VII SA/Wa 1927/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia planowanych robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 (pięćset) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 9 września 2010 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu odnośnie planowanych robót budowlanych - dotyczących wykonania remontu polegającego na wymianie pokrycia dachu, naprawie i malowaniu elewacji, częściowej wymianie stolarki okiennej i drzwiowej, wymianie białego montażu elektrycznego i sanitarnego w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. - i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 20 września 2010 r. skarżąca Spółka cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczlane, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka cofnęła skargę skutecznie, gdyż nie wystąpiły przesłanki negatywne cofnięcia skargi, wymienione w art. 60 p.p.s.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.