VII SA/Wa 1937/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012r. sprawy ze skargi A. G. i S. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych. skargę oddala VII SA/Wa 1937/12 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012r, Nr [...]na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako K.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej jako Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] nakładającej na A. i S. G. na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązek wykonania wskazanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W., niezbędnych do wykonania celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego uchylenie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione nieprawidłową oceną stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy dokonaną przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania z którego wynika, iż postępowanie w sprawie robót budowlanych, prowadzonych przez A. i S. G. w budynku jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w W. zostało wszczęte na wniosek A. M. ( właścicielki drugiej połowy budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. K.). W dniu 11 października 2011r przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził oględziny na terenie ww. nieruchomości stwierdzając rozpoczęte roboty budowlane polegające na wykonaniu: rozbiórki tarasu od strony ogrodu, rozebrano część ścianek działowych, rozebrano posadzki na poziomie parteru i piętra, rozebrano posadzki na poziomie piwnic i odkryto fundamenty średnio na głębokość 25cm celem wykonania izolacji przeciwwodnej. Inwestorzy rozpoczęli roboty budowlane w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011r, Nr [...], którą odmówiono inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i nadbudowie przedmiotowego budynku. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie art. 50 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót wraz z oceną techniczną określającą prawidłowość ich wykonania. Po wykonaniu nałożonego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012r, nr [...] umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania A. M., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchylił w całości decyzję z dnia [...] stycznia 2012r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 29 marca 2012r przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził oględziny na terenie nieruchomości przy ul. K.w sprawie stanu technicznego ściany wspólnej przyległej do budynku przy ul. K. stwierdzając rysy na tynkach ściany przyległej do budynku przy ul. K. Zagrożenia w dniu wizji nie stwierdzono. Również w dniu 29 marca 2012r organ powiatowy przeprowadził oględziny robót budowlanych w zakresie przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. w W. i stwierdził, że rozpoczęto roboty związane z wykonaniem szalunków i zbrojenia na strop w poziomie - 00 (nad piwnicami), wyburzono klatki schodowe od piwnic do piętra włącznie, pozostawiono tylko fragmenty ścian wewnątrz budynku, ścianę frontową oraz fragment ściany od północy i zachodu. Ponadto organ stwierdził, że fragmenty ścian zewnętrznych niewyburzone, od strony północnej i zachodniej zabezpieczone są ściągami stalowymi z murami ścian nierozegranych. Podczas przeprowadzonych oględziny zostały wstrzymane wszelkie roboty na budowie w trybie natychmiastowym, jak wynika z protokołu oględzin dokonano stosownego wpisu w dzienniku budowy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012r, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wstrzymał prowadzenie robót oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót wraz z oceną techniczną określającą prawidłowość ich wykonania. Po przedłożeniu żądanych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] maja 2012r, nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, nałożył na A. i S. G. obowiązek wykonania niezbędnych robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, poprzez: - dokonanie regeneracji zaprawy wapiennej we wspólnej ścianie kominowej poprzez odcinkowe usuwanie zaprawy zwietrzałej i uzupełnienie jej zaprawą cementowo-wapienną przy pomocy packi i spoinówki, uzupełnienie muru cegłą ułożoną w romb, - wykonanie dodatkowych zabezpieczeń pozostałych ścian budynku, - wykonanie stropów żelbetowych w celu uzyskania wymaganej sztywności przestrzennej budynku. Na czas wykonywania stropów żelbetowych organ nakazał zabezpieczyć wspólną ścianę konstrukcją stalową. Po wykonaniu stropów z poszczególnych poziomów stropowych nakazano zabezpieczyć spoiny ze słabą zaprawą oraz osłonić ścianę przed warunkami atmosferycznymi, - zabezpieczenie wykopów przy ścianach w osi B i C. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. M.. Rozpatrując odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia odpowiadającego przepisom prawa. Nie wskazuje ustaleń w zakresie stwierdzonego stanu faktycznego, nie ocenia materiału dowodowego, który służył za podstawę wydania rozstrzygnięcia, ponadto niewystarczającym jest przytoczenie brzmienia przepisu prawa, bez wyjaśnienia podstaw i zasadności jego zastosowania. Przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane pismem A. M. z dnia 05.09.2011r informującym o samowolnie prowadzonych robotach budowlanych przy ul. K.w W.. Z ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 11.10.2011 r. wynika, iż na przedmiotowej nieruchomości prowadzone były roboty polegające na wykonaniu: rozbiórki tarasu od strony ogrodu, rozebraniu części ścianek działowych, rozebraniu posadzki na poziomie parteru i piętra, rozebraniu posadzki na poziomie piwnic i odkryciu fundamentów średnio na głębokość 25cm. celem wykonania izolacji przeciwwodnej. Organ II instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę zakres robót budowlanych wykazanych w protokole kontroli z dnia 11 października 2011r w związku z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i nadbudowie budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, jak również biorąc pod uwagę oświadczenia inwestorów znajdujące się w aktach sprawy z których wynika, iż prace te zostały wykonane na przełomie sierpnia i września 2010r zasadnym było wskazanie na konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, iż przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego mają zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie wszelkie roboty budowlane wykonywane przez inwestorów zarówno te określone w protokole kontroli organu powiatowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] jak i w protokole z dnia 29 marca 2012r, nr [...] są robotami budowlanymi zmierzającymi do realizacji jednej inwestycji, prowadzonymi w warunkach samowoli budowlanej. Realizacja przedmiotowej inwestycji jak wynika z pism inwestorów, w tym pisma z dnia 22 grudnia 2011r, z dnia 27 stycznia 2012r i z dnia 13 lutego 2012r została rozpoczęta była robotami budowlanymi wykonanymi na przełomie sierpnia i września 2010r czyli w okresie w którym inwestorzy nie legitymowali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie organ odwoławczy nie podzielił stanowiska inwestora, iż przedmiotowe roboty budowlane stanowiły prace przygotowawcze. Zdaniem organu odwoławczego zakres robót budowlanych, których wykonanie potwierdzają ustalenia z przeprowadzonych w dniu 11 października 2011r oględzin wykracza znacznie poza zakres definicji prac przygotowawczych określonych w art. 41 ust 2 Prawa budowlanego. Zakres wykonanych w dalszym etapie robót budowlanych, potwierdzony materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie inwestor prowadzi budowę. Inwestor dokonał bowiem rozbiórki znacznej części przedmiotowego budynku mieszkalnego, pozostawiając jedynie (co wynika z protokołu kontroli z dnia 29 marca 2012r ) tylko fragmenty ścian wewnątrz budynku, ścianę frontową oraz fragment ściany od północy i zachodu. Powyższe potwierdza również dołączony do protokołu materiał zdjęciowy oraz pozostałe zdjęcia dołączone do akt sprawy, w tym dołączone do protokołu z przyjęcia interesantów w dniu 21 czerwca 2012r. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie wykonanych robót budowlanych nie można zakwalifikować jako przebudowy ( art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego ) która nie tworzy nowej substancji budowlanej, a polega na zmianie już istniejącej w taki sposób, że nie zmieniają się rozmiary obiektu budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy budowy, realizowanej w warunkach samowoli budowlanej - roboty budowlane rozpoczęte na przełomie sierpnia i września 2010r bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że dla dalszego toku postępowania bez znaczenia pozostaje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazuje bowiem, iż nawet pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej już po rozpoczęciu robót budowlanych nie wpływa na zasadność prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy nadzoru budowlanego w trybie przepisów art. 48 Prawa budowlanego, mającym zastosowanie do budowy obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto organ II instancji wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest na terenie strefy ochrony konserwatorskiej "[...]", wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z dnia [...] września 1980 r., co stanowi o obowiązku organu nadzoru budowlanego do prowadzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w uzgodnieniu ze [...] Konserwatorem Zabytków. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli inwestorzy A. i S. G. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji pierwszo instancyjnej pomimo wniesienia odwołania przez nieuprawniony podmiot. 2) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 127 § 1 K.p.a., polegające na wydaniu rozstrzygnięcia przez organ II instancji z przekroczeniem zakresu kognicji organu odwoławczego wyznaczonego przez decyzję organu I instancji oraz objęcie zakresem rozstrzygnięcia innego postępowania, które do czasu wydania decyzji przez organ II instancji nie zostało zakończone przez organ I instancji; 3) naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez narzucenie organowi I instancji sposobu rozstrzygnięcia sprawy w oparciu art. 48 Prawa budowlanego; 4) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 2 K.p.a., polegające na wydaniu decyzji kasacyjnej w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki do jej wydania; 5) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj art. 107 § 1 i § 3 w zw. art. 138 § 2 K.p.a., polegające na niewskazaniu naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy oraz braku wskazania przez organ II instancji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy; 6) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i §3 w zw. art. 138 K.p.a. w zw. z art. 48 Prawa budowlanego w zw. z art. 50-51 Prawa budowlanego, polegające na wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu decyzji organu II instancji, które sprowadza się do uznania przez organ II instancji, że w toczącym się postępowaniu zastosowanie będą miały jednocześnie wykluczające się tryby postępowania, o których mowa w art. 50-51 i art. 48 Prawa budowlanego; 7) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj art. 6, 8 i 10 K.p.a., polegające na wydaniu przez organ II instancji decyzji bez umożliwienia wypowiedzenia się stronie skarżącej co do nowego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organem II instancji; 8) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj art. 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 K.p.a., polegające na nieustosunkowaniu się organu II instancji do argumentów podnoszonych przez Skarżącą w piśmie z dnia 19 czerwca 2012 r. oraz wybiórczym rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującym błędnym ustaleniem stanu faktycznego; 9) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię, polegające na przyjęciu przez organ II instancji, że prowadzenie robót budowlanych w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, która następnie została wzruszona w trybie wznowienia postępowania, stanowi prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę; 10) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię, polegające na przyjęciu przez organ II instancji, że prowadzenie robót budowlanych w oparciu o decyzję opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności nakazującą wykonanie robót zabezpieczających stanowi prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja prawa nie narusza dlatego skarga podlega oddaleniu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 138§2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wynika, że organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Mianowicie organ pierwszej instancji wadliwie ustalił, iż inwestorzy samowolnie realizują roboty budowlane nie będące budową i prowadził postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy samowolnej budowy, zdefiniowanej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W ocenie sądu organ odwoławczy trafnie zakwalifikował prowadzone w warunkach samowoli roboty budowlane jako budowę. Budowa została rozpoczęta robotami budowlanymi, opisanymi w protokole kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].10.2011 r. polegającymi na wykonaniu: rozbiórki tarasu od strony ogrodu, rozebraniu części ścianek działowych, rozebraniu posadzki na poziomie parteru i piętra, rozebraniu posadzki na poziomie piwnic i odkryciu fundamentów średnio na głębokość 25cm celem wykonania izolacji przeciwwodnej. Opisane roboty zostały wykonane na przełomie sierpnia i września 2010r co wynika z pism inwestorów z dnia 22 grudnia 2011r, z dnia 27 stycznia 2012r i z dnia 13 lutego 2012r. Bezspornym jest także, iż w tym okresie inwestorzy nie legitymowali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, iż inwestorzy rozpoczęli prace budowlane w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011r, Nr [...], którą odmówiono inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i nadbudowie przedmiotowego budynku. Wbrew stanowisku inwestorów przedmiotowych robót nie można zaliczyć do prac przygotowawczych. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że pracami przygotowawczymi są prace określone w art. 41 ust 2 Prawa budowlanego. Kwestia precyzyjnego określenia rozpoczęcia budowy jest szczególnie istotna dla oceny prawidłowości i legalności przebiegu procesu budowlanego. W art. 41 ust 2 Prawa budowlanego ustawodawca zawarł zamkniętą listę prac uznawanych za prace przygotowawcze. Oznacza to, że tylko te prace w rozumieniu ustawy można i należy traktować jako prace przygotowawcze. Skoro inwestor rozpoczął roboty budowlane to wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest już możliwe. Decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że dla dalszego toku postępowania bez znaczenia pozostaje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazuje bowiem, iż nawet pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej już po rozpoczęciu robót budowlanych nie wpływa na zasadność prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy nadzoru budowlanego w trybie przepisów art. 48 Prawa budowlanego, mającym zastosowanie do budowy obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z akta sprawy wynika, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011r, nr [...] oraz decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011r, Nr [...] zostały uchylone w wyniku