VII SA/Wa 1935/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia czasowego do wielokrotnego stosowania i tablic tymczasowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego Z.P. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta Płocki decyzją z dnia [...] znak : [...] działając na podstawie art. 74 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 z późn. zm.) i § 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r., w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (j. t. Dz. U. z 2007 r., nr 137, poz. 968 z późn. zm.), § 6 ust.3-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (j. t. Dz. U. z 2007 r. nr 186, poz. 1322 z późn. zm.), odmówił wydania Z. P. pozwolenia czasowego do wielokrotnego stosowania i tablic tymczasowych. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że 15.02.2011 r. Z. P. właściciel firmy PPHU "Z." zwrócił się z wnioskiem o wydanie tablic tymczasowych i pozwolenia czasowego do wielokrotnego stosowania, w celu dokonywania badań pojazdów zabudowanych oraz na ich przejazd. Organ rejestrujący po rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu [...] decyzję o odmowie wydania tablic tymczasowych i pozwolenia czasowego wielokrotnego stosowania. W wyniku wniesionego odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ wskazał, że ustawodawca ograniczył wydawanie pozwoleń czasowych do wielokrotnego stosowania do podmiotów prowadzących badania homologacyjne i jednostek badawczych producentów jego wyposażenia lubi części w celu umożliwienia odpowiednich badań (nie dotyczy to jednak badań technicznych pojazdów o których mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2c ustawy- Prawo o ruchu drogowym). Organ podniósł, iż jak wynika z wniosku Z.P. pozwolenie czasowe do wielokrotnego stosowania miałoby być wykorzystane do dokonywania badań technicznych pojazdów nowo zabudowanych oraz na ich przejazd. Firma, którą prowadzi strona nie wykonuje natomiast żadnej działalności, o której mowa w przepisach, tzn. nie jest ani jednostką badawczą, ani też nie jest upoważniona przez ministra do wykonywania badań homologacyjnych, których wykaz został wymieniony w załączniku nr 19 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. nr 238, poz. 2010 z późn. zm.). Organ wskazał, że dokument który został przesłany przez pełnomocnika strony w dniu 23 maja 2011 r. nie stanowi podstawy do przychylenia się do wniosku, ponieważ potwierdza jedynie współpracę firmy Z. z dealerem firmy O. oraz przedstawicielstwo firmy na polskim rynku, którego organ rejestrujący nigdy nie kwestionował. Organ podkreślił, iż nie zmienia to jednak faktu, że firma Z. Z. P. jest działalnością gospodarczą prowadzoną na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która w odniesieniu do wnioskowanej sprawy, nie spełnia wymagań ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Organ dodał, iż nie ma przeszkód prawnych do wydania, o ile strona złoży stosowny wniosek, pozwolenia czasowego (wg wzoru określonego w załączniku nr 4 do rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów) i tymczasowych tablic rejestracyjnych, w celu wykonania badań technicznych na podstawie art. 74 ust. 2 lit. c ustawy-Prawo o ruchu drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...], w wyniku rozpoznania odwołania Z. P.,na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że pozwolenie czasowe może być wydane właścicielowi danego pojazdu wyłącznie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 74 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i to na okres oznaczony w ust. 3 tegoż artykułu. Organ wskazał, iż w rozumieniu art. 73 ust. 1 ww. ustawy za właściciela uważać należy każdego, "komu służy prawo własności do rzeczy /tu pojazdu samochodowego/. Z tego względu, osoba na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu powinna udokumentować swoje prawo własności do tego pojazdu. Zarejestrowany może być bowiem wyłącznie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności. Organ dodał, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest również podstaw do wielokrotnego przedłużania okresu czasowej rejestracji. Stosownie do treści § 6 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /tekst jedn. Dz. U. z 2007r., Nr 186, poz. 1322 ze zm./ prawodawca ustalił warunki rejestracji czasowej o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a ww. ustawy /wywozu pojazdu za granicę/ odnosząc kolejne unormowanie do pozwoleń czasowych wielokrotnego stosowania zastrzeżone jednak dla jednostek prowadzących badania homologacyjne lub jednostek badawczych producenta danego pojazdu. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa; negatywnie załatwiając wniosek pełnomocnika strony, a organ I instancji nie uchybił normom prawa procesowego określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z.P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa wyrażające się : 1. wydaniem orzeczenia z obrazą podstawowej zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego / art. 7 i 77 KPA /, w wyniku pominięcia okoliczności wykazanych przez wnioskodawcę, że jest producentem pojazdów, który winien przeprowadzić badania techniczne, dozorowe, czy wreszcie wykonać jazdy próbne owym pojazdem ; 2. pominięciem w motywach decyzji rozważenia wyżej wymienionych okoliczności w kontekście obowiązującego prawa, zaś skoncentrowanie się przez organ wydający zaskarżoną decyzję na omówieniu treści obowiązujących przepisów, a to uprawnia ocenę, że skarżone orzeczenie nie może być uznane za rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku, co pozostaje