VII SA/Wa 1917/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R.L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia R.L. - utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010r. oddalające skargę na bezczynność wierzyciela -Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie wykonania decyzji z dnia [...] lutego 1995r. oraz z dnia [...] marca 2001 r. nakazujących rozbiórkę nielegalnych nadbudów i dobudów wykonanych przy ul. [...] w [...]. Organ wyjaśnił, że decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995r. uchylono decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1995r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji czyni zatem bezzasadną skargę na bezczynność wierzyciela w celu jej wykonania. Natomiast odnośnie wykonania decyzji z [...] marca 2001 r. (utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2001 r.), organ odwoławczy wskazał, iż organ powiatowy tytułem wykonawczym Nr [...] z dnia [...] lipca 2002r., wszczął postępowanie egzekucyjne, a postanowieniem z [...] listopada 2002r., nałożył grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki zadaszenia, wynikającego z ww. decyzji. Zobowiązani powiadomili o wykonaniu obowiązku, a fakt ten potwierdziły oględziny przeprowadzone 10 stycznia 2003r. Nie było więc podstaw do uznania, że organ powiatowy pozostawał w bezczynności, tym bardziej, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2003r, umorzył postępowanie egzekucyjne p-ko H.A. i L.O. z uwagi na wykonanie obowiązku rozbiórki zadaszenia. Skargę na to postanowienie złożył R.L. wnosząc o uchylenie obu wydanych rozstrzygnięć i zarzucając naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 77 § 1, 8 i 11 k.p.a. Skarżący wskazał, że nielegalna dobudowa nadal nie jest rozebrana. Organ zatem nadal pozostaje bezczynny. Zadaszenia do chwili obecnej nie rozebrano, a dodatkowo rozbudowano i obecnie stanowi ono pawilon, a nie tylko zadaszenie. Organ II instancji pominął argumenty zażalenia, uzupełnionego 7 września 2009r., do którego dołączono dokumenty organów prowadzących niniejszą sprawę, z których jednoznacznie wynika, iż nie doszło do rozbiórki. W aktach znajduje się pismo organu powiatowego z dnia 18 kwietnia 2003r. skierowane do zobowiązanych, z którego wynika, że po ponownych oględzinach przeprowadzonych w dniu 21 marca 2003r. stwierdzono, że rozbiórka zadaszenia nie została wykonana. Oględziny przeprowadzone po 2 miesiącach od wizji lokalnej, na którą powołał się organ odwoławczy wykazały odmienny stan faktyczny. Ponadto, w aktach znajdują się jeszcze dwa pisma potwierdzające, że rozbiórka nie została wykonana. Pierwsze pismo z dnia [...] maja 2005r. to upomnienie nr [...] skierowane przez Prezydenta [...] do H.A., drugie z dnia [...] czerwca 2005r. pochodzi z Urzędu [...] - Biura Naczelnego Architekta Miasta Delegatura w [...] i jest skierowane do Referatu ds. Egzekucji Administracyjnej przy Biurze Naczelnego Architekta Miasta Urzędu [...]. W piśmie wskazano, iż w wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2005r. na nieruchomości przy ul. [...] stwierdzono, iż pawilon nie został rozebrany. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynika sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010r. oddalające skargę na bezczynność wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie wykonania decyzji z dnia [...] lutego 1995r. oraz z dnia [...] marca 2001 r. Przede wszystkim wskazać trzeba, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995 r. ([...]) - którą organ ten nakazał rozbiórkę samowolnej dobudowy wykonanej od frontu pawilonów handlowych przy ul. [...] w [...] - została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1995r. (Nr [...]). Wierzyciel nie mógł zatem prowadzić postępowania egzekucyjnego w celu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, która została usunięta z obrotu prawnego. Przestał bowiem istnieć skonkretyzowany w tejże decyzji obowiązek, który mógłby być przedmiotem tego postępowania. Odnosząc się natomiast do bezczynności wierzyciela w wykonaniu obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] marca 2001 r. zasadnie wyjaśniły organy, że obowiązek rozbiórki zadaszenia samowolnie wybudowanego przez H.A. i L.O. między pawilonami A i C przy ul. [...] w [...] został przez zobowiązanych wykonany. Fakt ten potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych materiał dowodowy. Zauważyć należy, że po nałożeniu - postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r. - grzywny w celu przymuszenia do wykonania ww. obowiązku, pismem z dnia [...] listopada 2002r. zobowiązani zawiadomili o wykonaniu rozbiórki zadaszenia. Czynności sprawdzające okoliczność tą potwierdziły, co znalazło odzwierciedlenie w protokole oględzin przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] stycznia 2003r. Stan ten odzwierciedla również zdjęcie wykonane podczas ww. oględzin, na którym - jak wynika z adnotacji -widnieją jedynie rury spustowe do odprowadzania wody, a zadaszenie zostało rozebrane. W konsekwencji poczynionych ustaleń organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] lutego 2003r. (nr [...]) umorzył postępowanie egzekucyjne. Nie można było zatem zgodzić się z zarzutami skargi, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] marca 2001 r. nie został wykonany, a organ pozostawał w bezczynności w jego wyegzekwowaniu. Ustaleniom organu w tej mierze nie przeczą powołane przez skarżącego upomnienia i protokoły, dotyczą bowiem wykonania obowiązków wynikających z innych decyzji. Wskazać bowiem trzeba, że upomnienie Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2005r. dotyczy obowiązków nałożonych decyzjami z [...] listopada 1995r. (nr [...]) oraz z dnia [...] października 1996r. (nr 497/96). Natomiast wizja lokalna przeprowadzona w dniu [...] czerwca 2005r. na nieruchomości przy ul. [...] dotyczy pawilonu, a nie zadaszenia. Twierdzeniom skarżącego, że do chwili obecnej zadaszenie nie zostało rozebrane, przeczy również znajdujący się w aktach sprawy protokół [...] z oględzin przeprowadzonych - na wniosek skarżącego - przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 19 sierpnia 2009r., z którego wynika, że "zlikwidowane zostało zadaszenie pomiędzy pawilonami handlowymi A i C". Czynności kontrolne potwierdza szereg fotografii wykonanych na miejscu oględzin. W związku z powyższym już tylko na marginesie wskazać trzeba, iż organy zobowiązane były do oceny materiału dowodowego i uwzględnienia stanu faktycznego ustalonego w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Oczywiste jest zatem, że nawet jeśli nastąpiłaby zmiana okoliczności faktycznych po wydaniu kontrolowanych rozstrzygnięć, to fakt ten nie miałby wpływu na rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.