VII SA/Wa 191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę VII SA/Wa 191/16 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. umarzającej, wszczęte na wniosek W. D., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. P. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę budynku usługowego na żłobek przy ulicy [...] w [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. z braku przymiotu strony wnioskodawcy W. D.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję organu pierwszej instancji wskazał, iż z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia wynikało, że obejmowało ono swym zakresem przebudowę budynku usługowego na żłobek, a także zmianę w zakresie zagospodarowania terenu działki polegającą na wykonaniu dwóch placów zabaw. Teren przedmiotowej inwestycji graniczy bezpośrednio z nieruchomością W. D.. Z akt sprawy wynikało ponadto, że W. D. nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Skarżący swój interes prawny w postępowaniu zakończonym powyższą decyzja wywodził z własności działki o nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w jego ocenie działka należąca do W. D. znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn.zm. dalej rozporządzenie) ze względu na zaprojektowanie placu zabaw na działce nr ewid. [...] bezpośrednio przy granicy z działka nr [...]. Organ odwoławczy, wskazując na treść § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wskazał, że odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Z kolei zgodnie z treścią § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych od palcu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m, w przypadku do 4 stanowisk postojowych włącznie. Powyższe w ocenie organu wskazywało na ograniczenie w zagospodarowaniu działki W. D., ponieważ w związku z realizacją placu zabaw bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] minimalna odległość sytuowania miejsc postojowych na działce Wnioskodawcy, na wysokości placu zabaw wynosi 7 m od granicy, a nie 3 m jak wynika z § 19 ust. 2 rozporządzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła inwestorka B. P.. W uzasadnieniu wyjaśniła, iż jej zamiarem nie było usytuowanie placu zabaw przy granicy z działką sąsiednią W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., o charakterze kasacyjnym, wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa, uchylająca i przekazująca do ponownego rozpatrzenia decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 kpa tylko wówczas gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, przy czym korzystając z przepisu art. 138 § 2 kpa organ winien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonywująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, a także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 kpa stanowiącego, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiału dowodowego w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego dowodu, organowi, który wydał decyzję. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza art. 138 § 2 kpa w związku z art. 136 kpa oraz art. 7 i 77 § 1 kpa. Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji, organ ten nie zgodził się z dokonaną przez organ pierwszej instancji oceną przymiotu strony i legitymacji W. D. do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. Organ odwoławczy mając na uwadze przepisy art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przekonywująco wykazał, iż W. D. niewątpliwie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę na działce stanowiącej własność B. P.. Sąd powyższe stanowisko w pełni podziela . Wskazać należy, iż zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nieważnościowym, normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję Wojewody [...] o umorzeniu wszczętego na wniosek W. D. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej B. P. pozwolenia na przebudowę obiektu przy ul. [...] w [...] i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdził, że należąca do W. D. nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, że projektowana inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej. Prawidłowo organ odwoławczy wywiódł, mając na uwadze § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), iż usytuowanie placu zabaw przy granicy z działką W. D. może spowodować ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania należącej do niego działki nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości objętej inwestycją, poprzez brak możliwości usytuowania miejsc postojowych w odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią, tj. w odległości dopuszczalnej w sytuacji, gdyby nie zaprojektowany plac zabaw. Powyższe ustalenie oznacza, iż organ pierwszej instancji z naruszeniem art. 105 kpa umorzył postępowanie w sprawie. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpiła strona postępowania, a organ pierwszej instancji nie wykazał przeszkód przedmiotowych w jego prowadzeniu. Niewątpliwe błędne ustalenie praw wnioskodawcy do żądania przeprowadzenia postępowania administracyjnego i nierozpoznanie sprawy w zakresie żądanym przez stronę wypełnia przesłankę określoną w art. 138 § 2 K.p.a. Sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w pełnym jej zakresie przez dokonanie merytorycznej oceny zasadności wniosku W. D.. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi