VII SA/Wa 1910/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skarg kasacyjnych R. S. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018r. o sygnaturze akt VII SA/Wa 1910/17 w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu I. uchyla zaskarżony wyrok, II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, III. oddala skargę. W skardze złożonej [...] czerwca 2017 r. R. S. (dalej: "skarżący", "strona") zaskarżył w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") z [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór i holowanie pojazdu. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dwoma wnioskami złożonymi [...] czerwca 2016 r. skarżący zwrócił się do Starosty [...] o rozliczenie wynagrodzenia za holowanie i parkowanie usuniętych z drogi pojazdów oraz rozliczenie kosztów związanych z holowaniem i dozorem usuniętych z drogi pojazdów, w tym pojazdu [...] o nr. rejestracyjnym [...] za okres parkowania [...].08.2008 r. – [...].04.2012 r. Skarżący wniósł o przyznanie należności wg następujących stawek: wynagrodzenie za parkowanie – stawka dobowa 18,40 zł, wynagrodzenie za holowanie pojazdu – 150 zł, koszt parkowania 1,60 zł za dzień, koszt holowania – 150 zł. Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Starosta [...] przyznał R.S., prowadzącemu parking depozytowy, jako dozorcy pojazdu, samochodu osobowego marki [...] o nr. rejestracyjnym [...], VIN:[...], tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór w okresie od [...] sierpnia 2008 r. (data wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi) do [...] kwietnia 2012 r. (data odbioru pojazdu z parkingu) kwotę 6 802,40 zł, na którą składają się: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru 2 102,40 zł, wynagrodzenie za dozór 4 400 zł, holowanie pojazdu (wynagrodzenie, koszt holowania) 300 zł. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego [...] czerwca 2017 r. [...] czerwca 2017 r. skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r., zaskarżając to postanowienie w części dotyczącej wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od [...].08.2008 r. do [...].04.2012 r. i wnosząc o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części oraz orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie kwestionuje ustalonej przez organ miesięcznej stawki wynagrodzenia za dozór pojazdu w wysokości 200 zł, natomiast nie zgadza się z obniżeniem tej stawki o 50% z powodu niewłaściwego przechowywania pojazdu. Skarżący podniósł, że w momencie przyjęcia na przechowanie pojazd był spalony i praktycznie bezwartościowy, a zgodnie z protokołem odbioru pojazdu z parkingu skarżącego z [...] kwietnia 2012 r., stan pojazdu w czasie parkowania nie uległ zmianie. Skarżący zakwestionował konieczność przechowywania pojazdu na parkingu zadaszonym oraz podniósł, że warunki przechowywania pojazdów na jego parkingu były znane wcześniej organowi i przez niego akceptowane. Skarżący podniósł także, że organ nie wykazał, by pomiędzy datą przyjęcia pojazdu na przechowanie a datą jego odbioru, wartość pojazdu uległa pomniejszeniu. SKO postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie Starosty [...] w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, iż przyznało R. S., prowadzącemu parking depozytowy, jako dozorcy pojazdu, samochodu osobowego marki [...] o nr. rej. [...] w okresie od [...].08.2008 r. do [...].04.2012 r. kwotę 6 902,40 zł, na którą składają się: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru 2 102,40 zł, wynagrodzenie za dozór 4 500 zł, holowanie pojazdu 300 zł. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że pomimo iż zażalenie odnosi się do części orzeczenia pierwszoinstancyjnego, SKO nie mogło ograniczyć się tylko do wysokości wynagrodzenia za dozór. Zaskarżone postanowienie określa wysokość zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, na którą to kwotę składają się trzy składniki: konieczne wydatki związane z wykonywaniem dozoru, wynagrodzenie za dozór oraz koszt holowania pojazdu. Ewentualna zmiana jednego z tych trzech składników powoduje więc zmianę wysokości całej kwoty, w związku z czym niemożliwe jest wydanie postanowienia obejmującego tylko tę część rozstrzygnięcia, od której wniesiono zażalenie. SKO powołało się na treść art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 poz. 128 t.j.), art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 152, poz. 1018), art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2014, poz. 1619 t.j.) w zw. z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 50, poz. 449). SKO wskazało, że w aktach znajdują się dokumenty potwierdzające koszty utrzymania parkingu: umowa dotycząca wyrównywania, utwardzania, odśnieżania terenu, faktury za energię elektryczną, faktury za rejestratory, wydatki na ochronę, decyzje dotyczące podatków lokalnych i dowody ich uiszczenia, umowy użyczenia terenu o oświadczenia o płaceniu za nie podatku od nieruchomości, ubezpieczenia obiektów i pojazdów, ubezpieczenie działalności przedsiębiorcy. Dokumenty te pozwalają na obliczenie kosztów utrzymania parkingu