (odwołanie) do skargi noszącej znamiona odwołania". Ponadto w dniu 30 września 2016 r. Prezydent [...]przekazał kolejną dokumentację złożoną przez B. K. w organie I instancji. W dniu 3 października 2016 r. Skarżąca złożyła w tutejszym urzędzie kopię pisma skierowaną do Wydziału Skarg i Wniosków przy Gabinecie Prezydenta [...]. W dniu 26 października 2016 r. Prezydent [...]poinformował tut. organ o przekazaniu do tut. organu kolejnego pisma Skarżącej. Jednakże korespondencja Prezydenta m. st. nie zawierała powyższego pisma B. K. Pismo to zostało przekazane do tut. organu w dniu 16 listopada 2016 r. Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...]z dnia [...] listopada 2016 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania B. K. od decyzji Prezydenta [...]nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego przez B.K. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 46/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, iż organ wojewódzki nie ustalił prawidłowo treści żądania B. K., co uniemożliwiło wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z treścią wniosku. Uzasadniając dalej kontrolowane postanowienie organ II instancji wskazał, że pismem z 21 marca 2018 r., Wojewoda [...] wezwał B. K. do sprecyzowania czy pismo z dnia 17 sierpnia 2016 r. zatytułowane "skarga", (uzupełnione pismem z dnia 7 września 2016 r.) stanowi odwołanie od decyzji Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., czy też jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W odpowiedzi B.K. wskazała, że pismo z 17 sierpnia 2016 r. zatytułowane "skarga", jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Wobec treści odpowiedzi - Wojewoda [...] pismem z dnia 23 marca 2018 r., przekazał Prezydentowi [...], zgodnie z właściwością, pismo B. K. z dnia 17 sierpnia 2016 r. zatytułowane "skarga". Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., Prezydent [...]odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Po rozpoznaniu zażalenia B. K. organ II instancji omówił zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym i wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek - pierwszą z nich jest zakończenie sprawy decyzją ostateczną, drugą - wystąpienie przynajmniej jednej z przyczyn enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 oraz art. 145 lit. a i b Kpa. Kolejno, powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne organ wskazał, że badanie, czy wskazana przez wnioskodawcę przesłanka obligująca do wznowienia postępowania faktycznie zaistniała następuje dopiero w trakcie tzw. postępowania właściwego, bowiem postępowanie w sprawie wznowienia podzielić można na dwa etapy - etap wstępny i etap rozpoznawczy. W postępowaniu wstępnym bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. A więc, czy żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia, czy został zachowany termin do złożenia takiego wniosku i czy wnoszący żądanie wskazał którąkolwiek z przesłanek wznowienia enumeratywnie wyliczoną w art. 145 i 145 lit. a i b Kpa. Poza ww. wymogami organ nie może dokonywać oceny zasadności wniosku skarżących i przeprowadzać postępowania co do przyczyn wznowienia. Na tym etapie organ nie rozstrzyga, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe i czy rzeczywiście wystąpiły (wyrok NSA z 1 września 2000 r., III SA 2304/99, ONSA 2001, nr 4, poz. 179). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy organ II instancji wskazał, że Prezydent [...]postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż w zaistniałym stanie faktycznym zaistniała powaga rzeczy osądzonej, z uwagi na postanowienie Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. - tym samym koniecznym było orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania. Z tym poglądem organ się jednak nie zgodził. Wskazał, że z powagą rzeczy osadzonej mamy do czynienia, w sytuacji gdy postępowanie administracyjne zostało zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem merytorycznym, czyli ostateczną decyzją administracyjną. Tylko rozstrzygnięcie merytoryczne wywołuje skutki prawne, które uprawniają organ do powołania się na uprzednie rozstrzygnięcie sprawy. Postanowienie o odmowie wszczęcia jest rozstrzygnięciem formalnym, które nie zmienia porządku prawnego i nie wywołuje skutków prawnych w postępowaniu administracyjnym. Tym samym Prezydent [...]w niniejszej sprawie nie mógł przywołać postanowienia Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., powołując się jednocześnie na powagę rzeczy osądzonej. W dalszej kolejności organ wskazał, że w omawianej sprawie, wbrew twierdzeniom organu I instancji, zaszły nowe okoliczności, które zostały całkowicie pominięte w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. W wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 46/17, Wojewoda [...] wezwał B. K. do sprecyzowania czy pismo z dnia 17 sierpnia 2016 r. zatytułowane "skarga'', (uzupełnione pismem z dnia 7 września 2016 r.) stanowi odwołanie od decyzji Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r., czy też jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie B. K. wskazała, iż pismo z 17 sierpnia 2016 r. zatytułowane "skarga", jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. Prezydent [...]postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., (na które się powołuje w związku z powagą rzeczy osądzonej) odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r., z uwagi na uchybienie przez Wnioskodawczynię miesięcznego terminu na wniesienie wniosku o wznowienie. W toku niniejszej sprawy organ I instancji całkowicie pominął fakt, iż B. K. oświadczyła, iż pismo z 17 sierpnia 2016 r. zatytułowane "skarga", jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. Mając na względzie powyższe organ I instancji powinien ponownie przeprowadzić postępowanie wstępne w celu ustalenia formalnych przesłanek wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. Organ przypomniał, iż zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W tym miejscu Wojewoda [...] zauważył, że udowodnienie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy przede wszystkim do wnioskodawcy, jednak nie zwalnia to zupełnie organu administracji od wykazania w tym zakresie jakiejkolwiek inicjatywy. Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] stwierdził, że zaskarżone postanowienie Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2018 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r., zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym samym zasługuje na uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie wojewody [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] wniosła B. K., dochodząc stwierdzenia jego nieważności. W skardze skarżąca wskazała, że organ uporczywie fałszuje rzeczywistość, narusza jej prawo i interes prawny. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca wskazała, że zarzuca kontrolowanemu postanowieniu Wojewody w z dnia [...]lipca 2018 r. naruszenie art. 157 § 1 pkt 7 k.p.a., a więc, że zawiera ono wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Na wstępie wskazać należy, że instytucja stwierdzenia nieważności może być stosowana jedynie wobec decyzji oraz postanowień, od których przysługuje zażalenie. Wynika to z treści art. 126 k.p.a., zgodnie z którym do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Kontrolowane postanowienie Wojewody w dnia [...] lipca 2018 r. nie należy do tej kategorii postanowień, bowiem jest ono ostateczne i nie służy na nie zażalenie. Organ odwoławczy słusznie uchylił postanowienie Prezydenta [...]z dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ I instancji odmawiając skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r., wskazał, że w zaistniałym stanie faktycznym zaistniała powaga rzeczy osądzonej, z uwagi na postanowienie Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] października 2017 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. - tym samym koniecznym było orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania. Argumentacja organu I instancji była błędna. W niniejszym postępowaniu, organy miały obowiązek uwzględnić wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2017 r. (sygn. akt. VII SA/Wa 46/17). Sąd stwierdził w uzasadnieniu tego wyroku, że przedwcześnie przyjęto, że pismo skarżącej z 7 września 2016 r., sprecyzowane pismem z 23 września 2016 r., stanowi odwołanie od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], a nie jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego złożonym w trybie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., a następnie wskazał, że "orzekając ponownie, organ II instancji uwzględni powyższą ocenę Sądu. W szczególności Wojewoda [...], winien wezwać skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania zakresu żądania zawartego w piśmie z 7 września 2016 r. przez wskazanie, czy ww. pismo jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czy odwołaniem od ww. decyzji z [...] sierpnia 2016 r., jednocześnie pouczając skarżącą o powyższych przepisach prawnych i stanie faktycznym sprawy." Skarżąca na wezwanie organów ( choć błędnie sformułowane bo wskazujące, że chodzi o "pismo z dnia 17 sierpnia 2016 r. zatytułowane jako skarga uzupełnione pismem z dnia 7 września 2016 r." ), w swoim piśmie z dnia 27 marca 2018 r., wskazała "jednoznacznie precyzuję zakres żądania zawartego w piśmie z dnia 7 września 2016 r. jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...]z dnia [...].08.2016 r. nr [...]na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a." Pismo to w oryginale znajduje się w aktach administracyjnych. W świetle powyższego, nie ma zatem wątpliwości, że przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest wniosek skarżącej z dnia 7 września 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Wspólnocie Mieszkaniowej [...]w [...], pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, poprzez dobudowę loggii w poziomie parteru przykrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra na terenie działek ew. nr [...] z obr[...] przy ul. [...]w [...]. Nie mogła się zatem ostać argumentacja organu I instancji co do powagi rzeczy osądzonej, z uwagi na postanowienie Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., skoro niniejsze postępowanie dotyczy wcześniejszego wniosku skarżącej w tym przedmiocie, a mianowicie z dnia z dnia 7 września 2016 r. Kontrolowane postanowienie Wojewody uchylające nieprawidłową decyzję Prezydenta, spowoduje jednocześnie, że ponownie zgodnie z intencją skarżącej, przedmiotem rozpoznania organu I instancji będzie jej wniosek z dnia 7 września 2016 r. Nie powinno być jednocześnie przedmiotem analizy organów pismo skarżącej z dnia 17 sierpnia 2016 r. ( do precyzowania którego błędnie organy wzywały skarżącą ), ponieważ z oczywistych względów nie może ono dotyczyć decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd skargę oddalił.