VII SA/Wa 191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 i 4 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego (tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 r. z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r.) nakazał D. Ł. rozbiórkę budynku warsztatowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w J. wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w J. istnieje budynek warsztatowy, który według oświadczenia inwestora powstał w 1989 r., a następnie w 2001 r. został on "przesunięty" o 20 – 25 m. Organ wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż w dniu 8 czerwca 2001 r. inwestor złożył zawiadomienie na wyżej opisaną zmianę usytuowania przedmiotowego warsztatu do Urzędu Miasta J., jednak wykonał ją przed upływem 30 dni od dnia wniesienia wniosku, a więc w terminie do wniesienia przez organ sprzeciwu. Z tego względu organ uznał, że "przesunięcie" omawianego budynku, a tym samym powstanie nowego obiektu, zostało wykonane w ramach samowoli budowlanej. Zgodnie z treścią art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r. "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 -31". Ponieważ inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na realizację przedmiotowego obiektu organ stwierdził, że powstał on w ramach samowoli budowlanej. Z tego względu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1974 r.) nakazał D. Ł. rozbiórkę przedmiotowego obiektu. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania D. Ł. , uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku warsztatowego oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie jednego miesiąca (od daty doręczenia postanowienia) dokumentacji, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania D. Ł. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r., nr [...] uchylił w całości powyższą decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie należało przeprowadzić w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., który umożliwia legalizację samowoli budowlanej wybudowanej bez pozwolenia na budowę, pod warunkiem, że nie narusza ona przepisów techniczno-budowlanych oraz jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Uwzględniając powyższe wytyczne organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] wstrzymał D. Ł. prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku warsztatowego oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 60 dni (licząc od daty doręczenia postanowienia) dokumentów: zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy przedmiotowego budynku warsztatowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku i do dnia wydania decyzji nie przedstawił określonych dokumentów. Nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym terminie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego z 1994 r. Odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] września 2009 r. wniósł D. Ł. zarzucając, że organ w toku postępowania nieprecyzyjnie określił przedmiot postępowania, co powinien uczynić. Zdaniem odwołującego się organ poprzestał jedynie na lakonicznym określeniu budynek warsztatowy, bez podania nawet jego wymiarów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym w niniejszej sprawie jest, że inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę i dopiero wówczas mógłby zrealizować przedmiotową inwestycję. Wymóg ten nie został spełniony i przedmiotowy budynek warsztatowy został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Przedstawiony zaś stan faktyczny wypełnia przesłankę zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., którego dyspozycja odnosi się do samowolnej budowy (tj. bez pozwolenia na budowę) obiektu budowlanego lub jego części. W zaistniałej sytuacji przepisy Prawa budowlanego nie dają organom nadzoru budowlanego możliwości wydania innego rozstrzygnięcia administracyjnego niż decyzja rozbiórkowa. Organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie legalizacyjne umożliwiają jedynie inwestorowi doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z przepisami. Natomiast od inwestora zależy czy z tej drogi skorzysta czy nie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego organ wyjaśnił, że przedmiot postępowania został prawidłowo ustalony przez organ pierwszej instancji, zaś skarżący w poprzednich środkach zaskarżenia nie podnosił tej kwestii. W aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miasta J. z dnia 8 sierpnia 2002 r., z którego wynika, że budynek garażowy na działce nr ew. [...] w J. został przekształcony na warsztat samochodowy oraz wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na użytkowanie warsztatu, a zatem przedmiot postępowania został precyzyjnie określony. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. D. Ł. