VII SA/Wa 1938/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.) Sędziowie: WSA Monika Kramek WSA Artur Kuś po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi M B i W B na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] (PINB) decyzją z dnia [...] czerwca 2020r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm) - nakazał M B oraz W B rozbiórkę przybudówki o powierzchni zabudowy 65m2 przy ul. [...] w [...], zlokalizowanej na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu organ podał, że 2 września 2013 r. wpłynął wniosek o zbadanie legalności zabudowy oraz sposobu użytkowania budynku przy ul. [...] w [...]. Ustalono, iż przedmiotowa nieruchomość należy do M B oraz W B jako użytkowników wieczystych. W dniach: 9 października 2013 r., 10 stycznia oraz 13 sierpnia 2014 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości. Ustalono, że znajduje się tam zabudowa składająca się z budynku o powierzchni zabudowy 471 m2, wykorzystywanego na zakład gastronomiczny z salą konsumpcyjną oraz warsztat samochodowy i dobudówka o powierzchni zabudowy 65m2 wykorzystywana jako myjnia. Całość zabudowy tworzy jedną bryłę podzieloną przegrodami wewnętrznymi, a budynek posiada jedną kondygnację naziemną bez podpiwniczenia. Organ powiatowy decyzją z [...] marca 2015 r. umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalności zabudowy oraz sposobu użytkowania budynku przy ul. [...] w[...] , na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2015 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazał, że informacja z rejestru budynków z 29 października 2013 r. co do usytuowania na terenie ww. działki dwóch budynków wybudowanych w 1980 r., w tym budynku o powierzchni zabudowy 65m2 nie przesądza o legalności obecnie istniejącego obiektu, będącego myjnią samochodową. Z materiału dowodnego wynika, że możliwym jest, iż w 1980 r. istniał obiekt o podobnych gabarytach, jednakże pózniej został rozebrany i zastąpiony nowym budynkiem. Adresatem rozstrzygnięć powinni być obecni właściciele ww. budynku, gdyby został wybudowany przez poprzedniego użytkownika wieczystego gruntu. Wskazano również, iż mogło dojść do zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnych, sanitarno-higienicznych, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W wyniku ponownej analizy materiału dowodowego ustalono, iż część przedmiotowej zabudowy o powierzchni 471 m2 stanowi budynek oznaczony nr [...] na mapie zagospodarowania terenu znajdującej się w aktach administracyjnych organu architektoniczno-budowlanego (skoroszyt nr archiwalny [...]). Ponadto ww. obiekt opisany jest w tabeli na stronie 18 skoroszytu zatytułowanego "[...] kat. A". Z treści mapy wynika, że budynek ten posiada powierzchnię zabudowy 462m2 i jest budynkiem magazynowym. Z księgi wieczystej nr [...] wynika, że nieruchomość gruntowa zabudowana jest budynkiem warsztatowym o powierzchni 477,86m2. Ponadto, na przedmiotowym terenie znajduje się przybudówka o wymiarach 7,48m x 8,70m o powierzchni zabudowy 65 m2 wykorzystywana na cele myjni samochodowej. Przybudówka nie jest uwidoczniona na ww. mapie, nie jest także uwzględniona w księdze wieczystej, brak jest dokumentacji architektoniczno-budowlanej potwierdzającej legalność jej budowy, jak również wątpliwym jest czy widnieje na załączonym do akt sprawy zdjęciu lotniczym z [...] kwietnia 1994 r. Powyższe może świadczyć o jej wybudowaniu po dacie [...] kwietnia 1994 r. w warunkach samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 listopada 2016 r. oddalił skargę M i W B na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2015 r. W wyroku tym wskazano: "nie jest w pełni jasne, czy przedmiotowe budynki są rzeczywiście tymi samymi, które powstały w początku lat 1990-tych, a także czy w związku z tym doszło w późniejszym okresie do ich przebudowy lub rozbiórki oraz wybudowania nowych budynków lub zasadniczej przebudowy". Ponadto zwrócono uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się dokument o objętości 25 stron wraz z rysunkami technicznymi, mający charakter projektu budowlanego sporządzony w lipcu 2009 r. dla Inwestora: Spółka cywilna B W, B J i zatatuowany "Restauracja". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 lutego 2019 r. oddalił skargę kasacyjną od Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 listopada 2016 r. Mając na uwadze powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z [...] lipca 2019 r. nakazał M B oraz W rozbiórkę budynku wraz ze znajdującą się od strony wschodniej przybudówką. