VII SA/Wa 1906/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. i J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. i T. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budowy przez D. i T. D. ogrodzenia działek nr ewid. [...] przy ul. [...] w L., gm. I. utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r.. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o braku interesu prawnego J. i T. S. w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy uznając, że nie posiadają oni tytułu prawnego do w/w działek. Stwierdził, iż fakt powoływania się przez w/w na samoistne posiadanie nieruchomości pozostaje bez wpływu na byt postępowania administracyjnego, ma jedynie znaczenie w sprawie o zasiedzenie. Wskazał, iż kwestie własności nie podlegają kompetencjom organów administracji publicznej i jako takie nie mogą stanowić o przyznaniu J. i T. S. statusu stron postępowania administracyjnego. Wojewódzki Inspektor po przeanalizowaniu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa budowlanego w odniesieniu do obowiązku zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich stwierdził, iż Jolanta i T. S. nie posiadają interesu prawnego przy merytorycznym rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, natomiast w/w mają interes faktyczny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J. i T. S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie są stroną w niniejszym postępowaniu, gdyż nie przysługuje im interes prawny, podczas gdy w rzeczywistości skarżący jako samoistni posiadacze nieruchomości mają interes prawny w rozstrzygnięciu spraw tej nieruchomości dotyczących, a zatem mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2008 r. oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i jako taka została oddalona. Jedyny zarzut jaki formułuje jej autor sprowadza się do błędnej wykładni art. 28 k.p.a. jakiej dokonał organ. W ocenie skarżących samowola budowlana polegająca na ogrodzeniu trzech działek będących własnością określonych osób w stosunku do których skarżący wystąpili z wnioskiem o zasiedzenie i które są w ich samoistnym posiadaniu od 1969 r. stanowi wystarczający powód do uznania, iż mają oni interes prawny w domaganiu się rozbiórki tegoż ogrodzenia. Zdaniem Sądu z powyższym stwierdzeniem nie można się jednak zgodzić. Ochrona jakiej domagają się skarżący mogła być bowiem realizowana w drodze procesu cywilnego. Skarżącym jako samoistnym posiadaczom działek, które zostały ogrodzone przez inne osoby przysługiwało roszczenie przewidziane w art. 344 kc tj. roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń. W postępowaniu toczącym się na takiej podstawie Sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego (art. 478 kpc). Przeszkodą w dochodzeniu prawa przewidzianego w art. 344 § 1 kc może być jednak upływ terminu o którym mowa w art. 344 § 2 kc. W stanie faktycznym z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie posiadanie nieruchomości, która została ogrodzona nie powoduje więc, iż tylko z tego powodu (z powodu jej posiadania) posiadacz uzyskuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i to niezależnie od tego czy w stosunku do tejże nieruchomości wystąpił z wnioskiem przewidzianym w art. 172 kc (zasiedzenie nieruchomości). Oznacza to, iż organy administracji trafnie uznały, iż małż. S. nie przysługuje w niniejszym postępowaniu status strony. Nie wykazali oni bowiem jako posiadacze spornych nieruchomości, że mają interes prawny w domaganiu się rozbiórki ogrodzenia tamże wzniesionego. Wykazali natomiast niewątpliwie, że mają interes faktyczny. Artykuł 28 k.p.a. uznaje za stronę tylko tego czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, bądź też tego kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W/w interes prawny musi być oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego, musi także bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej danego podmiotu. W przedmiotowej sprawie przepisem taki nie może być przepis kodeksu cywilnego dotyczący samoistnego posiadacza nieruchomości, którego zresztą skarżący nie powołują wprost. Nie zmienia tu istoty rzeczy także przywołane przez skarżących orzecznictwo sądowe. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 1999 r. wydana w sprawie OPS 11/99 (ONSA 2000, Nr 1 poz.6; LEX nr 38469) została wydana w zupełnie odmiennym stanie faktycznym. Dotyczyła ona uciążliwości dla środowiska powodowanych przez obiekt znajdujący się na nieruchomości sąsiedniej. Podobnie jest w przypadku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1995 r. (sygn. akt I SA 1868/94 – LEX nr 25054). Teza postawiona w uzasadnieniu tego wyroku odnosiła się do postępowania administracyjnego dotyczącego nabycia nieruchomości, a więc postępowania, które miało inny przedmiot niż w sprawie będącej przedmiotem osądu. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.