VII SA/Wa 1922/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi U M, T M, I B, J S, J S, M D i Ł D na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2021 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania I. B., U. M., T. M., M. D., Ł. D., J. S. oraz J. S. (dalej: "skarżący") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735. dalej: "k.p.a.") - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] marca 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja organu odwoławczego została wydana w poniższym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], umorzył (wszczęte na wniosek I. B., U. M., T. M., M. D., Ł. D. oraz J. S.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. sp. z o.o. sp. k. pozwolenia na budowę zespołu 5 budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego wraz z obsługą komunikacyjną i utwardzeniem terenu, na działkach o nr ew. [...], obręb [...], gm. Ł. GINB decyzją z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań skarżących, uchylił w całości ww. decyzję Wojewody z [...] listopada 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda naruszył art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 105 § 1 k.p.a., albowiem działki nr ew. [...], znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym w oparciu o § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1138/20, oddalił sprzeciw A. sp. z o.o. sp. kom. na decyzję GINB z [...] kwietnia 2020 r. Wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2578/20, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną inwestora od ww. wyroku. Po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] ww. decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...]. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie. Powołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2021 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor – A. sp. z o.o. sp. k. - załączył do akt sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi nr ew. [...], obręb [...], gm. Ł. na cele budowlane. Działki te - w dniu wydania kontrolowanej decyzji -położone były na obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w Ł. z [...] czerwca 2011 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Tym samym, jak wskazał GINB, inwestor nie był zobligowany do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając powyższe na uwadze GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia ww. art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że działki inwestycyjne nr ew. [...], położone były na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem MW - przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej (§ 74 pkt 1 planu). W niniejszej sprawie nie doszło zatem do rażącego naruszenia prawa poprzez naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do funkcji zabudowy dopuszczalnej na terenie inwestycyjnym. GINB wyjaśnił (mając na uwadze argumentację wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji oraz odwołania), że zgodnie z zapisami § 74 pkt 4 lit. d ww. planu miejscowego, dla terenu oznaczonego symbolem MW przewiduje się wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - minimum 70% działki budowlanej. Według § 5 pkt 14 planu, minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej oznacza najmniejszy dopuszczalny udział powierzchni biologicznie czynnej na terenie działki budowlanej, wyrażony w procentach. Zgodnie z § 5 pkt 13 planu przez "powierzchnię biologicznie czynną" należy rozumieć grunt rodzimy niezabudowany i nie stanowiący nawierzchni dojazdów, dojść pieszych, tarasów stropodachów, pokryty roślinnością lub wodą powierzchniową, a także 50 % sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2 urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację. Organ odwoławczy podkreślił, że z dokumentacji projektowej (Projekt budowlany - Część opisowa, Opis techniczny - 12. Zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki - 12.1. Zestawienie powierzchni dla terenu obejmującego części działki przewidziane pod projektowane zagospodarowanie terenu, karta 69 i n.) wynika, że powierzchnia biologicznie czynna stanowi 70,01% powierzchni działek inwestycyjnych. W ocenie organu odwoławczego projektant, stosownie do wymogów planu uwzględnił w powierzchni biologicznie czynnej: 100% powierzchni trawników; 86% powierzchni miejsc postojowych na gruncie rodzimym - geokrata; 90% miejsc postojowych dla rowerów na gruncie rodzimym - geokrata; 50% plac zabaw na gruncie rodzimym; 50% dach zielony np. rozchodniki. Dojścia i dojazdy do miejsc postojowych dla samochodów jak i dla rowerów nie zostały wliczone do powierzchni biologicznie czynnej. W konsekwencji, nie zgodził się ze stroną skarżącą, że miejsca postojowe zalicza się do "dojść i dojazdów". W ocenie GINB przez dojścia i dojazdy należy rozumieć drogi wewnętrzne