na 320 zł dziennie. Przeciętnie na parkingu znajdowało się ok. 200 pojazdów, zatem koszt parkowania jednego pojazdu to 1,60 zł dziennie. Ponieważ pojazd był przechowywany 1314 dni, koszt zwrotu koniecznych wydatków wyniósł 2 102,40 zł (1 314 x 1,60 zł). SKO dalej posiłkowało się umową zawartą przez skarżącego w 2010 r. z podmiotem trzecim - Urzędem Skarbowym w [...], z której wynikało, że za przechowanie samochodu na parkingu skarżący miał otrzymywać wynagrodzenie 5 zł dziennie, czyli 150 zł miesięcznie, przy czym cena ta obejmowała zarówno ponoszone koszty jak i zysk usługodawcy. Biorąc pod uwagę, że skarżący otrzymuje zwrot kosztów w wysokości 1,60 zł za dobę, oznacza to, że spodziewane przez niego wynagrodzenie wynosiłoby 3,40 zł dziennie, czyli 102 zł miesięcznie. W ocenie SKO, skoro dozorowany pojazd był na parkingu przez dłuższy czas, najodpowiedniejszym sposobem określenia wynagrodzenia za dozór samochodu jest jednak zastosowanie miesięcznych stawek abonamentowych dotyczących długoterminowego przechowywania pojazdów. Stawki dobowe są częściej stosowane przy krótszym okresie parkowania pojazdów Przechowywanie pojazdu na parkingu nie wymagało dużo miejsca, ponieważ samochód nie przemieszczał się i nie wykonywał manewrów na parkingu. Niska wartość pojazdu powodowała również brak dodatkowych kosztów na zapewnienie pokrycia dodatkowego ryzyka i szczególnej ochrony koniecznej w przypadku pojazdów o znacznej wartości. SKO powołało się na ustalenia Starosty [...], że w rejonie średnia miesięczna za abonament na parkingu wynosiła 200 zł, przy czym kwota ta pokrywała zarówno koszty dozoru jak i wynagrodzenie prowadzącego parking. SKO stwierdziło, że z urzędu znane są mu okoliczności jeszcze niższych opłat miesięcznych na parkingach strzeżonych w okolicach [...] np. M. K. Parking Strzeżony "[...]" ul. [...] w [...] gdzie opłaty w latach 2010 – 2016 wynosiły 90 zł; Usługi Parkingowe [...] ul. [...] w [...] gdzie w latach 2015 – 2016 opłaty wynosiły 80 zł – 120 zł; [...] Usługi Parkingowe ul. [...] w [...] gdzie opłaty parkingowe w latach 2010 – 2012 wynosiły 50 zł, a w latach 2013 – 2015 – 60 zł. SKO podniosło, że ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika, że warunki przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącego pozostawiały wiele do życzenia – dzika roślinność przerastała pojazdy, wokół resztek roślin zalegał śnieg, a plac nie był specjalnie utwardzony. Zdjęcia dokumentujące ten stan pokazują szerokie ujęcia terenu, zatem logiczny jest wniosek, że miejsce składowania pojazdu [...] nr rej. [...] nie odbiegało na korzyść od udokumentowanego stanu. SKO zwróciło uwagę, że ustawodawca wprowadził obowiązek utylizacji samochodów przez wyspecjalizowane jednostki, aby zapobiec degradacji środowiska przez dziką degradację pojazdów, a zachowania skarżącego ochronie środowiska nie sprzyjały. Ponadto dozór na parkingu skarżącego nie był staranny, skoro zginął z niego inny pojazd. SKO przychyliło się do oceny organu I instancji, że dozorca nie wykonywał starannie swych obowiązków, co uzasadnia obniżenie jego wynagrodzenia. W ocenie SKO przyjęta przez Starostę kwota ryczałtowa 100 zł miesięcznie jest i tak wysoka w stosunku do opłat obowiązujących na innych parkingach jak i w stosunku do kwoty oczekiwanej przez przedsiębiorcę. Zważywszy na stan parkingu SKO rozważało obniżenie tej kwoty jednak odstąpiło od tego z uwagi na art. 139 k.p.a. SKO zwiększyło jednak kwotę wynagrodzenia o 100 zł z uwagi na okoliczność, że skoro przyjęto opłatę abonamentową za miesiąc przechowywania pojazdu powinno ono obejmować również sierpień 2008 r., gdyż postój pojazdu rozpoczął się [...] sierpnia 2008 r. W skardze na postanowienie SKO z [...] lipca 2017 r. skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1) mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wyciągnięcie z zebranego materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, skutkującą błędnym uznaniem, że pojazd [...] nr rej. [...] w okresie od [...].08.2008 r. do [...].04.2012 r. przechowywany był przez skarżącego z nienależytą starannością; 2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego tj. art. 102 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w pominięciu, że dozorcy przysługuje wynagrodzenie za dozór konkretnej ruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania oceny staranności jego wykonania w oderwaniu od sposobu przechowywania pojazdu [...] nr rej. [...]. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie mu jako dozorcy pojazdu [...] nr rej. [...] w okresie od [...].08.2008 r. do [...].04.2012 r. kwoty 9 242,40 zł, na którą składają się: zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem 2 102,40 zł, wynagrodzenie za dozór 6 840,00 zł oraz wydatki i wynagrodzenia za holowanie pojazdu 300 zł. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wyrokiem z 12 kwietna 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od SKO na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że odpowiedzialność Starosty [...] za koszty powstałe w związku z przechowywaniem pojazdu rozpoczyna się z datą orzeczenia jego przepadku na rzecz powiatu, jednak nie wcześniej niż z dniem wejścia w życie nowych przepisów Prawa o ruchu drogowym, wprowadzonych ustawą z dnia 22 lipca 2010 r., tj. z dniem [...] września 2010 r. Sąd uznał za bezpodstawne obciążanie Powiatu [...] kosztami przechowywania pojazdu w okresie, w którym był on własnością poprzedniego właściciela, tj. od dnia odholowania do dnia poprzedzającego orzeczenie przepadku. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. nr 152 poz. 1018), wynagrodzenie za okres od upływu 6 miesięcy od daty odholowania pojazdu do dnia [...] września 2010 r. należne jest od Skarbu Państwa, zaś zgodnie z treścią znowelizowanego art. 130a u.p.r.d., od dnia 4 września 2010 r. do dnia poprzedzającego orzeczenie przepadku pojazdu – od jego właściciela lub osoby nim władającego w chwili jego usunięcia. Sąd polecił by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustalił prawidłowo okres odpowiedzialności Powiatu [...] za dozór pojazdu, z uwzględnieniem powyższych wskazań. Skargi kasacyjne od wyroku WSA z 12 kwietna 2018 r. wywiedli skarżący R. S. oraz SKO. Skarżący R.S. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się w przyjęciu, że Powiat [...] nie powinien być obciążany kosztami przechowania pojazdu za cały okres przechowania na parkingu depozytowym (tj. [...].08.2008 r. – [...].04.2012 r.) i przyjęcie, że za okres od dnia holowania ([...].08.2008 r.) do dnia poprzedzającego orzeczenie przepadku pojazdu odpowiedzialność wobec skarżącego ponosi właściciel pojazdu lub osoba nim władająca; 2) art. 12 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. nr 152 poz. 1018 z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie przy jednoczesnym błędnym zastosowaniu art. 13 powołanej ustawy nowelizującej, mimo iż sześciomiesięczny termin z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w jego brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, nie upłynął w okresie między [...] czerwca 2009 r. a [...] września 2010 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów poniesionych przed sądem pierwszej instancji. SKO zaskarżyło wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r. o sygn. akt [...] w sytuacji gdy postanowienie to nie naruszało prawa; 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Kolegium Odwoławczego poza granicami sprawy administracyjnej, polegającą na pominięciu, że obecne postępowanie dotyczy przyznania dozorcy od Starosty [...] zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu odholowanego na parking, a nie rozliczeń obecnego lub dawnego właściciela pojazdu z tytułu tych kosztów; 3) art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius i wydanie orzeczenia niekorzystnego dla strony w sytuacji, gdy nie było przesłanek do stwierdzenia nieważności postanowień organów administracji obydwu instancji; 4) art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu, że Starosta [...] nie jest uprawniony do przyznana dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór za cały okres sprawowania dozoru i w konsekwencji jego niezastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że w oparciu o jego normatywną treść Starosta [...] jest uprawniony i zobowiązany do przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór za cały okres przechowywania pojazdu na parkingu dozorcy; 5) art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 poz. 1260 z późn. zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten stosuje się w sprawie dotyczącej zwrotu od właściciela pojazdu na rzecz dozorcy koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, podczas gdy właściwą podstawą prawną stosunku administracyjnoprawnego pomiędzy Starostą [...] a dozorcą (w zakresie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór) jest art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W oparciu o powyższe zarzuty SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie w trybie art. 185 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uznając za oczywiście usprawiedliwione podstawy obu skarg kasacyjnych w zakresie naruszenia art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i ponownie rozpoznał sprawę. Mając na uwadze, że wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę został uchylony w wyniku uwzględnienia skarg obu stron, które wniosły skargę kasacyjną, sąd na podstawie art. 206 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga podlegała oddaleniu. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że samochód został umieszczony na parkingu skarżącego [...] sierpnia 2008 r. i nie został odebrany przez właściciela lub osobę upoważnioną przed upływem sześciu miesięcy od dnia umieszczenia. Stosownie do treści art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym do 12 czerwca 2009 r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 3 czerwca 2008 r. sygn. P 4/06) pojazd ten powinien zostać uznany za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przejść na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Ustawą z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018) art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym został zmieniony w ten sposób, iż obecnie stanowi on, że w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, starosta występuje do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, jeżeli nie został on odebrany przez właściciela lub osobę uprawnioną w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Sporny samochód nie został przejęty na rzecz Skarbu Państwa przed 4 września 2010 r., tj. przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, ponieważ mimo obowiązku określonego w § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, naczelnik urzędu skarbowego nie wydał orzeczenia o przejęciu samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Oznacza to, że w kwestii dotyczącej przepadku samochodu zastosowanie ma art. 12 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej z 22 lipca 2010 r. Z przepisów tych wynika, że jeżeli termin sześciomiesięczny upłynął przed 4 września 2010 r., to przepadek orzeka się na rzecz powiatu. Postanowieniem z 28 września 2012 r. sąd powszechny orzekł przepadek pojazdu na rzecz powiatu. Zgodnie z art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym, do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest zobowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sprawę kosztów powstałych pomiędzy organem egzekucyjnym a dozorcą reguluje art. 102 § 2 u.p.e.a. Przepis ten może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 46, poz. 237 z poźn. zm.), a organem właściwym ("organem egzekucyjnym") jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o te przepisy służy wypłacie wydatków dozorcy nieruchomości. Art. 102 § 2 u.p.e.a. stanowi zatem podstawę prawną przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za świadczone usługi przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 540/16 (LEX nr 2444381) stwierdził, że stosując art. 102 § 2 u.p.e.a. (w oparciu o odesłanie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 46, poz. 237 z późn. zm.)) na potrzeby rozliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi usunięcia i przechowywania pojazdów, obecnie tylko i wyłącznie starosta uprawniony jest do przyznania temu przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych okolicznościami sprawy kwot. Niemniej jednak nie może orzekać od jakiego podmiotu te koszty będą pochodzić, czyniąc tym samym podmiot trzeci zobowiązanym. Starosta jest tym samym właściwy do orzekania co do żądania o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór nad pojazdem za cały okres jego przechowania. Z perspektywy at. 102 § 2 u.p.e.a. nie ma znaczenia podmiot zobowiązany. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis (na podstawie odesłania z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny, którym zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. jest starosta. W ocenie sądu SKO prawidłowo ustaliło kwotę zwrotu wydatków poniesionych w związku z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia należnego za dozór pojazdu. Wprawdzie sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że stawka wynagrodzenia za dozór pojazdu powinna zostać ustalona jako średnia stawka abonamentu miesięcznego obwiązującego na parkingach strzeżonych położonych w okolicy i obniżona o połowę z uwagi na nieprawidłowe warunki przechowywania pojazdu. Wykonywanie dozoru pojazdów na zwykłym parkingu strzeżonym i parkingu depozytowym różni się istotnie, ponieważ ten pierwszy wymaga znacznie więcej nakładu pracy, chociażby ze względu na większe natężenie ruchu i większą ilość osób mającą dostęp do zaparkowanych pojazdów. Organ nie wykazał również by warunki przechowywania pojazdu były nieprawidłowe i by spowodowało to ubytek wartości pojazdu. Skarżący słusznie zwrócił uwagę, że uprawniony organ wydając dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi skierował go na prowadzony przez skarżącego niezadaszony parking i sam długi okres umieszczenia uszkodzonego pojazdu samochodowego na tym parkingu, spowodowany bezczynnością organów administracyjnych, mógł doprowadzić do spadku jego wartości. Tym samym brak jest podstaw do przerzucania na skarżącego odpowiedzialności za ubytek wartości samochodu spowodowany unieruchomieniem pojazdu przez długi okres na otwartym parkingu. Organy pierwszej i drugiej instancji ustaliły jednak ponadto, że stawki umowne za przechowywanie pojazdów na parkingu depozytowym, stosowane przez skarżącego w rozliczeniach z Urzędem Skarbowym w [...] w zbliżonym okresie, w ujęciu miesięcznym nie różnią się zasadniczo od sumy ustalonych przez organ miesięcznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz miesięcznego wynagrodzenia za dozór nad pojazdem. Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia za dozór organ wziął też pod uwagę zakres obowiązków skarżącego jako przechowawcy, wielkość przechowywanego przedmiotu oraz powierzchnię i warunki niezbędne do zapewnienia prawidłowego przechowania. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia orzeczeń spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.