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając obu decyzjom, a także poprzedzającemu ich wydanie postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. naruszenie przepisów prawa, a w szczególności : 1) art. 48 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. wobec braku przesłanek do zastosowania tych przepisów do stanu faktycznego ustalonego w obu decyzjach, w związku z art. 103 ust. 1 i ust. 2 ustawy w pierwotnym jej brzmieniu, w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), w związku z wejściem w życie z dniem 25 października 2006 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05 (Dz. U. Nr 193, poz. 1430 z dnia 25 października 2006 r.) stwierdzającego niezgodność określonych przepisów przejściowych z normami wyższego rzędu w takim zakresie, w jakim te przepisy przejściowe wykluczają możliwość zastosowania do samowoli budowlanych zakończonych w okresie między 1 stycznia 1995 r. a 10 lipca 2003 r., art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676) w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., w świetle wyroku NSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2008 r., II OSK 675/07, LEX nr 485003, a w szczególności : - wobec dowolnego przyjęcia, że nie tylko wybudowanie w 1989 r. obiektu nazwanego budynkiem warsztatowym, ale również jego "przesunięcie" w 2001 r. w nowe miejsce objęte było obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 3 pkt 12 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w sytuacji, gdy prace polegające na "przesunięciu" obiektu budowlanego nie wydają się podpadać pod legalną definicję robót budowlanych, co z kolei skłania do pytania o możliwość zastosowania w tej sprawie - poprzez art. 103 ust. 2 tej Prawa budowlanego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 1995 r., jako dotyczących "zakończonej" przed tym dniem samowoli budowlanej, - brakiem przesłanek faktycznych i prawnych do wstrzymania robót budowlanych, które od 2001 r. nie były prowadzone, a także do formułowania nakazu przedłożenia określonych dokumentów przy braku samodzielnego wystąpienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. do Burmistrza Miasta J. z zapytaniem o zgodność określonej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podczas, gdy wydanie takiego postanowienia było uwarunkowane posiadaniem przez organ pierwszej instancji pozytywnej odpowiedzi, 2) art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. w związku z brakiem przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki w stosunku do samowolnie wybudowanego w 1989 r. budynku warsztatowego, jako samowoli budowlanej całkowicie zrealizowanej przed 10 lipca 2003 r. w sposób uwzględniający albo treść przepisów prawa budowlanego obowiązujących przed 1 stycznia 1995 r., albo treść art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. zwłaszcza w świetle powołanych wyżej orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wskazują na powinność zastosowania do tego rodzaju samowoli budowlanych, jak przedstawione w uzasadnieniach decyzji obu instancji przepisów prawa budowlanego obowiązujących w okresie między 1 lipca 1995 r. a 10 lipca 2003 r. poprzez art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), a w konsekwencji wobec braku przeprowadzenia postępowania w sposób dopuszczający możliwość wydania pozwolenia na użytkowanie w stosunku do określonej samowoli budowlanej i w oparciu o przepisy prawa budowlanego obowiązujące przed 10 lipca 2003 r., 3) art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i § 3 K.p.a. w związku z brakiem przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego lub przedstawienia jego wyników. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny przez Sąd pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] września 2009 r. nakazującą D. Ł. rozbiórkę budynku warsztatowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w J., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wzniesienie obiektu budowlanego należy kwalifikować jako budowę – wykonywanie obiektu budowlanego – w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. Przedmiotowy obiekt budowlany powstał w 1989 r. jako blaszany garaż o wymiarach 8 m x 6 m i jak wynika z treści notatki urzędowej sporządzonej przez Straż Miejską w dniu 13 czerwca 2001 r. (k:6 akt administracyjnych), zawierającej oświadczenie inwestora D. Ł., w 2001 r. został "przesunięty" o 20 -25 metrów. Działania inwestora mające na celu przeniesienie (wzniesienie, przestawienie, przesunięcie) obiektu zawierają się w pojęciu "budowa" "wykonywanie obiektu budowlanego", o którym mowa w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego z 1994 r. i ich podjęcie objęte było obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż w tej dacie, tj. w 2001 r. powstał nowy obiekt, w nowym miejscu. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta J. z dnia [...] sierpnia 2002 r. przedmiotowy budynek garażowy na działce nr ew. [...] w J. został przekształcony na warsztat samochodowy. Zmianę przedmiotową obiektu potwierdza także wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na użytkowanie warsztatu. Zatem przedmiot postępowania został precyzyjnie określony przez organy. Powyższe ustalenia mają znaczenie z punktu widzenia prawidłowego zastosowania przepisów prawa budowlanego W przepisach końcowych i przejściowych ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w art. 103 przyjęto regułę podstawową wynikającą z ust. 1 tego przepisu, że zasadą jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje to nie tylko sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy to zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy z dniem 1 stycznia 1995 r., tj. do spraw będących w toku. Wyjątek od tej zasady zamieszczony został w art. 103 § 2 omawianej ustawy, że "Przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe ." Analiza stanu faktycznego istniejącego w przedmiotowej sprawie wskazuje, że przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę w 2001 r., a więc nie ma do niego zastosowania przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W takiej sytuacji wymagane jest zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Zatem trafnie organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotową inwestycję należy traktować jako samowolę budowlaną, której doprowadzenie do zgodności z przepisami prawa opierać się powinno o obowiązujące normy prawa materialnego i w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb postępowania określony w art. 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części będącej w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, z tym że jeśli samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, możliwa jest legalizacja obiektu wzniesionego lub wznoszonego (...). Proces legalizacyjny składa się z dwóch etapów. Pierwszy to ustalenia organu, które mają na celu określenie zakresu i daty wykonanych robót budowlanych (a więc ustaleń, czy samowola zaistniała przed czy po zmianie przepisów prawa budowlanego), a także zbadanie czy budowa jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu przestrzennym i warunków technicznych w przypadku naruszenia przepisów czy możliwe jest doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Dopiero na podstawie tych ustaleń organ ocenia istnienie bądź nie istnienie możliwości prawnej legalizacji samowoli. Tak więc jeżeli organ nadzoru budowlanego ustali, że budowa jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu lub ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także z przepisami technicznymi (lub że możliwe jest doprowadzenie jej do stanu zgodności z tymi przepisami) zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji wzniesionego obiektu lub jego części. Następnie w tej części postępowania organ zobowiązany jest wstrzymać roboty budowlane i nałożyć na inwestora obowiązki (określone w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r.) przedstawienia wymaganych dokumentów takich jak zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów jest traktowane jako wniosek o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych i umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej określonej w art. 49 Prawa budowlanego tzn. ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Dopiero spełnienie przez inwestora tych przesłanek legalizacji obiektu wzniesionego lub wznoszonego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych (gdy budowa jest w toku) lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (w przypadku budowy ukończonej). Przechodząc do oceny prawnej ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego należy przede wszystkim wskazać, że nakaz rozbiórki opiera się na art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane czyli normie, która nakazuje organowi nadzoru budowlanego nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego, jeżeli nie zostaną wykonane w wyznaczonym terminie obowiązki nałożone postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z tym stwierdzić należy, że skoro nie zostały wykonane obowiązki nałożone postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] to prawidłowo na podstawie powołanych przepisów wydano nakaz rozbiórki. Podkreślić należy, że w postanowieniu z dnia [...] lipca 2009 r. organ administracji zakreślił długi termin wykonania nałożonych obowiązków, uwzględniając, że jednym z nich jest przedłożenie zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy przedmiotowego budynku warsztatowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, którą należy uzyskać w postępowaniu administracyjnym. Istotne jest też, że samowolny inwestor nie zgłaszał wystąpienia przeszkód w uzyskaniu żądanych dokumentów, jak też żadnych z dokumentów nie przedstawił, w tym czterech egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku i do dnia wydania decyzji nie przedstawił określonych dokumentów. Art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego określa dokumenty, których organ nadzoru budowlanego może żądać w celu zalegalizowania samowolnej budowy. Nie określa on ich przy tym przykładowo, lecz wyczerpująco. Jedynie od tego czy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zależy rodzaj dokumentu, mającego potwierdzać zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym terminie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego z 1994 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo orzekł jak w sentencji wyroku.