i chodniki. Zwrócił w tym miejscu uwagę, że na stronie 69 projektu budowlanego (Projekt budowlany - Część opisowa, Opis techniczny - 12. Zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki - 12.1. Zestawienie powierzchni dla terenu obejmującego części działki przewidziane pod projektowane zagospodarowanie terenu) wpisano, że plac zabaw zostanie urządzony z geokraty. Zdaniem GINB, powyższy zapis należy traktować w kategorii omyłki, co potwierdza okoliczność, że w pozostałych częściach projektu budowlanego brak jest informacji na temat urządzenia placu zabaw z geokraty. W szczególności zwrócić należy uwagę na rysunek nr P03, karta 74b, przedstawiający projektowany plac zabaw. Z powyższego rysunku wynika, że część placu zabaw posiada utwardzenie terenu, a pozostałą część stanowią projektowane trawniki. GINB podkreślił, że oczywisty charakter wskazanej omyłki potwierdza również inwestor w piśmie z 27 września 2019 r. (akta organu wojewódzkiego) oraz załącznik do pisma inwestora z 8 października 2019 r. - oświadczenie z 26 września 2019 r, podpisane przez projektanta i sprawdzającego (akta organu wojewódzkiego). W konsekwencji organ odwoławczy podniósł, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym, opierają się na danych wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku, dokonywania weryfikacji wyliczeń przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W kontekście zarzutów odwołania GINB wskazał także, że zgodnie z § 63 pkt 2 i 3 planu miejscowego, w zakresie odprowadzania i zagospodarowania wód opadowych i roztopowych oraz ścieków opadowych ustala się: dla nowej zabudowy nakazuje się zagospodarowanie wód opadowych i roztopowych w obrębie działki budowlanej; sposób ukształtowania terenu na działce budowlanej nie może powodować spływu wód opadowych z działki na działki sąsiednie. W zatwierdzonym projekcie budowlanym (Część opisowa, Opis techniczny - 5. Projektowane zagospodarowanie terenu, karta 63) wskazano że "(...) dla wód opadowych i roztopowych dla nowej zabudowy zagospodarowuje się je na terenie własnej działki budowlanej. Ukształtowanie terenu nie powoduje spływu wód na działki sąsiednie. Do czasu realizacji kanalizacji deszczowej na przyległych drogach publicznych lokalnych i zbiorczych projektuje się powierzchniowe odprowadzenie wód opadowych i roztopowych na teren biologicznie aktywny własnych działek budowlanych. Udział powierzchni biologicznie czynnej przekracza 50%." Ponadto projektant wskazał, że "ukształtowanie terenu w sąsiedztwie budynków zostanie dostosowane do poziomu zera projektowanych budynków oraz granic z działkami sąsiednimi. Ze względu na zastany na terenie inwestycji wysoki poziom wód gruntowych, projektuje się usypanie mas ziemnych wokół budynków, w celu zabezpieczenia fundamentów przed wodą gruntową. Zaprojektowano podniesienie terenu wokół budynku o 0,50 m oraz zagęszczenie nowych mas ziemnych. Ponadto zaprojektowano wyrównanie terenu obecnej skarpy w okolicach wjazdu nr 2. W pozostałej części działek ukształtowanie terenu pozostanie bez zmian, a rzeźba terenu nie ulegnie z zmianie (...). Wokół budynków zostaną wykonane opaski odwadniające i trawniki. Projektuje się także zieleń w postaci drzew i krzewów" (Projekt budowlany - Część opisowa, Opis techniczny - 10. Projektowana zieleń i ukształtowanie terenu, karta 68). Wobec powyższego GINB stwierdził, że nie sposób przyjąć, aby decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], w sposób rażący naruszała postanowienia ww. przepisu § 63 pkt 2 i 3 planu miejscowego. Następnie wyjaśnił, że stosownie do § 74 pkt 4 lit. c planu miejscowego, maksymalna wysokość zabudowy na terenie oznaczonym symbolem MW wynosi do 4 kondygnacji nadziemnych. Z analizy dokumentacji projektowej wynika, że wszystkie projektowane budynki (A1, B1, A2, A3, A4) zostały zaprojektowane jako budynki czterokondygnacyjne. Czwartą kondygnację zaprojektowano wyższą i wydzielono z niej antresole (Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego - 4.1.2. Przeznaczenie i program użytkowy obiektu, karta 77 i 78 - Rzut antresol dla budynków A1, A2, A3, A4, rysunek nr A/"A"05, karta 166 - Rzut antresol dla budynku B1, rysunek nr A/"B"05, karta 178 oraz Przekroje, karty 168-169, 180-181). W tym miejscu GINB wyjaśnił, że zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby antresole w powyższych budynkach stanowiły V kondygnację. Tym samym sporna inwestycja nie narusza rażącą wymogu, o którym mowa w ww. § 74 pkt 4 lit. c planu miejscowego. Nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności organ odwoławczy stwierdził, że parametry projektowanych obiektów nie naruszają rażąco, określonych ww. planem miejscowym, ustaleń co do: a) linii zabudowy (zgodnie z rysunkiem planu - § 39); b) liczby miejsc parkingowych (§ 55 ust. 1 planu) - 1,2 miejsca parkingowe na 1 mieszkanie (projektowana - 1,2, na 147 mieszkań zaprojektowano 177 miejsc parkingowych, w tym 33 miejsca dla osób niepełnosprawnych - Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego - 4.1.2.5. Zestawienie charakterystycznych parametrów budynku, karta 81); c) powierzchni zabudowy (§ 74 pkt 4 lit. a planu) - maksymalnie 0,30 (projektowana - 0,21 - Projekt budowlany - Część opisowa, Opis techniczny - 12. Zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki, karta 70); d) intensywności zabudowy (§ 74 pkt 4 lit. b planu) - maksymalnie 1,0 (projektowana - 0,73 - Projekt budowlany - Część opisowa, Opis techniczny- 12. Zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki, karta 70); e) konstrukcji dachu (§ 74 pkt 4 lit. e i § 5 pkt 28 planu) - dach płaski o spadku połaci dachowych do 10° lub stromy (projektowany - dach płaski o spadku połaci dachowych 1,15 0 (2%) - Projekt budowlany - Rzut dachu dla budynków A1, A2, A3, A4, rysunek A/"A"06, karta 167 - Rzut dachu dla budynku B1, rysunek A/"B"06, karta 179). W dalszej części GINB wskazał, że z akt sprawy nie wynika także, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z analizy akt sprawy (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr PZT01, karta 74) wynika, że: Budynek A1. Elewacja północno-wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 5,00 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...], elewacja południowo- wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 20 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...], elewacja południowo-zachodnia z otworami znajduje się w odległości 6,00 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. C.), zaś elewacja północno-zachodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ponad 35,00 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. A.). Budynek B1. Elewacja północno-wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 12,00 m od granicy z najbliżej położonymi działkami nr ew. [...] i [...], elewacja południowo-wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 60 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...], elewacja południowo-zachodnia z otworami znajduje się w odległości 6,00 m od granicy z działkami drogowymi nr ew. [...] i [...] (ul. C.), zaś elewacja północno-zachodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ponad 64,00 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. A.). Budynek A2. Elewacja północno-wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 5,00 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...], elewacja południowo- wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ponad 20,00 m od granicy z najbliżej położoną działką o nr ew. [...], elewacja południowo-zachodnia z otworami znajduje się w odległości 6,00 m od granicy z działkami drogowymi nr ew. [...] i [...] (ul. C.), zaś elewacja północno-zachodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ponad 120,00 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. A.). Budynek A3. Elewacja północno-wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 5,00 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...], elewacja południowo- wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ponad 30,00 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...], elewacja południowo-zachodnia z otworami znajduje się w odległości 6,00 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. C.), zaś elewacja północno-zachodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ponad 150,00 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. A.). Budynek A4. Elewacja północno-wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 5,00 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...], elewacja południowo- wschodnia budynku z otworami znajduje się w odległości 8,92 m od granicy z działkami nr ew. [...] i [...], elewacja południowo-zachodnia z otworami znajduje się w odległości 6,00 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. C.), zaś elewacja północno-zachodnia budynku z otworami znajduje się w odległości ponad 200,00 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. A.). GINB stwierdził, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., "zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z kolei, "liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§18 ust. 2.). Z kolei, zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 pkt 1 lit. b ww. warunków technicznych, "Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż - dla samochodów osobowych: 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż - dla samochodów osobowych: 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową (§ 19 ust. 7 rozporządzenia)." Ponadto, stosowanie do § 20 ww. rozporządzenia, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Z analizy akt sprawy (Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego - 4.1.2.5. Zestawienie charakterystycznych parametrów budynku, karta 81) wynika, że dla przedmiotowej inwestycji, w ramach której przewidziano 147 lokali mieszkalnych, zaprojektowano 177 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, w tym 33 miejsca przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Z analizy projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany, rysunek nr PZT01, karta 74) wynika, że ww. miejsca parkingowe zaprojektowano na terenie działek inwestycyjnych i rozplanowano je w trzech zespołach: a) zespół 60 miejsc postojowych, usytuowany od strony ul. A.; b) zespół 58 miejsc postojowych, usytuowany pomiędzy budynkami B1 i A2; c) zespół 59 miejsc postojowych, usytuowany od między budynkami A3 i A4. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zespół 60 miejsc postojowych, usytuowany od strony ul. A. znajduje się w odległości ok. 1,00 m od działki drogowej nr ew. [...] (ul. A.), przy granicy (w najbliższym miejscu) z działką drogową nr ew. [...] (ul. C.) i w odległości 5,80 m od granicy z najbliżej położoną działką nr ew. [...]. Działka nr ew. [...] jest nieruchomością niezabudowaną. Z uwagi na zaprojektowanie zespołu 60 miejsc postojowych w odległości 5,80 m od granicy z działką nr ew. [...] GINB stwierdził, że podczas wydawania decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r, doszło do naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b ww. warunków technicznych (wymagane 6 m). W ocenie GINB wskazane wyżej naruszenie nie spełnia jednak przesłanki dotyczącej kwalifikowanej wady prawnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wprawdzie naruszone przepisy art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, tym niemniej należy stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia, z uwagi na niewielkie naruszenie przepisu (o 20 cm) nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Ponadto, zwrócić należy uwagę, że w nieprzepisowej odległości od działki nr ew. [...] znajduje się jedynie 1 miejsce postojowe. Ponadto zespół 60 miejsc postojowych znajduje się w odległości 5,00 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A1. Wskazać należy, że w odległości 5,00 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A1 znajdują się jedynie miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych. Pozostałe miejsca postojowe znajdują się w odległości 15,00 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A1. Co do zespołu 58 miejsc postojowych, GIN wyjaśnił, że usytuowany jest on pomiędzy budynkami B1 i A2 i znajduje się (w najbliższym miejscu) przy granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. C.) oraz w odległości 7,66 m od najbliżej położonej działki nr ew. [...] i w odległości ponad 8,00 m od działki nr ew. [...]. Powyższe działki nr ew. [...] i [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi, niemniej zespół 58 miejsc postojowych znajduje się w odległości ponad 10,00 m od tychże budynków mieszkalnych. Ponadto zespół 58 miejsc postojowych znajduje się w odległości 10,02 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego B1 i w odległości 6,00 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A2. W odległości 6,00 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A2 znajdują się jedynie miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych. Pozostałe miejsca postojowe znajdują się w odległości 16,00 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A2. Natomiast jeśli chodzi o zespół 59 miejsc postojowych, to usytuowany jest on pomiędzy budynkami A3 i A4 oraz znajduje się w odległości 1,16 m od granicy działki drogowej nr ew. [...] i 1,59 m od granicy działki drogowej nr ew. [...] (ul. C.) oraz w odległości ponad 7,00 m od działek nr ew. [...] i [...]. Działka nr ew. [...] jest niezabudowana, zaś na działkach nr ew. [...] i [...] znajdują się budynki mieszkalne. Zespół 59 miejsc postojowych znajduje się w odległości ponad 10,00 m od budynków mieszkalnych na działkach nr ew. [...] i [...]. Ponadto zespół 59 miejsc postojowych znajduje się w odległości 10,00 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A3 i w odległości 5,70 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A4. GINB wskazał, że w odległości 5,70 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A4 znajdują się jedynie miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych. Pozostałe miejsca postojowe znajdują się w odległości 15,70 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A4. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., Odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 3 m - od granicy działki budowlanej; 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. Zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z podobnymi miejscami na działce sąsiedniej (§ 23 ust. 2). Przedmiotowa inwestycja obejmuje swym zakresem budowę 3 miejsc do gromadzenia odpadów stałych. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony ul. A. zaprojektowano w odległości 3,80 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej [...], w odległości ponad 50,00 m od projektowanego placu zabaw i w odległości ponad 30,00 od najbliższego budynku mieszkalnego - projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny A1. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych między budynkami B1 i A2 zaprojektowano w odległości 3,03 m od granicy najbliżej położonych działek sąsiednich nr ew. [...] i [...], w odległości ponad 20,00 m od projektowanego placu zabaw i w odległości ok. 12,00 od najbliższego budynku mieszkalnego - budynek mieszkalny na działce nr ew. [...]. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych między budynkami A3 i A4 zaprojektowano w odległości 5,45 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej nr ew. [...], w odległości ponad 100,00 m od projektowanego placu zabaw i w odległości ok. 10,00 od najbliższego budynku mieszkalnego - budynek mieszkalny na działce nr ew. [...]. Dalej wskazał, że zgodnie z § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Projektowany plac zabaw usytuowano w odległości w odległości ponad 60,00 m od ul. A.; ponad 45,00 m od ul. C.; w odległości ok. 10,00 m od najbliższych budynków mieszkalnych (budynek A1, B1, budynek mieszkalny na działce sąsiedniej nr ew. [...]); w odległości 23,60 m od najbliższego miejsca do gromadzenia odpadów stałych; w odległości ok. 20,00 m od najbliższego miejsca postojowego dla samochodów. Następnie organ odwoławczy przywołał § 13, 57 i 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. oraz stwierdził, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji (Projekt budowlany - Analiza obszaru oddziaływania - Zacienianie obszarów sąsiednich Linijka słońca + wymogi p. poż, rysunek nr P02, karta 74a), wykonanej przez mgr inż. arch. M. D.-G. i sprawdzonej przez mgr inż. arch. J. G. wynika, że sporne zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania, o których mowa w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Mając na uwadze wysokość projektowanych budynków (15,32 m - Projekt budowlany - Charakterystyka projektowanych budynków, karta 64 i n. oraz przekroje, karty 168-169, 180-181) oraz ich usytuowanie względem budynków na działkach sąsiednich (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr PZT01, karta 74) GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy, odnosząc się do argumentów odwołania (dotyczących naruszenia ww. § 60 rozporządzenia) wskazujących, że "z projektu budowlanego (str. 158 i 159) wprost wynika, że inwestycja zacienia i przesłania działki o numerach [...], wprowadzając ograniczenia w ich zagospodarowaniu", wyjaśnił, że okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja wprowadza ograniczenia na wolnych dotychczas od tych ograniczeń działkach skarżących, nie oznacza, iż wydane pozwolenie na budowę jest wadliwe, a jedynie uzasadnia ich przymiot strony. GINB wskazał, że zarzuty strony skarżącej w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz mając na uwadze nieważnościowy tryb niniejszego postępowania. Stwierdził, że granice przysługującego właścicielowi władztwa nad gruntem wyznaczają, w myśl art. 140 kodeksu cywilnego, przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie własności przysługującej danemu podmiotowi. Obowiązkiem organu było sprawdzenie przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę ustanowionych w art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nałożył na organ architektoniczno-budowlany obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego przepisu oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ przeprowadził wymagane sprawdzenie tej przesłanki i nie ma podstaw do kwestionowania w trybie nieważnościowym przytoczonych w tym zakresie ustaleń i ocen. Dotyczyło to w szczególności zgodności projektu budowlanego z wymogami planu miejscowego oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. GINB, w odniesieniu do zarzutów odwołania, wskazał również, że zgodnie z § 29 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Podkreślił, że analiza projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu, nie wykazała, aby realizacja spornej inwestycji w znaczny sposób zmieniała stan wody na gruncie oraz spowodowała odprowadzanie wody na grunty sąsiednie. Zdaniem organu odwoławczego, sporna inwestycja nie narusza rażąco także innych przepisów ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W szczególności zwrócił uwagę, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym wskazano warunki ochrony przeciwpożarowej oraz wykazano spełnienie wymogów p. poż. (Projekt budowlany – Analiza obszaru oddziaływania – Zacienienie obszarów sąsiednich