VII SA/Wa 1936/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2011 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać T. P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 18 listopada 2011 r. postanowieniem referendarza sądowego odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw na powyższe postanowienie, a następnie na zgodnie z zarządzeniem Sądu w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. złożyła dodatkowe wyjaśnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Mając na uwadze dane przedstawione w formularzu, sprzeciwie oraz odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego w zakresie częściowym. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz żoną. Skarżący podał, że posiada nieruchomość o pow. 0,89 ha oraz działkę siedliskową o pow. 0,09 ha z domem pokrytym eternitem. Wnioskodawca oświadczył, że wraz z żoną utrzymują się z jego emerytury w wysokości 828,48 zł, emerytury żony w wysokości 758,10 zł oraz diety radnego w wysokości 700 zł. Skarżący podał także, że nie podejmuje żadnych prac dodatkowych i nie korzysta z pomocy organizacji społecznych i państwowych, natomiast korzysta z pomocy dzieci. Z powyższych dochodów opłacane są wydatki na bieżące utrzymanie oraz leki. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca jest po 2 zawałach serca oraz jest leczony kardiologicznie i onkologicznie. Ponadto w formularzu wnioskodawca wskazał, że październiku 2011 r. wnioskodawca wraz z żoną zakupił w większości za pożyczone pieniądze węgiel za 2500 zł oraz drewno za 79,71 zł. Biorąc pod uwagę sytuację finansową i rodzinną wnioskodawcy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.