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2020 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem [...]WINB przybudówka powstała po 1 stycznia 1995r. i należało zastosować art. 48 Prawa budowlanego. W toku ponownego rozpoznania sprawy wskazano, że nie odnaleziono jakichkolwiek dokumentów mogących świadczyć o legalności myjni samochodowej. Takimi dokumentami nie legitymuje się również właściciel. Przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zezwalają na legalizację samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa nieruchomość objęta jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] w rejonie ulicy [...] część I, uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady [...] z [...] grudnia 2011 r. Zgodnie z ustaleniami planu, działka ew. nr [...] z obrębu [...], leży w liniach rozgraniczających terenu oznaczonego w planie jako 2t U/U-A, przeznaczonego na usługi i usługi administracji. Na tym terenie zakazuje się lokalizacji obiektów takich jak myjnie. Ponadto, część przedmiotowej zabudowy wykracza poza nieprzekraczalne linie zabudowy. Stosownie do § 2 pkt 23 ww. uchwały "ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o nieprzekraczalnych liniach zabudowy należy przez to rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie określające najbliższe dopuszczalne usytuowanie zewnętrznych ścian budynków względem innych elementów zagospodarowania terenu, bez uwzględniania gzymsów, balkonów i loggii wystających poza obrys budynku nie więcej niż 1,5m.". Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W miejscowym planie określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Skoro w miejscowym planie przeznaczono część działek należących do inwestora pod drogę publiczną określając linie rozgraniczające tę drogę od pozostałych terenów, to nie ma możliwości sytuowania w granicach tych linii ani z ich przekroczeniem żadnych obiektów, z wyjątkiem związanych z planowaną drogą. Brak jest możliwości doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu zgodnego z przepisami, w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji organ odstąpił od przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2. Zastosowano art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazujący rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020r. wnieśli W i M B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ([...]WINB) decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 256) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) po rozpatrzeniu odwołania W i M B od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2020r., nakazującej M B i W B rozbiórkę przybudówki o powierzchni zabudowy 65 m2 przy ul. [...] w [...] zlokalizowanej na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu[...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa dotycząca przybudówki o powierzchni zabudowy 65 m2 dobudowanej do budynku znajdującego przy ul. [...] w [...] zlokalizowanego na terenie działki nr [...] z obrębu [...] była już przedmiotem kontroli organu. [...]WINB decyzją z [...].01.2020 r. uchylił w całości decyzję organu powiatowego z dnia [...].07.2019r. nakazującą M B oraz W B rozbiórkę ww. budynku wraz ze znajdującą się od strony wschodniej przybudówką oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. [...]WINB stwierdził, że podtrzymuje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...].01.2020 r. Przeprowadzone w dniach: 19.06.2019 r., 30.06.2015 r., 13.08.2014 r., 10.01.2014 r., 09.10.2013 r. czynności kontrolne potwierdziły, że na terenie ww. działki znajduje się zabudowa składająca się m.in. z przybudówki o powierzchni zabudowy 65m2 wykorzystywanej jako myjnia. Realizacja przybudówki o pow. zabudowy 65 m2 wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (nie została objęta wyłączeniem z art. 29 - 31 Prawa budowlanego). Pomimo podjętych prób (pismo Archiwum Państwowego w [...] z dnia [...].12.2019 r., pismo Archiwum Akt Nowych w [...] z dnia [...].09.2019 r., pisma [...] dla Dzielnicy [...] z dnia [...].05.2014 r. oraz z dnia [...].11.2013 r., pismo Urzędu [...] Biura Organizacji Urzędu z dnia [...].06.2019 r., pismo Archiwum Głównego Akt Dawnych w [...] z dnia [...].05.2019 r., pismo Archiwum Państwowego w [...] z dnia [...].07.2015 r.) nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej legalność tego obiektu. W przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej istotne jest ustalenie daty realizacji inwestycji - ma bowiem znaczenie dla zastosowania właściwych przepisów Prawa budowlanego. Problematyka samowoli budowlanej obiektu budowlanego uregulowana jest w art. 48 Prawa budowlanego. Jednakże zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowalnego z dnia 7.07.1994 r.: "do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 który mówi, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe". Zdaniem organu odwoławczego przybudówkę wybudowano w czasie obowiązywania obecnej ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowego obiektu nie ma na mapie zagospodarowania terenu znajdującej się w aktach administracyjnych organu architektoniczno - budowlanego (skoroszyt nr archiwalny [...]), nie jest również uwzględniony w księdze wieczystej ([...]), nie widnieje także w wykazie opisu budynków - na stronie 18 skoroszytu zatytułowanego "[...] kat. A", a także w piśmie Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...].09.1991 r. (strona 17 skoroszytu), ani w innych archiwalnych dokumentach pozyskanych w sprawie. Zdaniem [...]WINB przybudówka nie jest też widoczna na zdjęciu lotniczym z [...].04.1994 r. Natomiast znajdująca się w informacji z rejestru budynków z dnia [...].10.2013 r. wzmianka o usytuowaniu na terenie ww. działki dwóch budynków wybudowanych w 1980 r. w tym budynku o powierzchni zabudowy 65 m2, nie przesądza o legalności obecnie istniejącego obiektu, będącego myjnią samochodową, ani o jego istnieniu w tych latach. Możliwym jest, że w 1980 r. istniał obiekt o podobnych gabarytach, jednakże w okresie późniejszym został rozebrany i zastąpiony nowym budynkiem, na co zwrócił uwagę również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30.11.2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2430/15. W aktach sprawy, którymi dysponował sąd administracyjny znajdował się ten wypis, a mimo to sąd nie uznał go za dowód potwierdzający legalność przybudówki. Brak jest dowodów potwierdzających, że obiekt powstał przed 1.01.1995 r. Takich dowodów skarżący nie przedstawili. Dowodów takich nie zebrał również organ. Skarżący nie wnieśli sprzeciwu od rozstrzygnięcia, w którym organ przesądził o zastosowaniu w sprawie procedury z art. 48 Prawa budowlanego. Stosownie do tej regulacji w razie stwierdzenia niezgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami techniczno - budowlanymi organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego, lecz obowiązany jest nakazać rozbiórkę samowoli budowlanej. Materiał dowodowy potwierdza niezgodność usytuowania przybudówki przy budynku znajdującym się na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] [...] w rejonie ulicy [...] część I zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].12.2011 r. Działka ta leży w liniach rozgraniczających teren oznaczony w planie jako 2t U/U-A, przeznaczonego na usługi i usługi administracji. W § 34 pkt 3a ww. uchwały "zakazuje się lokalizacji obiektów obsługi komunikacji takich jak: stacje paliw i dystrybucji gazów, myjnie". Zatem przepisy planistyczne wprost zakazują realizacji myjni. Decyzja organu powiatowego została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do podważania jej treści. Z uwagi na to, iż opisany wyżej obiekt pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ocenie [...]WINB organ I instancji zasadnie, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał użytkownikom wieczystym, rozbiórkę myjni. Argumenty przedstawione w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W B i M B wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 k.p.a., poprzez powtórzenie twierdzeń w dotychczas wydanych decyzjach, pozorne rozpoznanie odwołania, w sytuacji braku istotnej części jego uzasadnienia, 2. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 136 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie powołania biegłego z zakresu fotografii, w celu interpretacji zdjęcia lotniczego z dnia [...] kwietnia 1994 roku, 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez przyjęcie, że przybudówka o pow. 65m2 powstała po dniu 1 stycznia 1995 roku. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji . W uzasadnieniu skargi wskazali, że decyzja jest wadliwa, gdyż sposób rozpoznania odwołania narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Organ upozorował rozpoznanie sprawy, ograniczył się do przepisania wcześniejszych tez, nie odnosząc się do istoty zarzutów i argumentów odwołania, nie zapoznał się rzetelnie z treścią odwołania, bowiem zauważyłby, że w aktach brakuje dwóch stron jego uzasadnienia. Ograniczył się do wskazania, że pomimo podjętych prób nie odnaleziono dokumentów świadczących o legalności zabudowy, jak również, że budowa przybudówki została zakończona po 1 stycznia 1995 roku, gdyż nie można jej odnaleźć w dokumentach pochodzących z okresów wcześniejszych, a do tego nie jest widoczna na zdjęciu lotniczym z dnia [...] kwietnia 1994 roku. Organ dokonał własnej interpretacji zdjęcia lotniczego, a jego