VII SA/Wa 1906/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki asesor WSA Wojciech Białogłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 maja 2025 r. znak: KOC/2318/Zs/25 w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz P. N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P.N. (Skarżącego) jest postanowienie z dnia 30 maja 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej:"SKO") znak: KOC/2318/Zs/25, którym SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w dniu 12 lutego 2025 r. A.N., P.N. i J.P. wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczeń potwierdzających, że lokale mieszkalne nr [...] i [...] przy ul. [...], nr [...] i [...] przy ul. [...], nr [...] i [...] przy ul, [...] oraz nr [...] i [...] przy ul. [...], na działkach nr ew. [...](cz.) z obrębu [...] w Warszawie, w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali są lokalami samodzielnymi. Do ww. wniosku dołączono: 1) kserokopię części opisowej projektu zagospodarowania terenu (4 str.); 2) kserokopie części rysunkowej z pieczątką p o. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (bez wskazania daty podpisu osoby uprawnionej) o treści: "Poświadczam za zgodność z oryginałem okazanego dokumentu cechy szczególne odpisu dokumentu: ..." tj.: rzut parteru budynek C-D, rzut parteru budynek A-B, projekt zagospodarowania terenu w 2 egzemplarzach (rys. i legenda); 3) zaświadczenie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy Nr II WT/ 103/U/2024 z dnia 27 lutego 2024 r. o braku wniesienia sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania w/w obiektu budowlanego (oryginał wraz z kserokopią potwierdzoną "za zgodność z oryginałem" przez projektanta będącego pełnomocnikiem Wnioskodawcy (2 str.); 4) 3 egz. rzutów lokali sporządzone przez mgr inż. arch. A.K. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...], legitymującego się wpisem na listę członków Mazowieckiej Okręgowej Izby Architektów RP pod nr [...] . Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. SKO wskazało, że Prezydent m. st. Warszawy w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał, że inwestor zmienił koncepcję inwestycji i decyzją Nr 22/D/20 z dnia 23 stycznia 2020 r. otrzymał pozwolenie na budowę, czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jednolokalowych) w zabudowie bliźniaczej, z elementami zagospodarowania terenu wraz z wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr ew. [...] (cz.) z obrębu [...], przy ul. [...] w Warszawie. Zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją zaprojektowano 8 miejsc postojowych w odległościach od granic nieruchomości zgodnych z ww. przepisem warunków technicznych. Natomiast z dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali wynika, że w trakcie realizacji inwestycji na podstawie ww. pozwolenia na budowę wprowadzono "zmiany nieistotne" w zakresie rodzaj budynków oraz projektu zagospodarowania terenu. Powyższe prowadzi do sytuacji, w której Inwestor wskutek ww. zmian może użytkować inwestycję, na którą wcześniej otrzymał odmowę pozwolenia na budowę (w tym m.in. ze względu na niezgodność z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). SKO rozpatrując sprawę w pierwszej kolejności wskazało na zarzuty, jakie zostały podniesione w zażaleniu, tj. naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy, błędną wykładnię art. 2 ust. 1 ustawy o z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1048; zwana dalej w skrócie "u.w.l.") w zw. z art. 2 ust. 3 u.w.l. Dalej w uzasadnieniu SKO przywołało art. 2 ust.1 u.w.l. definiujący pojęcie "samodzielnego lokalu" oraz art. 2 ust. 1a u.w.l. który wskazuje przesłanki ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu. Oceniając stan faktyczny i prawny SKO w uzasadnieniu swojego postanowienia ustaliło, że "ze zgromadzonych w niniejszej sprawie dokumentów wynika, że podaniem z dnia 20 marca 2024 r. wnioskodawca wystąpił o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali w czterech budynkach dwulokalowych, zrealizowanych na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 22/D/20 z dnia 23 stycznia 2020 r. Ww. decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę Inwestorowi: Panu P.N., czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jednolokalowych) w zabudowie bliźniaczej, z elementami zagospodarowania terenu wraz z wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr ew. [...] (cz.) z obrębu [...], przy ul. [...] w Warszawie. Powyższa decyzja wydana została na podstawie decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o warunkach zabudowy (dalej: "decyzja WZ Nr [...]"). W ocenie tut.organu dokumentacja załączona do przedmiotowego wniosku z dnia 20 marca 2024 r. nie jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym - wprowadzone zmiany w zakresie rodzaju inwestycji (tj. zmiany ilości lokali oraz projektu zagospodarowania terenu) wskazano jako "zmiany nieistotne", a jednocześnie z załączonego zaświadczenia Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego Nr II WT/103/U/2024 z dnia 27 lutego 2024 r. wynika, że inwestycja (tj. z wprowadzonymi zmianami) została oddana do użytkowania." Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowody w pełni uprawniał organ do wydania Zaświadczenia; - art. 217 § 1 i 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki do odmowy wydania Zaświadczenia podczas, gdy z akt sprawy wynika, że organ miał podstawy do wydania Zaświadczenia, - art. 2 ust. la w zw. z art. 2 ust. 3 u.w.l. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez organ, iż może samodzielnie i w oderwaniu od wydanych przez właściwe organy rozstrzygnięć wskazanych w u.w.l., w tym skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (akceptacja przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego) dokonywać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu, podczas gdy takich ustaleń dokonuje organ właściwy w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co w konsekwencji skutkowało odmową wydania Zaświadczenia; - art. 2 ust. la w zw. z art. 2 ust. 3 u.w.l. w zw. z art. 219 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wydania Zaświadczenia na skutek uznania, że zrealizowana inwestycja jest niezgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "Warunki Techniczne"), podczas gdy ww. przepisy zawarte w akcie wykonawczym do ustawy Prawo budowlane, mogą być stosowane przy wydawaniu rozstrzygnięć w toku prowadzonego procesu inwestycyjnego i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania Zaświadczenia, gdyż ich weryfikacja dokonywana jest przez inne właściwe organy w odrębnych postępowaniach., - art. 2 ust. la w zw. z art. 2 ust. 3 u.w.l. w zw. z art. 219 k.p.a. oraz w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że ostateczne i prawomocne zgłoszenie użytkowania wnioskowanej inwestycji, funkcjonujące w obrocie prawnym nie podlega uwzględnieniu, podczas gdy kreuje ono określony stan prawny, który oddziałuje na sferę stosunków związanych z kwestią samodzielności lokali; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. la u.w.l., oraz w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 19 ust. 5 Warunków Technicznych i wyprowadzenie z treści materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających tj. błędne przyjęcie, że inwestycja jest niezgodna z przepisami warunków technicznych, podczas gdy spełnia ona wszelkie wymogi warunków technicznych; - art. 2 ust. la u.w.l. w zw. z art. 6, art. 7 oraz art. 124 § 2 k.p.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego i rozstrzygnięcie sprawy w sposób, nie mający oparcia w obowiązujących przepisach u.w.l., co w konsekwencji naruszyło zasady praworządności; - art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na wydaniu postanowienia, które całkowicie zaprzecza treści Zaświadczenia; wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 maja 2025 r oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2025 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że nie zgadza się z twierdzeniem organu, że dokumentacja załączona przez Skarżącego do wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że lokale o nr: [...] i [...] przy ul. [...], [...] i [...] przy ul. [...], [...] i [...] przy ul. [...], [...] i [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] (cz.) z obrębu [...] w Warszawie, w rozumieniu art. 2 ust. 2, w związku z art. 2 ust. 3 u.w.l., nie jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym, z uwagi na "wprowadzone zmiany w zakresie rodzaju inwestycji". Skarżący podniósł, że wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego (art. 2 ust. 2 i 3 u.w.l.) może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym dany lokal jest usytuowany, w szczególności, gdy obowiązek ten wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie Skarżący wskazał, że występując z wnioskiem przedłożył szereg dokumentów w tym m.in. zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia 27 lutego 2024 r., znak. PINB.IIOT.5120.241.2023.DBawzJK wydane zgodnie z art. 54 Prawa budowlanego, z którego wynika, że ww. organ przyjął bez sprzeciwu zawiadomienie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, z elementami zagospodarowania terenu, na działkach nr ew. [...] (cz.) z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy, zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy ww. z dnia 24 stycznia 2020 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Dodatkowo Skarżący twierdzi, że do złożonego wniosku przedłożył dokumentację projektową, w której w sposób precyzyjny (na czerwono) zostały oznaczone i opisane nieistotne zmiany w projekcie budowlanym, polegające m.in. na zmianie budynków jednorodzinnych jednolokalowych na dwulokalowe oraz zmianie zagospodarowania terenu w zakresie