VII SA/Wa 1932/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić zażalenie P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożone przez P. G. zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy. Odpis postanowienia z dnia 24 czerwca 2015 r. skarżąca otrzymała, jak wynika ze zwrotnego poświadczania odbioru, w dniu 29 czerwca 2015 r. W dniu 13 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego) zostało nadane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na ww. postanowienie z dnia 24 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. O powyższym wymogu Sąd poinformował skarżącego w pouczeniu zawartym przy piśmie z dnia 23 września 2015 r. (pkt 2 pouczenia). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżone zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 października 2014 r., w związku z powyższym termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 8 października 2014 r. Z akt sprawy wynika, że zażalenie z dnia 9 października 2014 r. zostało złożone osobiście przez skarżącego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w dniu 9 października 2014 r. zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.