wznowienia postępowania decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012r, Nr [...], a postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę zostało umorzone. Zakres wykonanych w dalszym etapie robót budowlanych potwierdzony protokołem kontroli z dnia 29 marca 2012r oraz materiałem zdjęciowym znajdującym się w aktach sprawy wskazuje, że inwestor realizuje budowę. Z protokołu kontroli z dnia 29 marca 2012r oraz załączonych zdjęć wynika, że skarżący rozebrali znaczną części przedmiotowego budynku mieszkalnego, pozostawiając jedynie fragmenty ścian wewnątrz budynku, ścianę frontową oraz fragment ściany od północy i zachodu. W sytuacji kiedy inwestor prowadzi budowę bez wymaganego pozwolenia na budowę zastosowanie znajduje przepis art. 48 Prawa budowlanego. Jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy postępowanie w niniejszej sprawie powinno toczyć się w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Oznacza to, że organ pierwszej instancji w sytuacji zaistnienia przesłanek legalizacyjnych powinien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych oraz nałożyć obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie dokumentów określonych przepisem art. 48 ust 3 Prawa budowlanego. W tak ustalonym stanie faktycznym działanie organu odwoławczego nie narusza art. 138 § 2 k.p. a. bowiem organ odwoławczy nie może zamiast organu pierwszej instancji przeprowadzić całego postępowania, o którym mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów prawa skutkujących nieważnością zaskarżonej decyzji z powodu rozpoznania odwołania wniesionego przez nieuprawniony podmiot. Składająca odwołanie A. M. posiada interes prawny wynikający z prawa własności do połowy budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Z przedłożonych ocen technicznych wynika, że budynek skarżących i odwołującej się posiada wspólną ścianę, która została objęta obowiązkiem wykonania robót budowlanych, wynikającym z decyzji organu pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek A. M., która jest stroną postępowania. Niezrozumiały i niezasadny jest zarzut naruszenia art. 127 § 1 K.p.a., polegający na wydaniu rozstrzygnięcia przez organ II instancji z przekroczeniem zakresu kognicji organu odwoławczego wyznaczonego przez decyzję organu I instancji oraz objęcie zakresem rozstrzygnięcia innego postępowania, które do czasu wydania decyzji przez organ II instancji nie zostało zakończone przez organ I instancji. Z zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika, że dotyczy robót budowlanych prowadzonych na nieruchomości skarżących. Innego postępowania organ pierwszej instancji nie prowadzi. Organ odwoławczy nie naruszył " art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez narzucenie organowi I instancji sposobu rozstrzygnięcia sprawy w oparciu art. 48 Prawa budowlanego". Organ odwoławczy ma prawo do własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i do wskazania organowi pierwszej instancji w jakim kierunku powinien prowadzić postępowanie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na uchybienia organu pierwszej instancji polegające na braku wskazania ustaleń w zakresie stwierdzonego stanu faktycznego, braku oceny materiału dowodowego, który służył za podstawę wydania rozstrzygnięcia, ponadto wskazał, iż niewystarczającym jest przytoczenie brzmienia przepisu prawa, bez wyjaśnienia podstaw i zasadności jego zastosowania. Organ II instancji powołując się na ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia 11 października 2011r, decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r, nr [...] odmawiającą udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz oświadczenia inwestorów znajdujące się w aktach sprawy z których wynika, iż prace zostały wykonane na przełomie sierpnia i września 2010r wytknął organowi pierwszej instancji brak wskazania na konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego. Z tych względów niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, polegający na niewskazaniu naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy oraz braku wskazania przez organ II instancji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wbrew zarzutowi skargi uzasadnienie decyzji organu II instancji nie jest wewnętrznie sprzeczne gdyż organ II instancji nie wskazuje aby w toczącym się postępowaniu zastosowanie miały jednocześnie wykluczające się tryby postępowania, o których mowa w art. 50-51 i art. 48 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego dlatego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6, 8 i 10 K.p.a., polegający na wydaniu przez organ II instancji decyzji bez umożliwienia wypowiedzenia się stronie skarżącej co do nowego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organem II instancji. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony skarżącej D. G. w dniach 11 czerwca i 18 czerwca 2012r zapoznawał się z aktami sprawy( karta 297 i 299 akt ). Niezasadny jest zarzut naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nie mógł zostać naruszony bowiem nie był stosowany w niniejszej sprawie. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).