VII SA/Wa 1933/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 8 stycznia 2016 r. do Prezydenta Miasta [...] (zwany dalej: Prezydent, organ I instancji) wpłynął wniosek Towarzystwa [...] sp. z o.o. (zwane dalej: wnioskodawca, inwestor) o wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] na terenie działki ewid. nr [...] obr. [...]. Pismami z 26 stycznia 2016 r. i 19 lutego 2016 r. (data wpływu do organu) [...] (zwany dalej: skarżący), podniósł kwestię braku analizy przesłaniania i zacienienia jego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce ewid. nr [...], intensywności zabudowy planowanej inwestycji, liczby kondygnacji nadziemnych oraz lokalizacji projektowanych budynków na działce. W związku z ww. uwagami potwierdzono, że ww. budynek faktycznie jest budynkiem mieszkalnym, zaś projektant uzupełnił dokumentację projektową o analizę przesłaniania i zacieniania dla przedmiotowego budynku. Pozostałe uwagi uznano za niezasadne, gdyż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - Uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (Dz. U. Woj. [...]. z [...].09.2013 r. poz. [...], zwana dalej: m.p.z.p.), co potwierdza oświadczenie złożone przez projektanta. Zastrzeżenia co do planowanej inwestycji złożyła także [...] (pełnomocnik [...]) wskazując, iż daszki nad balkonami na ostatniej kondygnacji, zaznaczone na elewacji (nie zaznaczone na przekrojach) ograniczają dostęp światła do budynków strony. W związku z powyższym projektant skorygował projekt likwidując ww. zadaszenie nad ostatnią kondygnacją. Decyzją Nr [...] z [...] marca 2016 r. Prezydent, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm., zwana dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] na terenie działki ewid. nr [...] obr. [...] według projektu u stanowiącego integralną część niniejszej decyzji. W pkt 3 decyzji ustalił termin rozbiórki istniejącego na działce nr ew. [...] budynku mieszkalnego wielorodzinnego i siedmiu budynków gospodarczych przed rozpoczęciem budowy. Podstawę decyzji stanowiło ustalenie organu I instancji, iż załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, złożono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Podał także, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje nieruchomości – działki nr: [...]. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów procedury i prawa materialnego, tj.: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności w zakresie intensywności zabudowy, oddziaływania na sąsiednią nieruchomość w zakresie dostępu do światła oraz dostępu inwestycji do drogi publicznej; 2. art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia wszystkich okoliczności we wzajemnej łączności, w szczególności w zakresie intensywności zabudowy, oddziaływania na sąsiednią nieruchomość w zakresie dostępu do światła oraz dostępu inwestycji do drogi publicznej; 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o decyzję Prezydenta nr [...] z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie lokalizacji w pasie drogowym ulicy Włodarzewskiej na działce ew. nr [...], zjazdu o szerokości 5 m i chodnika na teren nieruchomości przy ul. [...] na działkę ew. [...] wg lokalizacji przedstawionej na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, która to decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., zwana dalej: u.p.z.p.), poprzez brak uwzględnienia kondygnacji podziemnych planowanych budynków dla określenia intensywności zabudowy; 5. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 6. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami p.b. w zakresie zacienienia oraz wyjaśnienia dostępu do drogi publicznej; 7. art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który nie zawierał informacji dotyczącej zasięgu oddziaływania inwestycji; 8. art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 8 p.b. poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który zakładał dostęp inwestycji do drogi publicznej na podstawie decyzji o lokalizacji zjazdu wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 9. art. 5 ust. 1 pkt 8 p.b. poprzez przyjęcie, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, podczas gdy dostęp ten zapewniony miał być na podstawie decyzji o lokalizacji zjazdu wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 10. § 20 ust. 9 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. poprzez przekroczenie maksymalnej intensywności zabudowy dla działki budowlanej. Pismem z 6 maja 2016 r. - w toku postępowania odwoławczego - Wojewoda [...] (zwany dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji poprzez: doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę (zakresem opracowania objęta została również rozbiórka budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych, która nie została objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę), uzupełnienie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (brak klauzuli na mapie), sporządzenie projektu budowlanego w czytelnej technice, oprawionego w sposób uniemożliwiający jego dekompletację (w projekcie znajdują się doklejone strony nieautoryzowane przez projektanta), uzupełnienie projektu o podpisanie przez sprawdzającego oświadczenie. Powyższych uzupełnień inwestor dokonał 11 maja 2016 r. Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2016 r., Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 3 określającego termin rozbiórki istniejącego na działce (ew. nr [...]) budynku mieszkalnego wielorodzinnego i siedmiu budynków gospodarczych przed rozpoczęciem budowy, o której mowa w sentencji decyzji zgodnie z projektem rozbiórki stanowiącym integralną część niniejszej decyzji i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Wojewoda wskazał, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenia i dokumenty oraz wykonanie lub także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu (lub jego sprawdzenia) zaświadczeniem. W przypadku spełnienia przez inwestora ww. wymogów oraz wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkuje uznaniem, iż wszystkie ww. wymagania, w niniejszej sprawie zostały spełnione. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. oraz szczegółowymi uregulowanymi z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012 r. poz. 462 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem MTBiGM). Projekt zagospodarowania terenu, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1472, zwane dalej: rozporządzeniem MI) oraz z zapisami m.p.z.p., w tym ze szczegółowymi ustaleniami dla terenu oznaczonego w planie jako [...], na którym ma być realizowana inwestycja. Przedłożony projekt budowlany wykonany został i sprawdzony przez uprawnione osoby, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania (i korygowania) projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Organ odwoławczy dokonał sprawdzenia projektu budowlanego i przeanalizował zgodność rozwiązań projektowych z przedłożonymi przez inwestora opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Inwestor dołączył też do wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji organ odwoławczy był zobowiązany do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzonego przez inwestora przedsięwzięcia. Wyjaśnił w tym zakresie, iż w pkt 3 decyzji organ I instancji nałożył na inwestora warunek zrealizowania rozbiórki istniejącego na działce budynku mieszkalnego wielorodzinnego i siedmiu budynków gospodarczych, przed rozpoczęciem budowy planowanej inwestycji. Rozbiórka budynków znajdujących się na działce inwestycyjnej, zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę i projektem budowlanym, ma być realizowana na podstawie odrębnego pozwolenia na rozbiórkę. W ocenie Wojewody, Prezydent nie mógł nałożyć na inwestora w decyzji o pozwoleniu na budowę warunku rozbiórki obiektów, nieobjętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z uwagi na powyższe decyzja w tej części została uchylona. Odnosząc się do argumentów odwołania Wojewoda wyjaśnił, iż organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do oceny merytorycznej decyzji lokalizacyjnej organu I instancji z [...] stycznia 2016 r. Organem wyższego stopnia w tym zakresie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ architektoniczno-budowlany w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest zobowiązany sprawdzić, czy działka posiada postęp do drogi publicznej, co zostało w przedmiotowej sprawie, potwierdzone w decyzji lokalizacyjnej Nr [...] z [...] stycznia 2016. Decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym i jest wiążąca. Za nieuzasadnione uznał także zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., ściśle związanego z procedurą tworzenia planów miejscowych, którego adresatem są organy planistyczne oraz § 20 ust. 9 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. odnoszącego się do intensywności zabudowy. Wyjaśnił w tym zakresie, że przez intensywność zabudowy należy rozumieć wartość stosunku sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych wszystkich budynków istniejących i sytuowanych na działce budowlanej do powierzchni całkowitej działki budowlanej. Tym samym przy wyliczaniu intensywności zabudowy projektant, nie musiał uwzględnić kondygnacji podziemnych. Z obliczeń zamieszczonych w projekcie budowlanym (str. 59 Tom 1) wynika, że intensywność zabudowy dla planowanej inwestycji wynosi 1,6. Projektant zgodnie z zapisem planu miejscowego obowiązującego na tym obszarze do wyliczenia intensywności zabudowy uwzględnił kondygnacje naziemne. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie znajduje w przedmiotowej sprawie podstaw do zakwestionowania poprawności obliczeń przedstawionych przez projektanta, tym samym uznając zarzut strony skarżącej za bezzasadny. Podał dalej, że pozostałe zarzuty odwołania dotyczą procesu planistycznego, a nie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Ocena zgodności z prawem - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego i nie może być kwestionowana na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Negatywnie ocenił zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami p.b. w zakresie zacienienia. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego (str. 66) zawiera on analizę nasłonecznienia i przesłaniania wykonaną w stosunku do budynków sąsiednich, w tym również, dla budynku skarżącego na działce ewidencyjnej nr [...]. Analiza ta, jak również oświadczenie projektanta (str. 60 projektu budowlanego) wskazuje, iż spełnione zostały wymogi § 13 i § 60 rozporządzenia MI dla wszystkich budynków znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Za niezasadny uznał także zarzut, że w analizie przesłaniania i zacienienia przyjęto dla planowanej inwestycji inne wysokości budynków, niż faktycznie planowane. Z analizy przesłaniania i zacienia (str. 66) wynika, iż dla projektowanych budynków, dla potrzeb tej analizy, przyjęto faktyczne wysokości planowanych budowli, co znajduje potwierdzenie w projekcie budowlanym). Ocenił też, iż organ I instancji nie naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 poprzez zaniechanie sprawdzenia, zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. W ocenie Wojewody, zbieżnej ze stanowiskiem organu I instancji, planowana inwestycja jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie działki inwestycyjnej. Nie został naruszony również art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art, 34 ust. 3 pkt 4 p.b., projekt zawiera informacje o obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania i przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności w zakresie intensywności zabudowy, oddziaływania na sąsiednią nieruchomość w zakresie dostępu do światła oraz dostępu inwestycji do drogi publicznej; 2. art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia wszystkich okoliczności we wzajemnej łączności w szczególności w zakresie intensywności zabudowy, oddziaływania na sąsiednią nieruchomość w zakresie dostępu do światła oraz dostępu inwestycji do drogi publicznej, a także kompletności projektu podlegającego zatwierdzeniu przez organ; 3. art. 8 k.p.a. poprzez brak rzeczowego i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o decyzję Prezydenta nr [...] z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie lokalizacji w pasie drogowym ulicy [...] na działce ew. nr [...] zjazdu o szerokości 5 m i chodnika na teren nieruchomości przy ul. [...] na działkę ew. [...] według lokalizacji przedstawionej na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, która to decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz wydanie przedmiotowej decyzji z powołaniem się na niezgodne z prawem zapisy m.p.z.p.; 5. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia, które nie odnosi się do meritum sprawy oraz do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 6. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia kondygnacji podziemnych planowanych budynków dla określenia intensywności zabudowy; 7. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z postanowieniami m.p.z.p. w zakresie w aspekcie spełnienia § 5 ust. 5 m.p.z.p., w tym stanowisk parkingowych dla osób niepełnosprawnych ruchowo w garażu podziemnym lub miejscach parkingowych naziemnych; 8. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami p.b. w zakresie zacienienia oraz wyjaśnienia dostępu do drogi publicznej; 9. art. 35 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 art. 7 i art. 34 p.b., przepisami rozporządzenia MTBiGM poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który nie zawierał między innymi opisu drogi pożarowej, bilansu mocy urządzeń elektrycznych oraz danych wykazujących, że przyjęte rozwiązania spełniają wymagania dotyczące oszczędności energii, opisu danych technicznych (i ich udowodnienia) charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, podania kategorii geotechnicznej budynku; 10. art. 35 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 4 p.b. poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, brak podpisów; 11. art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 7 p.b. i § 13 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie projektu dopuszczającego budowę obiektu w odległości bliższej niż 4 metry od granicy działki; 12. art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. oraz § 13a rozporządzenia MTBiGM poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który nie zawierał informacji dotyczącej zasięgu oddziaływania inwestycji; 13. art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 8 p.b. poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który w szczególności zakładał dostęp inwestycji do drogi publicznej na podstawie decyzji o lokalizacji zjazdu wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 14. art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez przyjęcie, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, podczas gdy dostęp ten zapewniony miał być na podstawie decyzji o lokalizacji zjazdu wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 15. art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez przyjęcie, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, podczas gdy dostęp ten zapewniony miał być na podstawie decyzji o lokalizacji zjazdu wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a także poprzez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez brak informacji dotyczącej zasięgu oddziaływania inwestycji; 16. art. 35 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 art. 7 i art. 34 p.b., przepisami rozporządzenia MTBiGM oraz przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 16 lipca 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który nie zawierał uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że organ odwoławczy wydający zaskarżoną decyzję nie odniósł się do zarzutu, że intensywność zabudowy planowanej inwestycji nie jest zgodna z postanowieniami m.p.z.p. polegając w tym względzie jedynie na oświadczeniu inwestora i interpretując zapisy m.p.z.p. jako odnoszące się wyłączenie do kondygnacji naziemnych. Z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że przy wyliczeniu współczynnika intensywności zabudowy nie wzięto pod uwagę kondygnacji podziemnych planowanej inwestycji, a oświadczenie inwestora zawarte we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało złożone w oparciu o wyliczenia uwzględniające jedynie naziemne kondygnacje planowanej inwestycji. Tym samym intensywność zabudowy w przypadku przedmiotowej inwestycji przekracza wartość 1,6 przewidzianą przez postanowienia § 20 ust. 9 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. Wskazał, iż współczynnik intensywności zabudowy jest istotny z punktu widzenia możliwości absorbcji wód opadowych. Dlatego też nie sposób przyjmować, że kondygnacje podziemne, które również ograniczają absorbcje gruntu, nie mają być uwzględnione przy obliczaniu wskaźnika zabudowy. Ponadto przewidziana w projekcie grubość warstw wegetacyjnych 15 cm humusu nad stropem garażu, nie spełnia warunku uznania jej za powierzchnię biologicznie czynną, zapewniającą naturalną wegetację zgodnie z zapisem § 2, ust. 1 pkt 22) m.p.z.p. Określony w m.p.z.p. współczynnik intensywności zabudowy może tylko odnosić ten współczynnik do kondygnacji naziemnych. Przepisy, które ograniczają obliczanie wskaźnika intensywności zabudowy jedynie do kondygnacji naziemnych, są nieważne, jako sprzeczne z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Zatem brak uwzględnienia kondygnacji podziemnych planowanej inwestycji organ stanowi o naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z postanowieniami m.p.z.p. w zakresie intensywności zabudowy z uwzględnieniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa organ naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Ponadto organ jedynie polegając na oświadczeniu inwestora w tym zakresie i ograniczając się do niezgodnego z prawem zastosowania przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozpatrzył wszystkich okoliczności we wzajemnej łączności, przez co naruszył art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podał, iż organ odwoławczy nie zajął stanowiska w kwestii naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., ograniczył się do stwierdzenia, że nie rozumie zarzutu. Takie stanowisko jest zupełnie nie do zaakceptowania i świadczy o naruszeniu art. 8 k.p.a. W przedmiotowym postępowaniu inwestor pominął analizę przesłaniania i zacienienia dla budynku mieszkalnego znajdującego się na działce ewidencyjnej nr [...]. Inwestor przyjął, że budynek znajdujący się na działce ewidencyjnej nr [...] nie jest budynkiem mieszkalnym i początkowo wykonał jedynie analizę dla mających powstać budynków po zachodniej stronie planowanej inwestycji. W wyniku uwag zgłoszonych przez skarżącego analiza przesłaniania i zacienienia została uzupełniona. Ocenił, iż zarówno inwestor jaki i organ mieli świadomość, że planowana inwestycja oddziałuje na sąsiednią nieruchomość. Wobec takiego stanu rzecz samo uzupełnienie analizy przesłaniania i zacienienia nie powodowało, że projekt inwestycji stał się kompletny. Wojewoda nie wyjaśnił wszystkich wątpliwości związanych z zacienieniem budynku na działce ewidencyjnej nr [...]