VII SA/Wa 1919/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2016r. po rozpoznaniu wniosku H. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi H. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego wykonania robót budowlanych postanawia: przyznać H. F. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 5 października 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy H. F. uzupełniony na formularzu PPF w którym wniosła o całkowite lub częściowe zwolnienie od kosztów. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. Do wniosku załączyła decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] marca 2016r. i z dnia [...] marca 2016r. o wysokości pobieranych przez nią i syna świadczeń. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 1697,55 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się emerytura uzyskiwana przez wnioskodawczynię w wysokości 1052,92 złotych oraz renta socjalna uzyskiwana przez syna w wysokości 644,63 złotych. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie o pow. 56 m² oraz budynek gospodarczy w złym stanie technicznym o pow. 26 m² na którego remont nie uzyskała zgody. Oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych, papierów wartościowych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni wyszczególniła, że ponosi miesięcznie następujące wydatki tj. opłatę za czynsz w wysokości 652,88 złotych, opłatę za energię w wysokości 175, 49 złotych, opłatę za telefon w wysokości 74,65 złotych, opłatę za telewizję kablową 49,90 złotych. Ponadto podała, że wydaje ok. 260 złotych na zakup lekarstw. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, że jest osobą niepełnosprawną, posiadają II grupę inwalidzką. Syn także jest osobą chorą z grupą inwalidzką. Wnioskodawczyni podniosła, że z dochodów jakie wspólnie uzyskują i po dokonaniu stałych opłat niewiele pozostaje im na bieżące utrzymanie. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody z jakich utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z synem są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i syna. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.