Linijka słońca + wymogi p. poż. Rysunek nr P02, karta 74a). GINB stwierdził zatem, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. nie narusza w sposób rażący przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. GINB podkreślił, że dla przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał opinie i uzgodnienia. Ponadto projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej niewskazania w projekcie budowlanym właściwego obszaru oddziaływania inwestycji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U, z 2012 r., poz. 462 z późn. zm, według stanu prawnego na dzień wydania weryfikowanej decyzji), wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno- budowlanego należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. GINB wskazał, że informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawiera wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu oraz zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany (§13a pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r.). GINB wyjaśnił, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym projektant określił obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wskazując jednocześnie przepisy prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania inwestycji (Projekt budowlany - Część opisowa, Opis techniczny - 14. Strefa oddziaływania, karta 71-72). Dodatkowo został sporządzony rysunek obrazujący obszar oddziaływania obiektu - Analiza obszaru oddziaływania (...), rysunek nr P02, karta 74a. Projektant uznał, że strefa oddziaływania inwestycji wykracza poza teren działek inwestora i wkracza m. in. na teren działek skarżących nr ew. [...] i [...]. GINB wskazał, że okoliczność, iż skarżący - mimo ww. zapisu - zostali pozbawieni udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r., stanowić może natomiast ewentualną podstawę do wznowienia, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że także poniesienie strat finansowych z powodu ww. ograniczenia w zabudowie nie uzasadnia stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższa kwestia może być ewentualnie przedmiotem rozpoznania przez sąd powszechny w ramach zgłoszonych roszczeń cywilno-prawnych. Mając powyższe na uwadze GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów § 7 ust. 1 i § 13a pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. W podsumowaniu organ odwoławczy podkreślił, że w toku niniejszego postępowania nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto ww. decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W ocenie GINB decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2021 r. nie została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja zawiera wszystkie elementy wskazane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Na powyższą decyzję GINB z [...] lipca 2021 r. skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj: 1) art. 28 ust. 2 oraz art. 3. pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że bezpośrednie oddziaływanie inwestycji sąsiedniej na nieruchomości skarżących oraz pozbawienie ich udziału w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jako strony postępowania nie stanowi rażącego naruszenia prawa, będącego podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uniemożliwienie skarżącym udziału w sprawie o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę zarówno przed organami administracji jak również przed sądem. Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 7 k.p.a. 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy polegające na nieustaleniu czy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza prawo oraz narusza prawa skarżących do brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym jako strona postępowania; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 k.p.a. podczas gdy organ powinien rozpatrzeć sprawę merytorycznie; 3) art. 28 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżących praw strony postępowania administracyjnego w sytuacji posiadania przez nich interesu prawnego, 4) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady k.p.a. mającej na celu pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa; 5) art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady kpa mającej na celu zapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu; 6) art. 15 k.p.a. czyli zasady dwuinstancyjności poprzez uniemożliwienie rozpoznania sprawy o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę merytorycznie przez dwa niezależne organy administracji; 7) art. 73 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym możliwości wglądu w akta sprawy postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów oraz zajęcia stanowiska i obrony w omawianej sprawie; 8) art. 127 i następne k.p.a., poprzez uniemożliwienie odwołania się od decyzji o pozwoleniu na budowę organu I instancji. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2021 r. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia oraz szczegółową argumentację organu odwoławczego przedstawioną w rozpoznawanej sprawie, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia z [...] lipca 2021 r. W ocenie Sądu, są one prawidłowe i wyczerpujące. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w jednym z trybów nadzwyczajnych - w trybie stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W takim postępowaniu nie dokonuje się - jak w postępowaniu zwykłym - ponownej oceny wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki, ale bada się, czy ostateczna decyzja jest obarczona którąkolwiek z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a. W wypadku badania decyzji, kwestionowanej przez stronę z powodu zarzucanego rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.), sam fakt, że decyzja prawo narusza nie jest wystarczający do stwierdzenia jej nieważności. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, zgodnie przyjmuje się, że naruszenie prawa musi być rażące. To określenie, użyte przez ustawodawcę w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. stanowi o tym, że nie każde naruszenie prawa przesądza o nieważności orzeczenia administracyjnego. Musi być ono kwalifikowane. Co do zasady, przepisem, który może być rażąco naruszony jest przepis prawa materialnego. Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2385/15 (CBOSA) "wynika to z faktu, że naruszenia prawa stanowiące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) są wadami tkwiącymi w samej decyzji, a nie wadami postępowania, w którym ta decyzja zapadła. Te ostatnie bowiem stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy zestawienie treści aktu prawnego z treścią przepisu prowadzi w sposób niebudzący wątpliwości do wniosku, że pozostają one w sprzeczności. W rezultacie, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa". Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i sądów administracyjnych, jak i doktrynie ugruntowany jest już pogląd, że z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty i bezsporny został naruszony przepis prawa i jednocześnie niemożliwe jest dokonanie jego odmiennej wykładni. Jak stwierdził NSA w ww. wyroku, "naruszenie przepisów proceduralnych może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności badanego aktu, jeżeli zostało wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a. (np. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie). W konsekwencji inne naruszenia przepisów proceduralnych nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt. 2) in fine k.p.a. Stąd ocena postępowania dowodowego może nastąpić jedynie w ramach postępowania odwoławczego, a także w toku postępowania, o którym mowa w art. 145 k.p.a.". Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej, w pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko organów, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie zapadła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane, który przywołał GINB (w brzmieniu na datę wydania decyzji przez Starostę [...]) stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...) a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela stanowisko GINB, że w przedmiotowym postępowaniu Starosta nie naruszył przepisów uchwały Rady Miejskiej w Ł. z [...] czerwca 2011 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" (w tym § 74 pkt 1, pkt 4 lit. d) oraz § 63 pkt 2 i 3 planu). Za prawidłowe należy także uznać, że przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszyły rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, według stanu na dzień wydania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Aczkolwiek Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, co do naruszenia (przez kwestionowaną w trybie nieważności decyzję Starosty) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. a także ocenę, że nie miało ono charakteru rażącego, gdyż nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że normy odległościowe dotyczące sytuowania miejsc postojowych zostały naruszone o 20 cm i to w odniesieniu tylko do jednego miejsca postojowego. Odnosząc się zaś do zarzutu rażącego naruszenia art. 28 k.p.a. podkreślić należy za GINB, że okoliczność, iż skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. może stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się bowiem postępowanie, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Okoliczność ta nie stanowi zatem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organy oceniły sprawę w sposób prawidłowy, z zachowaniem reguł procesowych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, czemu dały wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżących, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.