VII SA/Wa 1930/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skargi H. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego. skargę oddala VII SA/WA 1930/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) odmówił uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2001 r., znak: [...]- orzekającej o rozbiórce budynku mieszkalnego usytuowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w S. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż obowiązkiem organu po wznowieniu postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte wadami określonymi w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania wpłynęła na byt prawny badanej decyzji, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej - uchylenie jej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. W przypadku ustalenia przez organ, że nie ma podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 i art. 145a w/w Kodeksu, należy odmówić jej uchylenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że w przedmiotowej sprawie H. i J. K., jako przesłankę do wznowienia postępowania powołali okoliczność określoną art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazując, że odwołanie R. G., wniesione od decyzji Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., znak: [...], nie posiada podpisu skarżącego, o czym dowiedzieli się w dniu [...] listopada 2005 r., podczas zapoznawania się z aktami sprawy w [...]Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w S.. Organ wskazał, iż Wojewoda [...] pismem z dnia [...] października 1998 r., zwrócił R. G. w/w odwołanie, celem jego uzupełnienia, w terminie 7 dniu, o brakujący podpis skarżącego. R. G. uczynił zadość wezwaniu organu, dlatego też organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ani żadna inna z okoliczności określonych w art. 145 § 1 oraz art. 145a w/w kodeksu. Decyzją [...]z dnia [...] sierpnia 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, iż argumenty organu I instancji w pełni zasługują na uwzględnienie. Okoliczność nie podpisania przez R. G. w odpowiednim trybie uzupełniona, nie stwarza podstaw do zakwestionowania istniejących w obiegu prawnym rozstrzygnięć. Organ odwoławczy podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wynikających z treści przepisu art. 145 § 1, względnie art. 145a k.p.a. W szczególności nie zachodzi więc przesłanka wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli H. i J. K. i wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż uzasadnienie decyzji ogranicza się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że podniesione argumenty nie zasługują na uwzględnienie i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organy nie rozpatrzyły natomiast sprawy dokładnie i wnikliwie pod kątem możliwości legalizacji wykonanych robót w istniejącym budynku. H. i J. K. argumentowali, iż w swoich rozstrzygnięcia zarówno organ szczebla wojewódzkiego, jak również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., nie wyjaśniły, w sposób jasny i jednoznaczny poruszanych przez nich kwestii, a tym samym naruszyły przepisy art. 7 i 77 k.p.a. Zdaniem skarżących nie wzięty został również pod uwagę słuszny interes społeczny obywateli. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Należy wskazać, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Wykładnia rozszerzająca podstaw wznowienia nie jest dopuszczalna (wyrok NSA z 26 października 1999 r., IV SA 1739/97 - LEX nr 47859). Zgodnie z treścią art.145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Art. 145a § 1 k.p.a. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Wskazać należy, iż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. i 145a k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia, lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania organ administracji wyda decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Termin do złożenia żądania wznowienia postępowania zaczyna bieg od dnia dowiedzenia się przez stronę w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2, organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3, decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Odnosząc się zaś do przedstawionej przez H. i J. K. okoliczności nie rozpatrzenia sprawy pod kątem możliwości legalizacji wykonanych robót w budynku Sąd stwierdza, że prowadząc postępowanie w trybie wznowieniowym, organ administracji wyda decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy i uchylającą decyzję dotychczasową, jedynie gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. Powoływanie się zaś przez skarżących na nie podpisanie odwołania przez R. G., jako przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a więc nową okoliczność faktyczną istotną dla sprawy nie dość, że nie znajduje oparcia w aktach sprawy, to stwierdzić należy, że okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. np. wyrok NSA OZ w Łodzi z 29 października 1999 r., I SA/Łd 1440/97 - POP 2001, nr 2, poz. 29 lub wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85 - ONSA 1985, nr 1, poz. 35). Taka sytuacja nie miała zaś miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto dodać należy, iż fakt niepodpisania przez R. G. odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]sierpnia 1998 r., a następnie uzupełnienie przez niego tego braku było okolicznością znaną organowi administracyjnemu - [...]Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego – orzekającemu jako organ II instancji w postępowaniu o nakazie rozbiórki. Dlatego też wskazać należy, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lutego 2001 r., jako że H. i J. K. nie wskazali okoliczności, które w myśl art. 145 § 1 k.p.a. stanowiłyby przesłankę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.