w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa / art. 8 KPA / oraz normą art. 107 § 3 KPA. Skarżący dodał, iż organy wydając zaskarżone decyzje zupełnie pominęły fakt, iż jego firma jest także producentem pojazdów. Z powyższego zaś faktu wynikają natomiast określone obowiązki uprawniające go do wnioskowania do wydania pozwolenia czasowego do wielokrotnego stosowania i tablic tymczasowych. Wskazał, iż firma montuje zabudowy do pojazdów ratownictwa drogowego dostarczanych przez inne Firmy /w ramach zlecenia/ prowadzącego tego typu działalność. Z tak wyprodukowanymi urządzeniami /pojazdami/, ich producent musi doprowadzić pojazd na badania techniczne, dozorowe, czy dokonać próbnych jazd. W tym celu konieczne i uzasadnione jest uzyskanie pozwolenia na czasowe tablice rejestracyjne wielokrotnego użytku, aby mógł dojechać na przeglądy techniczne, dozorowe, czy wreszcie wykonać próbne jazdy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ja poprzedzająca zapadły bowiem z naruszeniem art. 74 ust 2 pkt 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz.602; z późn. zm. powoływanej dalej jako: u.p.r.d.). Zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy czasowej rejestracji dokonuje się na wniosek jednostki upoważnionej do przeprowadzania badań homologacyjnych lub jednostki badawczej producenta pojazdu, jego wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich badań. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż strony skarżącej nie można zaliczyć do pierwszej z kategorii podmiotów, o którym mowa w wyżej wskazanym przepisie, a które enumeratywnie zostały wymienione w załączniku nr 19 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U., Nr 238, poz. 2010) oraz załączniku nr 15 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych i przyczep (Dz. U. Nr 237, poz. 2009). Jeśli natomiast chodzi o kategorię drugą - jednostki badawcze, to podnieść należy, iż Sąd nie podziela stanowiska organów orzekających w sprawie, że strony skarżącej nie można uznać również za jednostkę badawczą producenta pojazdu. Argumentacja taka jest, zdaniem Sądu, skutkiem niewłaściwej interpretacji art. 74 ust. 2 pkt 3 cyt. Ustawy. Przede wszystkim trzeba wskazać, iż pojęcia: "jednostka badawcza" nie należy utożsamiać z instytutem badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2010r.o instytutach badawczych (Dz. U. Dz.U.2010 Nr 96 poz.618 ze zm.), którego przedmiotem działalności jest prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych, ukierunkowanych na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Należy wskazać bowiem, iż z omawianego przepisu 74 ust. 2 pkt 3 u.p.r.d. wynikają jedynie dwa kryteria, jakie musi spełniać podmiot, by być uznanym za jednostkę badawczą producenta. Przedmiotem jego działalności winno być mianowicie prowadzenie badań i analiz technicznych pojazdów. Badanie te powinny być przy tym prowadzone dla producenta pojazdu, jego wyposażenia lub jego części. Z art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wynika natomiast, iż jednostka taka winna być wyodrębniona w strukturze firmy będącej producentem pojazdu, jego wyposażenia lub części i że powinno to zostać udokumentowane wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Obowiązek wyodrębnienia jednostki badawczej ze struktur przedsiębiorstwa nie wynika również z żadnego innego przepisu prawa, w tym ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr z 2010r. Nr 220, poz.1447 ze zm.). Zdaniem Sądu art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym będzie miał tym samym zastosowanie również do podmiotów, które obok prowadzenia badań i analiz technicznych pojazdu, jego wyposażenia lub części będą zajmowały się jednocześnie działalnością związaną z ich produkcją, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Taka wykładnia przepisów omawianej ustawy została już przedstawiona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 lipca 2007r. sygn. akt II SA/Bd 1181/06, a pogląd ten sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości aprobuje. Ponieważ ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] prowadzonej przez Urząd Miasta i Gminy w G. wynika, iż strona skarżąca prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U "Z." zajmuje się m.in. produkcją nadwozi do pojazdów silnikowych, przyczep i naczep a także produkcją pozostałych pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli, wobec tego należało uznać, iż jest ona jednym z podmiotów wymienionych w art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uprawnionych do składania wniosku o rejestracje czasową pojazdu. Okoliczność tę potwierdza także dokument (tłumaczenie przysięgłe) wystawiony przez włoską firmę O., której skarżący jest dealerem na terenie kraju, a która dostarcza zabudowę w celu montażu dla pojazdów straży pożarnej. Pojazdy na których skarżący wykonuje zabudowę są nierejestrowane, co powoduje, iż po montażu zabudowy koniecznym jest przeprowadzenie badan i testów. Wniosek więc skarżącego uzasadniony jest koniecznością doprowadzenia nowopowstałych pojazdów do jednostek przeprowadzających takie badania i testy. Okoliczności powyższe pomimo, iż były podnoszone w odwołaniu a także w skardze nie stały się przedmiotem rozważań organów, które skupiły się na wskazaniu, iż skarżący nie może być utożsamiany z właścicielem pojazdu w rozumieniu art. 74 ust 1 ustawy, czego zresztą skarżący w toku postępowania nie kwestionował. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższe rozważania mając także na uwadze ratio legis art. 74 ust 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 przywołanej ustawy.