. W analizie przesłaniania i zacienienia przyjęto dla Budynku A planowanej inwestycji wysokość 11,96 m oraz 9,0 m przy wysokości Budynku A 16,04 m, zaś dla Budynku B 3,5 m przy wysokości Budynku 12,98 m. Zważywszy, że w przedmiotowej lokalizacji nie występują znaczące spadki terenu, założenie, że dolna krawędź okien w budynku na działce ewidencyjnej nr [...] znajduje się na wysokości około 4 do 6 metrów, wydaje się być mało prawdopodobne. Niewątpliwie w projekcie brak jest rzetelnej informacji o zacienianiu i przesłanianiu. Projekt pomija okoliczność, że w budynku przy [...] znajdują się 3 wyodrębnione lokale. Biorąc pod uwagę okoliczność, że inwestor usiłował pominąć oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego decyzję, analiza przesłaniania i zacienienia winna polegać szczególnie wnikliwej ocenie przez organ wydający decyzję. Powyższe stanowi o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. i art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stwierdził dalej, iż Wojewoda nie ustosunkował się do kluczowej w sprawie kwestii zarzutów co do decyzji lokalizacyjnej Prezydenta nr [...] z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie lokalizacji w pasie drogowym ulicy [...] na działce ew. nr [...] zjazdu o szerokości 5 m i chodnika na teren nieruchomości przy ul. [...] na działkę ew. [...] według lokalizacji przedstawionej na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Zdaniem skarżącego ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa na skutek okoliczności, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy, mimo że decyzja narusza interes prawny skarżącego. Skarżący zauważył dalej, że obecny poziom terenu przy granicy działki nr [...] to 32,61 m n.p.W. Z projektu wynika, że poziom górnej płaszczyzny przegrody poziomej (stropodachu, bez warstw wegetacyjnych) garażu jest usytuowany na poziomie -0,45 czyli 32,73 m n.p.W., zatem 12 cm powyżej istniejącego terenu. Łącznie z warstwami wegetacyjnymi to 35 cm powyżej istniejącego terenu. W związku z tym, garaż nie jest całkowicie zagłębiony i nie może być traktowany jako kondygnacja podziemna. Nie może być usytuowany bliżej niż 4 m od granicy działki. Powyższe w sposób oczywisty stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 7 p.b. i § 13 rozporządzenia MI poprzez zatwierdzenie projektu dopuszczającego budowę obiektu w odległości bliższej niż 4 metry od granicy działki. Ponadto brak możliwości uznania garażu za kondygnację podziemną powoduje, że jego powierzchnia nawet zakładając, że postanowienia m.p.z.p. w zakresie współczynników zabudowy są zgodne z prawem, powinna być wliczana do wskaźnika intensywności zabudowy. Zdaniem skarżącego, w odniesieniu do powyższych zarzutów nie może budzić wątpliwości okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana bez wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, jak też została wydana bez dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego oraz właściwej oceny całokształtu materiału we wzajemnej łączności, co spowodowało, że przedmiotowa decyzja narusza liczne przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że prawidłowe jest stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do wadliwości decyzji Prezydenta - w zakresie nałożenia obowiązku terminu rozbiórki obiektów na działce inwestycyjnej. Powyższa kwestia nie była objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, zatem za słuszne należy uznać uchylenie decyzji I instancji w tym przedmiocie i umorzenie postepowania przez Wojewodę w tym zakresie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane, określające zasady udzielania pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przepisie art. 33 ust. 2 p.b. ustawodawca określił, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 35 ust. 1 p.b. nakłada na organy architektoniczno-budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.ś.; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie przedstawiony przez inwestora projekt budowlany, po jego uzupełnieniu 11 maja 2016 r. był kompletny i spełniał wymagania formalne, określone ww. przepisami do procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty takie jak cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną (stosowne zaświadczenia k. 29-30 projektu budowlanego). Także sprawdzenia projektu dokonała osoba uprawniona (zaświadczenia k. 31-32 projektu budowlanego). Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 p.b. Jak wskazano wyżej, i co prawidłowo wykazał organ odwoławczy zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej wynika z art. 35 ust. 1 p.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b. projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia projektanta i sprawdzającego zostały złożone (k. 33-34 projektu budowlanego). Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy projektant i sprawdzający spełniają ww. wymogi. W dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego projektant posiadał ważne zaświadczenie wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie k. 30 projektu budowlanego). Ponadto organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązany jest dokonać kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą Rady [...] Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z [...] września 2013 r., poz. [...]) działka ew. nr [...], co do której wydana została zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja przeznaczona jest w m.p.z.p. pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej [...]. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż nie są one uprawnione. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo: zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźnika zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Przepis ten związany jest z procedurą tworzenia planów miejscowych i adresowany jest do organów planistycznych, nie znajduje zatem zastosowania w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z §2 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. przez intensywność zabudowy należy rozumieć wartość stosunku sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji naziemnych wszystkich budynków istniejących i sytuowanych na działce budowlanej do powierzchni całkowitej działki budowlanej. Zatem projektant nie musiał uwzględniać przy wyliczaniu ww. wskaźnika kondygnacji podziemnych. Organy dokonały prawidłowej wykładni § 20 ust. 9 pkt 2 lit a m.p.z.p. rejonu [...], który to przepis stanowi, że maksymalna intensywność zabudowy dla działki budowlanej oznaczonej jako [...][...]wynosi 1,6. Zdaniem Sądu niedopuszczalne jest kwestionowanie postanowień m.p.z.p. w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli skarżący nie zgadza się z określonymi ustaleniami m.p.z.p. i uważa, ze bezprawnie narusza on przepisy u.p.z.p., jak i jego uprawnienia (interes prawny) może skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym i skierować skargę dotyczącą tej uchwały do rozpoznania przez sąd administracyjny. W postepowaniu o pozwolenie na budowę nie można kwestionować zgodności przepisów m.p.z.p. z przepisami dotyczącymi planowania przestrzennego, w tym przypadku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., a do tego sprowadza się zasadnicza część argumentacji skarżącego. Nie jest rzeczą organu architektoniczno-budowlanego badanie zgodności przepisów m.p.z.p. z obowiązującym prawem, ciąży na nim obowiązek zbadania zgodności przedstawionego projektu budowlanego z m.p.z.p. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że organ architektoniczno-budowlany, sprawdzając zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego, dokonać musi jego wykładni celem odkodowania norm prawnych zawartych w jego przepisach, analogicznie jak w przypadku każdego aktu prawa powszechnie obowiązującego. Istotny jest fakt jego obowiązywania na danym obszarze i wykładnia danego przepisu planu, pozostająca w zgodzie z brzmieniem postanowień planu. Dodać jeszcze należy, że organ jest obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy, do czego zobowiązuje go przepis art. 6 k.p.a., z którego wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 362/16 i wyrok WSA w Krakowie z 27 września 2016 r. II SA/Kr sygn. akt 845/16). Istota sprawy w odniesieniu do kwestii zacienienia sprowadza się do tego, czy przy podejmowaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę Wojewoda oceniając kwestie spełniania norm nasłonecznienia mógł rozstrzygnięcie w tym zakresie oprzeć jedynie na analizie nasłonecznienia przedstawionej przez inwestora, czy też np. przeprowadzić inne dowody. Organ rozstrzygający obowiązany jest ocenić na podstawie części opisowej projektu i graficznej - rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia MI. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zbadał, dokonał analizy i oceny, czy osoby uprawnione uczestniczyły przygotowaniu projektu budowlanego, oraz czy załączone rysunki mogły posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich budynków. Według przeprowadzonej przez organ odwoławczy oceny analizy znajdującej się na str. 66 projektu budowlanego (t. I) przyjęto faktyczne wysokości planowanych budowli. Ponadto projektant złożył oświadczenie co do spełnienia wymogów z § 13 i § 60 rozporządzenia MI. Jednocześnie co podkreślić należy, że to inwestor musi wykazać spełnianie wymogów. Obowiązkiem organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także czy załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia. Zaznaczyć tu należy, iż w zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił kwestię analizy przesłaniania i zacieniania znajdującej się na str. 66 projektu budowlanego (T 1) podając, że dla projektowanych budynków, dla potrzeb analizy przyjęto faktyczne wysokości planowanych budowli, co potwierdzają następnie dane w Tomie II projektu budowlanego. Zatem nie można zarzucić organowi braku odniesienia się do kwestii zacienienia budynku skarżącego. Dodać tu tylko można, że obowiązek wykazania, że powyższe wymogi zostały spełnione spoczywa na inwestorze, a nie na organie administracyjnym. W odniesieniu do zarzutu braku dostępu do drogi publicznej, wyjaśnić trzeba, że w tym zakresie (dostęp działki nr [...] do drogi publicznej), Sąd podziela stanowisko organów i dokonaną przez nie ocenę co do posiadania dostępu do drogi publicznej wynikającą z decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Podkreślić wyraźnie należy, że organy architektoniczno-budowlane nie posiadają uprawnień do oceny merytorycznej decyzji lokalizacyjnej dla zjazdu z drogi publicznej. Właściwie wskazał organ odwoławczy, iż dopóki decyzja Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. istnieje w obrocie prawnym, nie ma przeszkód prawnych do jej uwzględniania. To, że skarżący nie brał udziału przy wydawaniu tej decyzji nie uprawnia go do podnoszenia zarzutów co do jej nieważności. Tym samym nie jest uprawniony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w odniesieniu do decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. – decyzji lokalizacyjnej w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego. Również za nietrafiony należy uznać argument odnoszący się do rażącego naruszenia prawa decyzji lokalizacyjnej w stosunku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za nietrafione Sąd uznaje także stanowisko skarżącego, iż w decyzji Prezydenta nie uwzględniono obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 ust. 20 p.b. jak wyraźnie wynika z treści tego rozstrzygnięcia działka skarżącego nr [...] została ujęta i uwzględniona w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Również projekt zagospodarowania terenu zawarty jest w projekcie (Tom I). Zarzuty skargi dotyczyły naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie spełnienia § 5 ust. 5 planu, w tym stanowisk parkingowych dla osób niepełnosprawnych ruchowo w garażu podziemnym lub miejscach parkingowych naziemnych. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wskazał, iż powołany § 5 ust. 5 planu został wskazany omyłkowo i nie podał na podstawie jakiego przepisu zarzut ten został sformułowany. Odnosząc się do tej kwestii wyjaśnić należy, że zasady sytuowania parkingów i miejsc parkingowych zostały uregulowane w § 14 planu. Otóż z treści § 14 planu nie wynika, aby w planie miejscowym zawarto uregulowania dotyczące miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych jeżeli chodzi o budynki mieszkalne wielorodzinne w parkingach podziemnych czy naziemnych. Ponadto planowana inwestycja spełnia wymogi wynikające z przepisów rozporządzenia MI. Nie ma racji skarżący, że decyzja pozwolenia na budowę zapadła z naruszeniem art. 5 ust. 1, art. 7 i art. 34 p.b., bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego w Tomie II projektu zawarto rozwiązania dotyczące klasy odporności pożarowej budynku oraz klasy odporności ogniowej i stopień rozprzestrzeniania ognia elementów budowlanych (str. 11 i następne, Tom II), jak również odniesiono się do warunków ewakuacji (str. 12 i następne). Sąd stwierdza, iż w wyniku kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art. 8, art. 9, art. 11, art. 80 i 107 k.p.a. Stanowiący podstawę orzekania w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny, a organy dopełniły wszelkich czynności w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zakwalifikowania go pod określoną normę prawa materialnego. Analizując wydane w prowadzonym przez organy postepowaniu decyzje Sąd stwierdza, że są one prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w przedmiotowej materii przepisami prawa. Organy architektoniczno-budowlane wydały w niniejszej sprawie decyzje, zatem zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia (str. 3 skargi) jest chybiony. W konsekwencji złożona skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.