VII SA/Wa 1919/15

Dnia 15 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowanej przez r.pr. A.L. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowanej przez pełnomocnika profesjonalnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego. W piśmie z dnia 3 września 2015 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego cofnęła skargę. Zgodnie z dyspozycją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Ponieważ cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu na rzecz strony skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.