VII SA/Wa 1935/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Gminy i Miasta (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2005 r., działając na podstawie art. 105 §1 kpa, po rozpatrzeniu sprawy wybudowanego ogrodzenia działki od strony drogi gminnej przez A. A. we wsi (...) gm. (...) – umorzył w całości postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przedmiotowe ogrodzenie z siatki stalowej rozciągniętej miedzy słupkami stalowymi na podmurówce betonowej, wybudowane zostało na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) listopada 1977 r., o czym świadczy stan techniczny ogrodzenia. Z tego względu organ nie znalazł podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr (...) z dnia (...) sierpnia 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Gminy i Miasta (...) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przyjął, iż odwołanie w rzeczywistości zostało wniesione w imieniu Gminy i Miasta (...) i to ten właśnie podmiot jest stroną niniejszego postępowania. W ocenie organu dokumentacja sprawy nie potwierdza, że ogrodzenie zostało wybudowane na działce nr (...), stanowiącej drogę publiczną. Przedstawiony szkic w protokole wznowienia znaków granicznych, wskazuje, że ogrodzenie zbudowane jest poza drogą publiczną. Być może przekracza ono granice dz. (...), ale w pozwoleniu na budowę stwierdzono, że ogrodzenie należy wykonać 0,75m od pasa drogowego. Aby ustalić, że nastąpiło naruszenie warunków pozwolenia na budowę, należałoby ustalić, gdzie w momencie budowy przebiegała faktyczna granica pasa drogowego. Gdyby okazało się, iż do naruszenia pozwolenia na budowę doszło, należałoby uznać, że w sprawie nie ma zastosowania art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem inwestor dysponował pozwoleniem na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina (...), domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego błędne jest twierdzenie organów, iż postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem pominięto, że pozwolenie na budowę zostało zrealizowane niezgodnie z jego treścią. Ogrodzenie zostało wybudowane na gruncie nie należącym do inwestora, a więc z naruszeniem prawa, bowiem w części na drodze gminnej biegnącej po działce nr (...). Skarga podnosi, iż działka nr (...) w całości stanowi pas drogowy, skoro zatem stwierdzono przekroczenie je granic, oznacza to, ze ogrodzenie wybudowano niezgodnie z pozwoleniem na budowę. Ostatecznie zdaniem skarżącej, na działce nr (...) doszło do samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Decyzja poddana kontroli Sądu zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 kpa w związku z art. 105 § 1 kpa. Oznacza to, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgodnie z unormowaną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej ‘podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Oznacza to, iż organ administracji prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.05.1981 r., sygn. akt SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Z treści decyzji Naczelnika Miasta i Gminy (...) z dnia (...) listopada 1977 r., na którą powołuje się organ, wynika, iż M A udzielono pozwolenia na budowę ogrodzenia trwałego od strony drogi. Szczegółowe warunki tego pozwolenia określały wytyczenie ogrodzenia w odległości 0,75m od pasa drogowego. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu (...)10.2005 r. nie wynika, aby przedstawiciele organu I instancji ustalili w jakiej odległości od pasa drogowego przedmiotowe ogrodzenie zostało zrealizowane. Organ odwoławczy stwierdza, iż dokumentacja sprawy nie potwierdza, że ogrodzenie zostało wybudowane na działce nr (...) stanowiącą drogę. Należy podkreślić, iż żaden dokument znajdujący się w aktach sprawy nie wyjaśnia rzeczywistego posadowienia przedmiotowego ogrodzenia, a tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż ogrodzenie zostało wykonane zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę, a tylko takie ustalenie pozwalałoby organowi na umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W tym kontekście niezrozumiałe są rozważania organu na temat ewentualnej oceny inwestycji w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy weźmie pod rozwagę powyższe uwagi i rozstrzygnie sprawę co do jej istoty, po przeprowadzeniu rzetelnego postępowania zgodnie z wymogami art. 7 i 77 kpa. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.