VII SA/Wa 1933/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] lipca 2009r. na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazał R.S. rozbiórkę do poziomu betonowych stóp fundamentowych - wiaty konstrukcji stalowej o wymiarach 31,5m x 13m zrealizowanej bez pozwolenia na budowę na nieruchomości o nr ewid. [...] położonej we wsi O. gm. G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż na wniosek właściciela sąsiedniej nieruchomości A.N. przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości w dniach 30 kwietnia 2008r. i 24 czerwca 2008r. W trakcie oględzin na nieruchomości R.S., stwierdzono istnienie wiaty konstrukcji stalowej o wymiarach ok. 31,5m x 13m. Inwestor oświadczył, iż nie posiada pozwolenia na budowę. Organ w toku postępowania ustalił, iż wiata została zbudowana ok. 1975r., następnie w 1981r. została rozebrana do poziomu fundamentów i ponownie zmontowana ok. 2006r. Posadzkę betonową wykonano w roku 2007r. natomiast pokrycie dachowe w 2008r. Wobec stwierdzenia samowoli budowlanej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2008r. wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia wskazanej dokumentacji celem ewentualnego zalegalizowania samowoli budowlanej. W wymaganym terminie inwestor nie przedstawił żadnych dokumentów, co spowodowało, że organ wydał decyzję rozbiórkową na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji R.S. wskazał, iż organ nie zbadał szczegółowo stanu faktycznego sprawy. Zdaniem inwestora organ nieprawidłowo zastosował art. 48 Prawa budowlanego, gdyż w sprawie miał miejsce jedynie remont wiaty, do którego stosuje się normy zawarte w przepisach art. 50-51 Prawa budowlanego. Na dowód powyższego przedstawił kosztorys inwestycji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania R. S., decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prawidłowo zastosował uregulowania zawarte w art. 48 Prawa budowlanego. Po stwierdzeniu, iż przedmiotowa budowla stanowi samowolę budowlaną zobowiązał inwestora w trybie ust. 2 i 3 powyższego przepisu do dostarczenia określonych dokumentów, których brak obligował organ do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Organu odwoławczy podkreślił, że nie jest możliwe zalegalizowanie samowoli budowlanej bez spełnienia w określonym terminie obowiązków wynikających z art. 48 ust. 3. Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu inwestora, że prace związane z przedmiotową wiatą nie były budową lecz remontem, organ stwierdził, iż takiego poglądu w przedmiotowym stanie faktycznym nie można uznać za prawidłowy. Wskazując stosowne orzecznictwo sądowo-administracyjne Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentował, iż dokonanie rozbiórki i ponowne wzniesienie obiektu budowlanego w tym samym miejscu i o takich samych gabarytach jest odbudową a nie remontem. Zgodnie z definicją zawartą w prawie budowlanym (art. 3 pkt 8 ), remontem jest odtworzenie stanu pierwotnego poprzez prace budowlane wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym. Prace opisane przez inwestora w ocenie organu należało uznać za odbudowę, która zaliczana jest do budowy i dlatego wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r. wniósł R.S. W jej uzasadnieniu ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i podniósł, że organ nie udowodnił, czy obiekt jest samowolą budowlaną w całości czy jedynie w części powstałej w latach 2006-2008. Jego zdaniem stan faktyczny sprawy i wykonane roboty odpowiadały definicji remontu. Skarżący wywodził, że niektóre elementy wiaty pozostawiono nienaruszone, co wykluczalo stosowanie w sprawie pojęcia odbudowa. Podkreślił również, iż tego typu konstrukcje stalowe remontuje się poprzez ich demontaż i ponowny montaż, a remont podyktowany był względami ochrony środowiska, gdyż wymieniono pokrycie dachu z eternitu na blachę. Zdaniem skarżącego w sprawie powinny mieć zastosowanie uregulowania zawarte w przepisach art. 50-51 Prawa budowlanego dotyczące remontu, który nie wymaga pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Zgromadziły niezbędny materiał dowodowy a następnie poddały go stosownej ocenie. Tym samym zarzut naruszenia art. 7, 75 i 77 k.p.a. nie był zasadny Z przeprowadzonych w dniu 30 kwietnia 2008r. oraz w dniu 24 czerwca 2008r. oględzin wynikało, że wiata została odbudowana w roku 2006 bez pozwolenia na budowę. Sam inwestor przesłuchany przez organ w charakterze strony, w dniu 8 lipca 2009r. oświadczył, iż wiata została zbudowana ok. 1975r. następnie w 1981r. została rozebrana do poziomu fundamentów i ponownie zmontowana ok. 2006r. Posadzkę betonową wykonano natomiast w roku 2007r. a pokrycie dachowe w 2008r. W tak ustalonym stanie faktycznym nie można postawić organom zarzutu błędnego zastosowania prawa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że odbudowanie w roku 2006 całej (choćby na pozostawionych stopach betonowych) wiaty nie mogło być uznane za remont, ten bowiem związany jest z wykonywaniem w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji. Nie można było uznać, iż zlikwidowanie wiaty w 1981 r. a następnie je ponowne zmontowanie jako konstrukcji kratowej, było remontem. Obiekt bowiem jako całość, jako wiata w znaczeniu technicznym nie istniał przez okres wielu lat. Słusznie organ II instancji wskazał, że stan faktyczny sprawy stanowił o odbudowie wiaty w latach 2006 -2008, co zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego było budową, na którą należało uzyskać pozwolenie na budowę . Skoro inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] słusznie nałożył na niego obowiązek dostarczenia dokumentacji celem ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. W wymaganym terminie inwestor nie przedstawił dokumentów, co obligowało organ do wydania decyzji rozbiórkowej w trybie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W przypadku bowiem ustalenia, iż wybudowano obiekt budowlany bez stosownego pozwolenia na budowę - jak w tej sprawie, to zastosowanie miał art. 48 Prawa budowlanego. Wstępna ocena organu nadzoru budowlanego, iż doszło do wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia, jak i wydanie na podstawie ust. 2 i 3 art. 48 niezaskarżalnego postanowienia, nie mogły być procesowo kwestionowane, jednak inwestor negował stanowisko organu, przez faktyczne niespełnienie w terminie warunków określonych w postanowieniu. Dlatego, zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego korzystając z odesłania do ust. 1 tego przepisu organ wydał decyzję rozbiórkową na podstawie art. 48 ust. 1. Należy podkreślić, iż z okoliczności sprawy wynikało już na etapie postępowania wstępnego, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ upoważniają go do zastosowania subsumpcji odnoszącej się do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Tej oceny nie zmieniły późniejsze wyjaśnienia skarżącego, składne w toku postępowania. Zasadniczo nie były one bowiem sprzeczne z ustaleniami organu, ale kwestionowały ocenę prawną i zastosowane przez organy przepisy. Także złożone do akt przez skarżącego oświadczenia świadków, w istocie nie pozostawały w sprzeczności z materiałem dowodowym. Odnosiły się one jedynie do daty powstania wiaty, bez szczegółowego opisywania jej historii na przestrzeni 30 lat. Historia istnienia obiektu zastała prze organ zbadana co znalazło odbicie w zgromadzonym materiale dowodowym. W tej sytuacji skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało oddalić.