ilości miejsc postojowych z 8 na 16 miejsc postojowych. W ocenie Skarżącego nie doszło także do naruszenia przepisów Warunków Technicznych dotyczących wielkości i usytuowania parkingów. Zaprojektowane miejsca postojowe dostępne są bezpośrednio z planowanej drogi gminnej ulicy [...] zgodnie ze wskazaniem decyzji Prezydenta Miasta Warszawy Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz są zgodne z przepisami Warunków Technicznych, co zostało potwierdzone przez właściwy organ nadzoru budowlanego, który dysponując stosowną dokumentacją - nie wzniósł sprzeciwu do wniosku o przystąpieniu do użytkowania zrealizowanej inwestycji. Skarżący zakwestionował, w jego ocenie bezzasadną argumentację organu, iż wprowadzone przez Skarżącego do projektu budowlanego i zaakceptowane przez organ nadzoru budowlanego nieistotne zmiany były już przedmiotem oceny organu administracji architektoniczno - budowlanej, zakończonej wydaniem decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Skarżącego powołana przez Prezydenta m.st. Warszawy i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja odmawiająca pozwolenia na budowę - nie ma żadnego znaczenia prawnego dla niniejszej sprawy. Zgodnie z art. art. 2 ust, la u.w.l., dokumentem badanym przez ww. organ powinna być w ww. zakresie decyzja z dnia 24 stycznia 2020 r. znak: UD-XII-WAB-A.6740.299.2019.MMA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024r., poz. 935, dalej:"p.p.s.a") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a ), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a ). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego, co powoduje konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2025 r., którym ten odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. Zaskarżone postanowienie organu II instancji zostało wydane na skutek wniesienia zażalenia przez pełnomocnika Skarżącego. W zażaleniu podniesiono szereg zarzutów, dotyczących naruszenia wielu przepisów: w tym art. 217 § 1 i 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. art. 2 ust. la w zw. z art. 2 ust. 3 u.w.l. w zw. z art. 219 k.p.a.w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. la u.w.l., oraz w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 19 ust. 5 Warunków Technicznych, art. 6, art. 7 oraz art. 124 § 2 k.p.a., art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 oraz art. 8 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 144 k.p.a. w postępowaniu zażaleniowym organ rozpatrujący zażalenie ma obowiązek w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 dotyczącym zażaleń, odpowiednio stosować przepisy dotyczące odwołań. Z kolei, zgodnie z art. 140 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Powyższe prowadzi do wniosku, że w postępowaniu zażaleniowym należy także odpowiednio stosować, zawarte w normach procesowych, zasady ogólne postępowania. Istotną, dla postepowania odwoławczego jest wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa, będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem I instancji, podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem II instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest bowiem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy. Powyższe oznacza, że także w postepowaniu w sprawie wydania zaświadczenia, które zakończyło się wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, organ rozpatrujący zażalenie na takie postanowienie winien dokonać ponownej samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i ocenić, czy rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe. Uzasadnienie postanowienia winno spełniać wymogi wyrażone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z dnia 30 maja 2025 r. prowadzi do wniosku, że zostało ono wydane z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania i nie poddaje się kontroli Sądu. Materialną podstawę wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu stanowią przepisy art. 2 ustawy o własności lokali. Z brzmienia art. 2 ust. 3 u.w.l. wynika, że zaświadczenie o samodzielności lokalu może być wydane, jeśli lokal spełnia warunki określone w ust. 1a-2 tego przepisu. Z art. 1a wynika, że ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Zaświadczenie wydane przez właściwy organ administracji polega na urzędowym potwierdzeniu "stanu samodzielności lokalu", nie tylko na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zauważyć należy, że w części dotyczącej rozważań faktycznych i prawnych organ wskazał, że rozpatruje wniosek z dnia 20 marca 2024 r. i dołączony do niego materiał dowodowy, a zatem inny wniosek niż ten, którego dotyczyło postępowanie. Sądowi z urzędu jest wiadome, że 21 sierpnia 2024 r. SKO w Warszawie wydało postanowienie (sygn. KOC /2792/Zs/24) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 3 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Akta administracyjne