VII SA/Wa 1935/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić B. i J. W. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 9 marca 2009 r. w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania w kwocie 100 (sto) złotych. Postanowieniem z dnia 9 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku ze złożony przez skarżących zażaleniem na ww. postanowienie zarządzeniem z dnia 31 marca 2009 r. wezwano skarżących na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 9 marca 2009 r. w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania w kwocie 100 (sto) złotych. Skarżący zarządzenie odebrali w dniu 6 kwietnia 2009 r. i uiścili żądany wpis w dniu 7 kwietnia 2009 r. Natomiast w dniu 8 kwietnia 2009 r. nadali zażalenie za zarządzenie z dnia 31 marca 2009 r. i wnieśli o zwolnienie od tego wpisu. Mając na uwadze uiszczony wpis i złożone zażalenia na zarządzenie z dnia 31 marca 2009 r. wzywające do uiszczenia wpisu, zobowiązano skarżących do wskazania czy podtrzymują zażalenie i wniosek o zwolnienie od wpisu wobec uiszczenia wpisu w wymaganej wysokości. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżący podtrzymali zażalenie i wniosek o zwolnienie od wpisu oraz zgodnie z zarządzeniem Sądu z dnia 4 maja 2009 r. odesłali wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi bowiem pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów sądowych bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Innymi słowy następuje tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z 6 października 2004 r. GZ 61/04, GZ 64/04 niepubl.) Strona wnosząca sprawę do Sądu winna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2002 r. OZ 862/04 niepubl.). Zauważyć trzeba przy tym, iż ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Brak wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy wręcz uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04 niepubl.). W złożonym wniosku skarżący wskazali, że posiadają mieszkanie o powierzchni 59 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 14 arów. Wnioskodawcy podnieśli, że utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu działalności gospodarczej, renty oraz umowy o pracę – łącznie 6.800 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i finansową B. i J. W. uznać należy, że nie uzasadnia ona przychylenia się do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić trzeba, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy musi być rozpatrywana w dwóch aspektach, z jednej strony z uwzględnieniem możliwości finansowych strony, z drugiej strony - wysokości wymagalnych kosztów sądowych. W niniejszej sprawie wpis sądowy od zażalenia na postanowienie z dnia 9 marca 2009 r. w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania należny jest w wysokości 100 (sto) złotych. Biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych dochodów w wysokości 6.800 zł. należy uznać, że skarżący są w stanie ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie, a ich poniesienie nie uniemożliwi wnioskodawcom zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tym bardziej, że jak to wskazano powyżej skarżący żądany zaskarżonym zarządzeniem wpis sadowy od zażalenia na postanowienie z dnia 9 marca 2009 r. w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania w kwocie 100 (sto) złotych uiścili w terminie, w dniu 7 kwietnia 2009 r. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).