VII SA/Wa 1903/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej. I. skargę oddala, II. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. K. z Kancelarii Adwokackiej w W. przy ul. P. kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. na podstawie art. 66 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane nakazał J. J. i W. J. usunięcie w terminie do [...] stycznia 2006 r. nieprawidłowości występujących w budynku mieszkalnym na działce nr ewid. [...] w K. poprzez: - wyprowadzenie komina z przewodami dymowymi i spalinowymi jako murowanego z cegły ceramicznej pełnej, minimum klasy 100, na zaprawie cementowo – wapiennej minimum marki 15, na wysokość co najmniej 60cm wyżej od poziomu kalenicy lub obrzeży budynku; - wykonanie otworów wycierowych przewodów spalinowych na wysokość minimum 30cm od podłogi wraz z ich zamknięciem szczelnymi drzwiczkami, oraz umieszczeniem tam osadnika na sadzę oraz zakazał użytkowania piecyka węglowego, który jest podłączony do przedmiotowego komina do czasu usunięcia nieprawidłowości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. J. – utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonania obowiązku oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu ww. obowiązku i wyznaczył nowy termin na dzień [...] kwietnia 2006 r. W dniu [...] kwietnia 2006 r. W. J. złożył wniosek o przedłużenie terminu wykonania obowiązku z [...] kwietnia 2006 r. na termin po [...] listopada 2006r. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ odmówił zmiany ww. decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. zwrócił się do stron postępowania o udzielenie odpowiedzi czy wyrażają zgodę na zmianę terminu usunięcia nieprawidłowości. Odpowiedź pozytywna wpłynęła tylko od samego wnioskodawcy natomiast J. J. nie udzielił odpowiedzi, co oznacza brak zgody strony na zmianę terminu wykonania robót budowlanych. Z tych względów organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany wnioskowanej decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania W. J. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że nie jest możliwa zmiana badanej decyzji w trybie art. 155 kpa. Wprawdzie każde rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej, która kształtuje sytuację prawną strony należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawo", gdyż decyzja ta kształtuje sytuację prawną strony przez określenie, czy i jakie obowiązki i w jakim zakresie na niej ciążą. Jednak do uchylenia lub zmiany takiej decyzji w trybie art. 155 kpa niezbędna jest również zgoda wszystkich stron postępowania. W przedmiotowej sprawie brak odpowiedzi J. J. na pismo organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r. dotyczącego wyrażenia ewentualnej zgody na zmianę terminu wykonania nałożonego na strony obowiązku należy uznać za sprzeciw wobec przedstawionej propozycji. Organ odwoławczy podzielił pogląd [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i uznał rozstrzygnięcie tego organu za słuszne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. J. prosząc o przedłużenie terminu usunięcia nieprawidłowości i zagrożenia pożarowego w jego budynku do maja 2007 r. Skarżący stwierdził, że zgadza się z opiniami inspektora oraz opinią straży, co do konieczności usunięcia zagrożenia. Opisał prowadzoną przeciwko niemu sprawę w Prokuraturze Rejonowej w T.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – wniósł o jej oddalenie – podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zawierają naruszeń przepisów prawa. Mają rację organy orzekające w sprawie, że w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ nie można zmienić decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. gdyż nie spełnione są przesłanki z tego artykułu. Artykuł ten stanowi, że "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony". Wzruszenie decyzji tworzącej prawa nabyte na podstawie art. 155 kpa jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadliwościami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych. Do weryfikacji i wzruszenia decyzji prawidłowych służą przepisy art. 154 i 155 kpa. Zgodnie z art. 155 kpa mamy trzy główne przesłanki, które muszą zaistnieć kumulatywnie, aby można było na podstawie tego przepisu zmienić decyzję. Są to: 1/ decyzja ostateczna, która tworzy prawo dla strony, 2/ strony wyrażają zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 3/ za takim rozstrzygnięciem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, i nie jest ono sprzeczne z przepisami szczególnymi. Zgoda stron stanowi podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 kpa, a jej brak lub wadliwość prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Stanowisko doktryny i orzecznictwa jest co do tego jednolite. Zgoda, która winna być wyrażona nie może być ani dorozumiana ani domniemana. Tylko i wyłącznie zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji państwowej, może stanowić jedną z przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 kpa. Granicę zaś dozwolonych zmian decyzji wydanej na podstawie art. 155 kpa wyznacza treść wyrażonej zgody. /por. komentarz B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7.wydanie, Duże Komentarze Becka, Warszawa 2005 r., s. 706-707/. W niniejszej sprawie zgoda jednej ze stron – J. J. – po prostu nie została wyrażona. Zatem jej brak przesądził o rozstrzygnięciu /prawidłowym/ organów nadzoru I i II instancji. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł, jak w sentencji wyroku.