postępowania zostały dołączone ze sprawy VII SA/WA 2723/24, w której to sprawie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2024 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę na to postanowienie. Z akt administracyjnych wspólnych dla obu spraw wynika, że złożony przez Skarżącego wniosek z dnia 20 marca 2024 r. dotyczył wydania zaświadczeń potwierdzających, że lokale mieszkalne nr [...] i [...] przy ul. [...], nr [...] i [...] przy ul. [...], nr [...] i [...] przy ul, [...] oraz nr [...] i [...] przy ul. [...], na działkach nr ew. [...](cz.) z obrębu [...] w Warszawie, w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali są lokalami samodzielnymi. Do wniosku dołączono dokumentację analogiczną, jak do wniosku z dnia 12 lutego 2025 r. Analizując uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że SKO naruszyło istotnie zasady ogólne postępowania, a zwłaszcza zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a., albowiem nie rozpatrzyło ponownie właściwego wniosku. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia SKO w Warszawie z dnia 30 maja 2025 r. w części zawierającej rozważania faktyczne i prawne, a następującej po słowach "Skład orzekający zważył, co następuje" została przytoczona (przeklejona) część uzasadnienia postanowienia SKO w Warszawie z 21 sierpnia 2024 r. wydanego w odniesieniu do wniosku z dnia 20 marca 2024 r. Nie można zatem, w ocenie Sądu uznać, że organ ponownie ocenił stan faktyczny i rozstrzygnął sprawę z wniosku z dnia 12 lutego 2025 r. Nawet, gdyby chcieć założyć, że zapis w uzasadnieniu jest wynikiem omyłki pisarskiej, to podnieść należy, że SKO w Warszawie konsekwentnie, także w odpowiedzi na skargę z dnia 5 sierpnia 2025 r. wskazuje, że rozpatrywało sprawę z wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali z 20 marca 2024 r. Dodatkowo podkreślić należy, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyraża się także w tym, że organ II instancji ma obowiązek ponownej oceny całego zebranego materiału dowodowego oraz zasadności stawianych w zażaleniu zarzutów. Skarżący, co dostrzegł organ, wywiódł szereg zarzutów dotyczących postanowienia organu pierwszej instancji, m.in. dokonania oceny dokumentacji przez pryzmat projektu budowlanego, który został uchylony, badania przez organ spełnienia przez inwestycję warunków technicznych zawartych w dokumentacji projektowej. Skarżący wskazał także, że "dodatkowo do wniosku złożył dokumentację projektową, w której w sposób precyzyjny (na czerwono) zostały oznaczone zmiany w projekcie budowlanym polegające m.in. na zmianie budynków jednorodzinnych jednolokalowych na dwulokalowe oraz zmianie zagospodarowania terenu w zakresie ilości miejsc postojowych. Kwestie te nie zostały w ogóle ocenione przez organ. Rolą sądu administracyjnego nie jest prowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do przyjęcia określonych ustaleń faktycznych, a następnie skonfrontowania ich z ustaleniami faktycznymi organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Konsekwencją tego jest m.in. uregulowana w przepisach procesowych zasada, że sądy administracyjne nie prowadzą postępowania dowodowego w pełnym zakresie, a jedynie uzupełniająco mogą z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 u.p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Sąd nie mógł zastąpić organu w prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego i rozstrzygnięciu sprawy. Konsekwencją braku ustaleń faktycznych odnoszących się do złożonego w dniu 12 lutego 2025 r. wniosku, jest niemożność odniesienia się do zarzutów Skarżącego zawartych w skardze. Zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli Sądu. Ponownie rozpatrując sprawę organ drugiej instancji winien dokonać analizy posiadanej dokumentacji oraz dokumentacji złożonej przez Skarżącego i ponownie ocenić, czy spełnione zostały warunki do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l. oraz ustosunkować się do zarzutów zażalenia. Wydając własne rozstrzygnięcie organ II instancji powinien to uczynić z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. i gwarancji wynikających z art. 15 k.p.a. Na marginesie zauważyć należy, że organ rozpatrując sprawę nie zwrócił uwagi, na podobieństwo złożonych wniosków i dołączonych do nich dokumentów. Nie ocenił, czy wnioski z dnia 12 lutego 2025 r. oraz z 20 marca 2024 r. nie są wnioskami tożsamymi, co mogłoby stanowić przeszkodę do ponownego orzekania w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżone postanowienie działając na podstawie art. 145 §1 pkt lit. c) uznając, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, w sposób który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj.: Dz.U. z 2023 r. poz.1964). Zasądzona od SKO w Warszawie na rzecz Skarżącego kwota 597zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem (480 zł) i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. .