interpretacja wymagała wiadomości specjalnych. Nawet gdyby ustalono, że przybudówka nie istniała w dniu [...] kwietnia 1994 roku, to nie stanowi to dowodu, że powstała po dniu 1 stycznia 1995 r. Taki niewielki obiekt, mógł powstać w okresie od dnia [...] kwietnia 1994 roku do dnia 1 stycznia 1995 roku. Organ odwoławczy nie odniósł się do powyższych argumentów ani zdaniem. Właściciel nie ma obowiązku posiadania dokumentacji budowy zakończonej przed 1 stycznia 1995 roku, a z braku takich dokumentów nie można domniemywać samowoli budowlanej. W aktach sprawy - co ustalił pełnomocnik skarżących w trakcie przeglądania akt w dniu 18 września 2020 roku - brakuje str. 5 (piątej) i 6 (szóstej) uzasadnienia odwołania. Wskazuje to, że organ nie zapoznał się z wniesionym odwołaniem, co ma potwierdzenie w treści uzasadnienia decyzji. Organ nie uwzględnił, że w aktach sprawy znajduje się informacja z rejestru budynków z dnia 29.10.2013 roku, z której wynika, że na terenie działki są dwa budynki wybudowane w 1980 roku, w tym jeden o pow. 65m2 (takiej samej, jak przybudówka, której rozbiórkę nakazano). Kluczowym dowodem że przybudówka powstała po 1 stycznia 1995 roku było zdjęcie lotnicze z dnia [...] kwietnia 1995 roku (przy jednoczesnym braku dokumentacji architektonicznej). Zdaniem skarżącego te dowody nie są wystarczające, aby ustalić kiedy obiekt został wybudowany, i czy jest to ten sam budynek o poz. 65m2, który istniał wedle informacji z rejestru budynków w latach 80 - tych. W decyzji z dnia [...] stycznia 2020 roku [...]WINB stwierdził, że przybudówka nie jest widoczna na zdjęciu, a we wcześniejszej decyzji [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2015 roku wyraził w tym zakresie wątpliwości. Interpretacja zdjęć lotniczych wymaga wiadomości specjalnych, a organ zaniechał powołania biegłego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczy się od września 2013r., kiedy to do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...], wpłynęło pismo spółki [...] sp. z o.o. sp. k. wnoszące o kontrolę legalności zabudowy oraz sposobu użytkowania budynku położonego przy ul. [...] na działce nr ew. [...]. Po dokonanych oględzinach organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość należy do M B oraz W B jako użytkowników wieczystych od 1995 roku. Na terenie ww. działki stwierdzono następujące zabudowania: warsztat samochodowy, myjnia samochodowa oraz lokal gastronomiczny. Całość zabudowy tworzy jedną bryłę podzieloną przegrodami wewnętrznymi, a budynek posiada jedną kondygnację naziemną bez podpiwniczenia. PINB decyzją z dnia [...] marca 2015 r., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności zabudowy oraz sposobu użytkowania budynku przy ul. [...] w [...], zlokalizowanego na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. [...]WINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Zdaniem [...]WINB wskazanie w informacji z rejestru budynków z dnia 29 października 2013 r. o usytuowaniu na terenie działki dwóch budynków wybudowanych w 1980 r., w tym budynku o powierzchni zabudowy 65m2, nie przesądza o legalności obecnie istniejącego obiektu, będącego myjnią samochodową. Możliwym jest bowiem, iż w 1980 r. istniał obiekt o podobnych gabarytach, jednakże w okresie późniejszym został rozebrany, a w jego miejscu został wybudowany budynek o podobnych gabarytach. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2430/15 oddalił skargę od powyżej decyzji [...]WINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że decyzja jest prawidłowa, gdyż stan faktyczny sprawy budził istotne wątpliwości. PINB decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nakazał rozbiórkę wszystkich budynków zlokalizowanych na terenie nieruchomości. [...]WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. uchylił decyzję PINB z [...] lipca 2019 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Obecnie organ powiatowy ustalił, że przybudówka powstała po 1 stycznia 1995 r. w warunkach samowoli budowlanej. Organ wskazał, że nie odnaleziono jakichkolwiek dokumentów mogących świadczyć o legalności myjni samochodowej. Jednocześnie uznał, że brak jest możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, gdyż narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nakazał jego rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził dodatkowo, że podtrzymuje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...].01.2020 r. Mimo podjętych prób nie odnaleziono dokumentów świadczących o legalności zabudowy, a przybudówka nie jest widoczna na zdjęciu lotniczym z dnia [...] kwietnia 1994 roku. Słuszne było wskazanie organu, że wybudowanie przedmiotowej przybudówki wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Istotne było też ustalenie daty jej wybudowania, gdyż miało zasadnicze znaczenie dla zastosowania właściwych przepisów Prawa budowlanego. Samowola budowlana obiektu budowlanego uregulowana jest w art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., jednakże stosownie do art. 103 ust. 1 i 2 ww. ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 który mówi, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. Zdaniem Sądu prawidłowe było, bo mające oparcie w zgromadzonym materiale dowodnym, ustalenie organów, że przybudówka została wybudowana po 1.01.1995 r. tj. po wejściu w życie obecnej ustawy Prawo budowlane (mimo, że Sąd dostrzegł w zaskarżonej decyzji - na początku str. 3 nielogiczności sformułowań w tym zakresie). Przedmiotowego obiektu nie bowiem ma na mapie zagospodarowania terenu (skoroszyt nr archiwalny [...]), nie jest uwzględniony w księdze wieczystej ([...]), nie widnieje także w wykazie opisu budynków - na stronie 18 skoroszytu zatytułowanego "[...] kat. A", a także w piśmie Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...].09.1991 r. (strona 17 skoroszytu), ani w innych archiwalnych dokumentach pozyskanych w tej sprawie. Wsparciem tej tezy był fakt, że przybudówka nie jest widoczna na zdjęciu lotniczym z [...].04.1994 r. Natomiast sama informacja z rejestru budynków z dnia 29.10.2013 r. dotycząca usytuowania na terenie ww. działki dwóch budynków wybudowanych w 1980 r., w tym budynku o powierzchni zabudowy 65 m2, nie przesądza o legalności myjni samochodowej, ani o też nie może stanowić dowodu na to, że faktycznie ten obiekt istnieje od 1980 r. Zwalczanie ustaleń organu, poczynionych w oparciu o rzekomo nieuprawnioną (bez wiedzy specjalistycznej) analizę zdjęcia lotniczego, było nieskuteczne, jeśli zważyć, że zdjęcie było w istocie jednym z dowodów (choć ważnym) tworzących spójną i wzajemnie uzupełniającą się całość. Nie było bowiem żadnych dowodów potwierdzających, że obiekt powstał przed 1.01.1995 r., a zgromadzono wiele dowodów wskazujących wprawdzie pośrednio, ale zdaniem Sądu wystarczająco, że obiekt powstał po tej dacie. Stosownie do art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia niezgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami techniczno - budowlanymi organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego, lecz obowiązany jest nakazać rozbiórkę samowoli budowlanej. Potwierdzono niezgodność usytuowania przybudówki z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy [...] część I zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].12.2011 r. Działka nr [...] leży w liniach rozgraniczających teren oznaczony w planie jako 2t U/U-A, przeznaczonego na usługi i usługi administracji. W § 34 pkt 3a ww. uchwały "zakazuje się lokalizacji obiektów obsługi komunikacji takich jak: stacje paliw i dystrybucji gazów, myjnie". Zatem przepisy planistyczne wprost zakazują realizacji myjni. Słusznie organy wskazały, że legalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest możliwa. Odnosząc się do zarzutu, że organ pozornie rozpoznał odwołanie, gdyż w aktach znajduje się odwołanie pozbawione jednej kartki - nie ma str. 5 (piątej) i 6 (szóstej), stwierdzić należy, że nie mógł on osiągnąć zamierzonej skuteczności. Abstrahując od tego czy wszystkie karty odwołania były przedstawione organowi odwoławczemu i czy w związku z tym zapoznał się on z kompletnym dokumentem, stwierdzić należy, że zarzuty odwołania sformułowane zostały w sposób dostatecznie rozbudowany - wystraczający do poznania stanowiska strony. Okoliczność, że organ mógł ewentualnie nie zapoznać się z uzasadnieniem niektórych zarzutów nie stanowi zdaniem Sądu wadliwości, mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia, a z pewnością w żaden sposób nie wykazała tego skarga. Nie ma natomiast podstaw do podzielenia zarzutu skargi, że organ odwoławczy nie zapoznał się w ogóle z odwołaniem (nie przeczytał go). Organ musiałby bezwzględnie odnieść się do wskazanych w odwołaniu okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Niewątpliwie zarzuty odwołania były organowi znane, a wynikające z nich treści korespondują z oceną organu, jednocześnie potwierdzić należy, że wprost w uzasadnieniu decyzji nie zostały przytoczone. W ocenie Sądu organy obu instancji, zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., wyjaśniły okoliczności sprawy. Dokonały oceny materiału dowodowego w sposób logiczny, zgodny z przepisami, zasadami doświadczenia życiowego i nie wykroczyły poza granice swobodnej oceny dowodów. Reasumując nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.