VII SA/Wa 194/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r., II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej S. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] po przeprowadzeniu na wniosek S. K. postępowania dotyczącego zgodności z prawem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 200lr. nr [...] nakazującej rozbiórkę nadbudowanej części budynku gospodarczego, usytuowanego na nieruchomości położonej we wsi [...], gm. [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2003r. znak [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przedmiotowa decyzja nie zawiera wad określonych w art. 156 par. 1 kpa. Organy nadzoru budowlanego miały bowiem obowiązek zastosowania art. 48 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy zgodnie z ich ustaleniami wnioskująca S. K. wykonała nadbudowę budynku gospodarczego bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. K. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Zarzuciła decyzji rozbiórkowej oparcie się na błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] utrzymał własną decyzję z dnia [...] grudnia 2003r. w mocy. Po ponownej analizie akt sprawy organ nie dostrzegł możliwości zmiany własnej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, która twierdziła, iż nie wykonała nadbudowy, a jedynie bieżącą konserwację budynku podkreślił, iż są one bezzasadne i nie znajdują potwierdzenia w zebranym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego materiale dowodowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. K. Zarzuciła decyzji naruszenie przepisów Prawa budowlanego i zasad postępowania administracyjnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...]grudnia 2003r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, iż zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem art. 7 i 77 kpa z uwagi na niewyjaśnienie sprawy oraz art. 107 par. 3 kpa poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, iż w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, ale orzeka jako organ kasacyjny. Przesłanki stwierdzenia nieważności zawarte są w wyczerpującym wyliczeniu art. 156 § 1 pkt 1-6 kpa i z tej racji, że wyliczone są taksatywnie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Organ w postępowaniu nieważnościowym ma obowiązek zbadać kontrolowaną decyzję w zakresie wszystkich przesłanek objętych ww. przepisem. Ograniczenie się organu do zbadania decyzji jedynie w zakresie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. narusza podstawowe zasady postępowania określone w art. 7 i 77 k.p.a., nakładające na organ obowiązek ustalenia stanu faktycznego oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W niniejszej sprawie zasady te nie zostały zachowane. Z treści kontrolowanej przez organ decyzji o nakazie rozbiórki wynika, iż rozbiórce podlega nadbudowa nad budynkiem gospodarczym. Ani z treści rozstrzygnięcia , ani z treści uzasadnienia nie wynika jaka część obiektu powinna podlegać rozbiórce. Organ, który wydał decyzję rozbiórkową nie wyjaśnił co rozumie przez pojęcie "nadbudowy", nie określił też podstawowych parametrów części podlegającej rozbiórce. Na podstawie kontrolowanej przez organy decyzji nie można jednoznacznie ustalić jaka część obiektu powinna zostać rozebrana. Organ nadzoru budowlanego ponownie rozpoznając sprawę winien zatem rozważyć, czy w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póżn.zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy .