VII SA/Wa 1923/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 11 czerwca 2025 r. znak: DOA-WPPOH.612.373.2023.APL w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ" lub "organ odwoławczy") z dnia 11 czerwca 2025 r., znak: DOA-WPPOH.373.295.2023.APL, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej: "RDOŚ w O." lub "organ I instancji") z dnia [...] maja 2023 r., znak: [...] , wydane w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r., znak: RBG.6730.142.2.2022, Wójt Gminy S. (dalej: "Wójt") zwrócił się do RDOŚ w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków rekreacji indywidualnej na działce o nr ew. [...] , obręb B. , gmina S. . W dniu 15 maja 2023 r. RDOŚ w O. przeprowadził oględziny działek nr [...] w obrębie B. , gmina S. , oraz terenu sąsiedniego. O wyznaczonym terminie dokonania wizji lokalnej, pismem z dnia 4 maja 2023 r., uprzednio zawiadomiono A. M. (dalej: "inwestor" lub "skarżący"). Postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r., znak: [...], organ I instancji odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, w związku z tym, że planowana inwestycja stoi w sprzeczności z zakazem wymienionym w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa W. z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu J. (Dz. Urz. Woj. W. . poz. 415, dalej: "Uchwała"), tj. zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W toku postępowania uzgodnieniowego RDOŚ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania odstępstwa od ww. zakazu wynikające z Uchwały. Na powyższe postanowienie inwestor złożył zażalenie z dnia 26 maja 2023 r., do którego dołączył postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w O. z dnia 11 maja 2023 r., znak: BI.ZPU.4.521.4.156.2023.JM. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r., znak: DOA-WPPOH.373.295. 2023.APL, GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ w O. . W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że inwestycja objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z załącznikiem nr 1 do projektu decyzji, planowana jest na terenie części działki o nr ew. [...] w obrębie B. , która położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu J. regulowanego przez Uchwałę. Jak podał dalej GDOŚ, szczegółowo opisany w protokole zbiornik wodny znajduje się na działce o nr ew. [...] , a działka o nr ew. [...] została wpisana do protokołu omyłkowo. Dowodem na lokalizację zbiornika na działce o nr ew. [...] jest załączona do protokołu ortofotomapa z naniesionymi oznaczeniami 1, 2 i 3, które zostały w treści protokołu scharakteryzowane. Ustalenia dokonane w trakcie oględzin w dniu 15 maja 2023 r. wskazują, że zgodnie ze stanem faktycznym działki o nr ew. [...] stanowią otwarte użytki zielone o lekkim zróżnicowaniu poziomów terenu oraz miejsca wypasu bydła. Przedmiotowy zbiornik wodny znajdujący się w bliskim sąsiedztwie ww. działek posiada wyraźnie otwarte lustro wody i położony jest w wyraźnym obniżeniu terenu. Wokoło zbiornika występuje roślinność tj. kępy sita, wierzbownica czworoboczna, turzyce (miejsce oznaczone na mapie nr 1) oraz pojedyncze zadrzewienia wierzbowe i olszowe (miejsce na mapie oznaczone nr 2). W części oznaczonej na ortofotomapie nr 3 występuje inny obszar podmokły porośnięty olszami i turzycą bagienną. Ponadto zaobserwowano, iż otoczenie zbiornika wodnego jest rozdeptywane przez zwierzęta gospodarskie oraz występują tam pozostałości betonowych drenów systemu melioracyjnego. Jak wynikać ma ze strony internetowej geoportal.gov.pl obecnie przedmiotowa działka jest niezabudowana i składa się z gruntów ornych (RVa) o powierzchni 0,3419 ha. Natomiast, zgodnie z załącznikiem nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy teren inwestycji znajdujący się w liniach rozgraniczających ten teren został wyznaczony na części przedmiotowej działki (ok. 0,16 ha). Ponadto, w odległości około 33 m w kierunku południowo- wschodnim od terenu inwestycji zlokalizowany jest zbiornik wodny. GDOŚ podał dalej, że celem ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, wykorzystano wyniki wizji terenowej z dnia 15 maja 2023 r., a także ogólnodostępne mapy i narzędzia, które mogą stanowić pomoc w ocenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że w myśl art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Analiza całości materiału dowodowego wykazać miała, że planowana inwestycja narusza zakaz wynikający z § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) Uchwały, na mocy którego zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Istnienie zbiornika wodnego potwierdzają ortofotomapy, dokumentacja zdjęciowa załączona do ww. protokołu z oględzin oraz sam skarżący. Istotnym dowodem prowadzącym do ustalenia charakteru zbiornika jest mapa historyczna Messtischblatt wydana w 1918 r. (źródło: https://serwer1751111.home.pl/maps/ 025_TK25/2093_Giesewen_1935.jpg). Analiza omawianego terenu wykazała, że już wtedy, czyli ponad 100 lat temu, rzeczony zbiornik wodny występował w terenie i przypominał kształtem oraz wielkością obecny zbiornik. Również wersja archiwalna ogólnodostępnej mapy satelitarnej na stronie internetowej geoportal.gov.pl wskazuje na istnienie omawianego zbiornika od co najmniej 1997 r. Udowodniony okres czasu przez jaki występuje analizowany zbiornik wodny sprawia, że należy uznać go za zbiornik o charakterze naturalnym. Przez ponad 100 lat, czy nawet 28 lat, niezaprzeczalnie zdążyło się w nim wykształcić wiele gatunków roślin, zwierząt i mikroorganizmów, które tworzą różnorodne ekosystemy. Co więcej, linia brzegowa tego zbiornika jest nieregularna i porośnięta typową dla zbiorników naturalnych roślinnością. Kolejnym dowodem na nieantropogeniczny charakter zbiornika jest jego położenie w naturalnym zagłębieniu terenu, co jest wyraźnie widoczne na dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas wizji lokalnej w dniu 15 maja 2023 r. Takie ukształtowanie terenu powoduje naturalny spływ wody z pobliskich terenów i jej gromadzenie się w zagłębieniu ziemi. Bez znaczenia, w ocenie GDOŚ, pozostaje zatem zarzut inwestora, iż podczas oględzin stwierdzono występowanie pozostałości betonowych drenów systemu melioracyjnego w okolicy zbiornika wodnego, ponieważ dowiedziono, iż omawiany zbiornik zgodnie ze stanem faktycznym posiada znamiona naturalnego. Rozpatrując odstępstwa wymienione w ww. przepisie Uchwały stwierdzono, iż nie znajdują one w przedmiotowej sprawie zastosowania. Na tej podstawie, GDOŚ stanął na stanowisku, iż należy utrzymać zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. W skardze z dnia 10 lipca 2025 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie inwestor zaskarżył postanowienie GDOŚ z dnia 11 czerwca 2025 r. w całości, jako wydanego z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art 77 k.p.a. i 75 ust. 1 k.p.a. oraz Uchwały, wnosząc o jego uchylenie, a także zasądzenie od GDOŚ zwrotu kosztów postępowania wg norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi inwestor zarzucił, że przeprowadzona przez GDOŚ analiza zgromadzonego materiału dowodowego stanowi o bezpodstawnym i bezprawnym zastosowaniu przepisów §5 ust 1 piet 8 lit a) Uchwały, będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Założenie GDOŚ oparte jedynie na nieprawidłowym stwierdzeniu RDOŚ w Olsztynie i błędnie przywołanych lub odczytanych mapach, iż zbiornik wodny znajdujący się na tym terenie jest zbiornikiem naturalnym, podlegającym ochronie. Jak podał dalej skarżący, przedmiotowa działka, jak i działki okoliczne, oznaczone są w ewidencji gruntów jako grunty orne, pastwiska i łąki. Powszechna klasyfikacja gruntów przeprowadzona na przedmiotowym terenie na przełomie lat 50/60 XX wieku, nie uwzględniała tych obszarów jako grunty na których nie można prowadzić gospodarki rolnej, a takim obszarem z pewnością byłby zbiornik wodny, nie było tam też oznaczonych nieużytków rolnych, które z racji swojej charakterystyki mogłyby być naturalnie zalane wodami. Na zdjęciu lotniczym z 1978 r. widać regularny kształt obiektu/okrąg/, co może wskazywać na tom że była to studnia melioracyjna, nie widać też aby obszar ten był zalany wodami. Mapa niemiecka, na którą powołuje się GDOŚ, nie jest dostępna pod linkiem podanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, natomiast można ściągnąć ze stron internetowych (http://y.amzp.pl) mapę o tej samej nazwie. Nie widać na niej, tak jak i na mapie z roku 1935, terenów zalanych wodami, wg legendy topograficznej mapy niemieckiej, przedmiotowe tereny, to łąki. Zasadnicze zagadnie dotyczące faktycznego istnienia na tym terenie naturalnego zbiornika wodnego nie zostało przez organ odwoławczy wyjaśnione, co dawałoby podstawę utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Zdaniem skarżącego, GDOŚ mając obowiązek zgromadzenia wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, oraz obowiązek dokładnego przeanalizowania zebranych dowodów, ocenienia ich wiarygodności i znaczenia dla sprawy wydał postanowienie w niniejszej sprawie z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a. i art 77 k.p.a. polegających na niepełnym zebraniu i nierzetelnym rozpatrzeniu materiału dowodowego i w konsekwencji bezzasadnym zastosowaniu § 5 ust. 1 pkt 8 lit a) Uchwały, co winno skutkować uchyleniem niniejszego postanowienia. W odpowiedzi z dnia 6 sierpnia 2025 r. GDOŚ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ono prawa w powyżej wskazany sposób. Podstawę prawną ww. postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: "u.p.z.p.’’),. Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W sprawie nie jest sporne, że planowana przez skarżącego inwestycja została przewidziana na działce o nr ewid. [...] , obręb B. , gmina S. położonej na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu J. , ustanowionego Uchwałą. Tym samym, decyzja o warunkach zabudowy dla tego terenu może zostać wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Zakres obszarowy inwestycji oraz dokonywanego uzgodnienia wyznaczały zarazem granice ww. działki gruntu w stanie, w jakim zostały one określone na załączniku graficznym (mapowym) do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wyrażenie zgody (uzgodnienie) wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym; treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (zob. tezę drugą wyroku NSA z 1 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01, LEX nr 682049). Jednocześnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przedmiotowe uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a., a więc w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W rozpoznawanej sprawie, po otrzymaniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, RDOŚ w O. postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. odmówił jego uzgodnienia. GDOŚ podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestycja narusza zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) Uchwały, tj. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie stwierdzono, że nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w zapisach Uchwały, wyłączająca zastosowanie zakazu. To z kolei oznacza, że w ocenie organów planowana inwestycja narusza przepisy odrębne, tj. art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 22 czerwca 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2024 r. poz. 1478, dalej: "u.o.p."). Dokonując analizy przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowień ww. Uchwały, Sąd podziela powyższe stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 23 ust. 1 u.o.p., obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Stosownie zaś do art. 23 ust. 2 zdanie pierwsze u.o.p., wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. W myśl art. 24 ust. 1 pkt 6 u.o.p. na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone m.in. zakazy dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Tym samym, zakaz przewidziany w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) Uchwały stanowi konsekwencję przepisów rangi ustawowej, a to przywołanych wyżej unormowań ustawy o ochronie przyrody. Mając to na uwadze, należy przyjąć, że lokalny prawodawca, działając w ramach ustawowego upoważnienia uznał za szczególnie pożądane z punktu widzenia ochrony krajobrazu Obszaru J. objętego ww. Uchwałą, zachowanie dotychczasowych stosunków wodnych. Dopuszczalne odstępstwa od tak wyrażonego zakazu określone zostały w sposób enumeratywny w samej treści § 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, ust. 4 i ust. 5 Uchwały. W sprawie nie jest jednak podnoszone, aby budynek mieszkalny planowany do realizacji przez skarżącego mógł zostać objęty jednym z wyłączeń, o których mowa w powołanych przepisach Uchwały. Zdaniem Sądu, prawidłowo są ustalenia dokonane w trakcie oględzin w dniu 15 maja 2023 r. wskazujące, że działki o nr ew. [...] stanowią otwarte użytki zielone o lekkim zróżnicowaniu poziomów terenu oraz miejsca wypasu bydła. Znajdujący się w bliskim sąsiedztwie ww. działek przedmiotowy zbiornik wodny posiada wyraźnie otwarte lustro wody i położony jest w wyraźnym obniżeniu terenu. Wokoło zbiornika występuje roślinność tj. kępy sita, wierzbownica czworoboczna, turzyce (miejsce oznaczone na mapie nr 1) oraz pojedyncze zadrzewienia wierzbowe i olszowe (miejsce na mapie oznaczone nr 2). W części oznaczonej na ortofotomapie nr 3 występuje inny obszar podmokły porośnięty olszami i turzycą bagienną. Istnienie zbiornika wodnego, jak słusznie zauważył organ, potwierdzają ortofotomapy, dokumentacja zdjęciowa załączona do ww. protokołu z oględzin oraz sam skarżący. Nadto, istotnym dowodem prowadzącym do ustalenia charakteru zbiornika jest mapa historyczna Messtischblatt wydana w 1918 r. Analiza omawianego terenu wykazała, że już wtedy, czyli ponad 100 lat temu, rzeczony zbiornik wodny występował w terenie i przypominał kształtem oraz wielkością obecny zbiornik. Również wersja archiwalna ogólnodostępnej mapy satelitarnej na stronie internetowej geoportal.gov.pl wskazuje na istnienie omawianego zbiornika od co najmniej 1997 r. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organów, że udowodniony okres czasu przez jaki występuje analizowany zbiornik wodny sprawia, że należy uznać go za zbiornik o charakterze naturalnym. Przez ponad 100 lat, czy nawet 28 lat, niezaprzeczalnie zdążyło się w nim wykształcić wiele gatunków roślin, zwierząt i mikroorganizmów, które tworzą różnorodne ekosystemy. Co więcej, linia brzegowa tego zbiornika jest nieregularna i porośnięta typową dla zbiorników naturalnych roślinnością. Kolejnym dowodem na nieantropogeniczny charakter zbiornika jest jego położenie w naturalnym zagłębieniu terenu, co jest wyraźnie widoczne na dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas wizji lokalnej w dniu 15 maja 2023 r. Takie ukształtowanie terenu powoduje naturalny spływ wody z pobliskich terenów i jej gromadzenie się w zagłębieniu ziemi. Powyższemu, jak prawidłowo dostrzegł GDOŚ, nie może przeczyć to, iż podczas oględzin stwierdzono występowanie pozostałości betonowych drenów systemu melioracyjnego w okolicy zbiornika wodnego, ponieważ w sposób wystarczający dowiedziono, iż omawiany zbiornik zgodnie ze stanem faktycznym posiada znamiona naturalnego. Z tych względów, Sąd nie dał wiary argumentom skargi, jakoby w świetle przywołanych dowodów, organy błędnie scharakteryzowały przedmiotowy zbiornik jako naturalny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że celowość przeprowadzenia konkretnego wnioskowanego dowodu przez stronę jest determinowana całokształtem dotychczasowego materiału dowodowego i okolicznościami z niego wynikającymi. W sytuacji więc wykazania przez organ wskazanymi wyżej dowodami faktu, że przedmiotowy zbiornik wodny jest naturalny, brak jest podstaw do dalszego poszukiwania dowodów, które miałyby przeczyć powyższym ustaleniom. Twierdzenia skarżącego co do błędnych ustaleń organów oparte są jedynie na jego przypuszczeniach i własnej interpretacji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym nie mogą one podważać prawidłowych ustaleń obu organów. W konsekwencji skarżący nie dowiódł w żaden sposób, że przedmiotowy zbiornik nie jest zbiornikiem naturalnym a jest za to zbiornikiem sztucznym. W świetle powyższych uwag należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że uzgodnienie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego na działce [...] / obręb B. , gmina S. , wobec przeprowadzonych na jej terenie działań, w gruncie rzeczy prowadziłoby do usankcjonowania naruszenia zakazu wyrażonego w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) Uchwały. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zebrany w trakcie wizji lokalnej z udziałem skarżącego, potwierdza w sposób wystarczający, że przedmiotowy zbiornik jest naturalny. Dlatego też bezzasadne okazały się zarzuty skargi sygnalizujące niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, gdyż organy orzekając w przedmiotowej sprawie zachowały wszystkie zasady wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia GDOŚ nie naruszył przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego koniecznego dla właściwego rozpoznania sprawy i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 k.p.a.). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.