VII SA/Wa 191/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. i R. Sz. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji skargę oddala Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r., działając na podstawie art. 159 § 1 kpa w związku z wszczęciem na wniosek E. G. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku usługowo-handlowego położonego w [...] przy ul. [...] na terenie działki nr [...], wstrzymał wykonanie w/w decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego wynika, że w nadbudowanej części ściany budynku usytuowanej w granicy sąsiedniej nieruchomości zaprojektowano otwory okienne, co w ocenie organu jest niezgodne z przepisem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to czyni prawdopodobnym zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia J. i R. Sz., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego norma art. 159 § 1 kpa pozostawia organowi administracji swobodę uznania, czy zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z wad materialnoprawnych, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, nie nakłada natomiast na organ obowiązku dowodzenia istnienia wad decyzji skutkujących stwierdzeniem jej nieważności. Wystarczy jedynie, że taka możliwość istnieje, niezależnie od prawdopodobieństwa jej wystąpienia. Organ II instancji podzielił argumentację zwarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż wstępna analiza wniosku o stwierdzenie nieważności wykazała, iż usytuowanie projektowanego obiektu narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie organ podkreśla, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. VII SA/Wa 191/06 Za uzasadniony zarzut odwołania, nie mający jednak wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, uznał organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 10 kpa, bowiem rzeczywiście Wojewoda [...] wydał zaskarżone postanowienie w tym samym dniu, w którym zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, czym pozbawił stronę możliwości zapoznania się z samym wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli J. i R. Sz., domagając się jego uchylenia. Skarżący podnoszą, iż wbrew interpretacji organów, projekt budowlany nie przewidywał otworów okiennych w ścianie graniczącej z nieruchomością sąsiednią i w związku z tym nie doszło do naruszenia § 12 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nadto skarga zarzuca, iż Wojewoda [...] przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] listopada 2005 r. naruszył zasadę ogólną zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wyrażoną w art. 10 kpa, a organ II instancji stanowisko takie zaaprobował. Skarżący wskazuje także na okoliczność, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, kontrolując budowę w dniu [...] sierpnia 2005 r., potwierdził prawidłowość realizacji inwestycji w ramach decyzji o pozwoleniu na budowę oraz jej zgodność z zatwierdzonym projektem, jak również fakt, iż otwory wykonane w ścianie przy granicy z działką nr [...] zostaną zabudowane cegłą szklaną. Skarga podnosi także, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ pozostawił ocenę prawną skarżącego rozstrzygnięcia ocenie Sądu, wobec wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2005 r. na podstawie art. 157 § 2 kpa powiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Postanowieniem z tej samej daty organ wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 159 kpa, wskazując na prawdopodobieństwo zaistnienia wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mowa w art. 159 § 1 kpa to jedynie konieczność wskazania na konkretną wadę wymienioną w art. 156 § 1 kpa oraz przytoczeniu okoliczności, które mogą ją potwierdzić. Zasadnie organ odwoławczy podnosi, iż zabezpieczający charakter instancji wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 159 § 1 kpa, jak i użyte w przepisie określenie "zachodzi prawdopodobieństwo", nie daje podstaw do nałożenia na organ obowiązku wykazania wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Udowodnienie istnienia tych wad następuje bowiem w dalszym toku postępowania prowadzonego w trybie art. 156 § 1 kpa. Do zastosowania regulacji z art. 159 kpa wystarczy zatem wskazanie na prawdopodobieństwo istnienia wady kwalifikowanej i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.05.1998 r., sygn. akt IV SA 1784/97). Mając to na uwadze należy zauważyć, iż w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, w obrocie prawnym pozostawała nie ostateczna decyzja Wojewody [...] stwierdzająca nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., co z pewnością w ocenie organu odwoławczego zwiększało prawdopodobieństwo zaistnienia wady opisanej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Sąd podziela zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 10 kpa, bowiem kontrolowane postanowienie zostało wydane w tym samym dniu co zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., czym uniemożliwiono stronie skarżącej zapoznania się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności i argumentacją w nim zawartą, lecz naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, wobec złożenia przez skarżących w terminie zażalenia zawierającego ich stanowisko wobec skarżonego postanowienia. Z tego względu należy uznać, iż w sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Jednocześnie podkreślenia wymaga okoliczność, iż z datą wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., którą uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., upadło postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).