VII SA/Wa 1934/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego T. C., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy) zł. J. S., skarżący w sprawie, wniósł skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] odmawiające wznowienia, na żądanie J. S., postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę sieci gazowej wraz z przyłączeniami do budynków we wsi W. R., gm. K. zakończonego decyzją z dnia Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r., znak: [...]. Postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego. W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. pełnomocnik z urzędu przedstawił stanowisko w sprawie. W dniu [...] lutego 2012 r. pełnomocnik oświadczył do protokołu rozprawy, iż cofa skargę i wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek w przedmiocie cofnięcia skargi mieć zbadać, czy wycofanie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. W związku powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).