VII SA/Wa 1905/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi R. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2025 r., nr 658/25 w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku, p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. I 1. W dniu 21 lipca 2025 r. przez system e-Doręczenia R. S. (dalej: skarżący) – zastępowany przez pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł za pośrednictwem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na decyzję tego organu z 6 czerwca 2025 r. (nr 658/25), w której utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 3 lutego 2025 r. (nr IWT/37/U/2025), zgłaszającej sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. B. w W. na działce ew. nr [...] z obrębu [...]. 2. W odpowiedzi na skargę, przedstawioną w piśmie procesowym z 6 sierpnia 2024 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyny formalnej. 2. Pismo z 21 lipca 2025 r. stanowiące skargę na decyzję organu w związku z brakiem spełnienia wymogów formalnych wynikających z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.) nie zostało skutecznie złożone. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1a p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu, natomiast na podstawie art. 46 § 2a p.p.s.a. wymogiem pisma składanego w formie elektronicznej jest podpisanie go przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Tylko tak podpisany dokument może zostać uznany za spełniający wymogi dokumentu elektronicznego (art. 12b § 1 p.p.s.a.). Zasady doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307, ze zm., dalej: ustawa o informatyzacji) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180, ze zm., dalej: rozporządzenie), wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 wskazanej ustawy. Przepisy wymienionych aktów normatywnych regulują szczegółowe kwestie związane m.in. z wymogami urzędowego poświadczenia odbioru, a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Jak stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1a zdanie pierwsze p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Ustawa o informatyzacji zawiera definicję elektronicznej skrzynki podawczej, wskazaną w jej art. 3 pkt 17. Zgodnie z treścią tego przepisu pod pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej należy rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei art. 3 pkt 13 ustawy o informatyzacji stanowi, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. 3. Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, inicjując postępowanie sądowe wniósł skargę za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, a nie poprzez wykorzystanie skrzynki podawczej organu na platformie ePUAP. Zatem kluczowym w niniejszej sprawie okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi złożonej w formie dokumentu elektronicznego i tym samym, w świetle wymogów z art. 54 § 1a zdanie pierwsze p.p.s.a. należy wskazać, że brak było podstaw do uznania, że pełnomocnik skarżącego skutecznie wniósł skargę do sądu administracyjnego. Jej wniesienie nastąpiło za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). W rozpoznawanej sprawie wniesiona pierwotnie skarga nie została wniesiona do elektronicznej skrzynki podawczej organu. Skarga została bowiem nadana na adres e-Doręczenia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazany adres stanowi adres do doręczeń elektronicznych organu w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045, ze zm.; dalej: u.d.e.). W tym też kontekście należy zauważyć, że art. 3 ust. 1 lit d u.d.e. stanowi, że ustawy nie stosuje się do doręczania korespondencji, jeżeli przepisy odrębne przewidują wnoszenie lub doręczanie korespondencji z wykorzystaniem innych niż adres do doręczeń elektronicznych rozwiązań techniczno-organizacyjnych, w szczególności na konta w systemach teleinformatycznych obsługujących postępowania sądowe lub do repozytoriów dokumentów. Ponadto należy wskazać na postanowienia art. 155 ust. 7 u.d.e., zgodnie z którym sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy u.d.e. w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Dopiero wskazanego dnia wejdzie bowiem w życie art. 96 pkt 8 u.d.e., na mocy którego dojdzie do znowelizowania brzmienia art. 54 § 1a p.p.s.a., w konsekwencji czego możliwe stanie się wniesienie skargi w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych organu. Zatem do tego czasu przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości używania adresów do doręczeń elektronicznych do komunikacji procesowej. Powyższe wyłączenie stosowania rzeczonych adresów dotyczy: a) składania pism procesowych do sądu administracyjnego, b) wysyłania do organu administracji publicznej skargi dotyczącej sądowej kontroli tego organu (wszczynające postępowanie sądowoadministracyjne za pośrednictwem organu administracji publicznej), c) doręczania przez sąd administracyjny pism procesowych uczestnikom, d) wzajemnego doręczania sobie pism przez profesjonalnych pełnomocników procesowych (adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, rzeczników patentowych). Zatem w przypadku wnoszenia skargi do sądu administracyjnego przepisy nie przewidują równoważności doręczeń dokonywanych przez osoby fizyczne za pośrednictwem systemu ePUAP z tymi doręczeniami, jakie udostępnia system e-Doręczenia. Nadto nie można zgodzić się z założeniem, że w sprawach dotyczących wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, od wejścia w życie u.d.e. do końca 2025 r., jeśli tylko podmioty publiczne udostępnią swoją elektroniczną skrzynkę podawczą w systemie innym niż ePUAP, to złożony poprzez e-Doręczenia dokument uznaje się doręczony do tego podmiotu publicznego. Nieprawidłowe byloby też stanowisko, iżby przepisy art. 156 i 157 u.d.e. stanowiły leges speciales w stosunku do art. 49a p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 672/25, Legalis). W chwili obecnej jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy ePUAP. Ergo – de lege lata brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi na adres do doręczeń elektronicznych organu. W związku z powyższym – na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji.