VII SA/Wa 194/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić L. R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 3 lutego 2009 r. do Sądu wpłynęła skarga L. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem ustawowego terminu. W dniu 9 kwietnia 2009 r. do Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wnioskodawca wskazał, iż terminie w jakim miała być złożona skarga przebywał zagranicą. A wyjazd ten był istotny ze względu na jego czynności zawodowe i dlatego też termin wyjazdu nie mógł ulec zmianie. Skargę złożył niezwłocznie po powrocie z wyjazdu. Sąd zauważa, iż skarżący odebrał osobiście zaskarżoną decyzję w dniu 10 grudnia 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych), a więc znany był mu termin w jakim miał złożyć skargę do sądu. Należy wskazać, iż skarżący mógł sporządzić i wysłać skargę przebywając zagranicą ponieważ dla Sądu ważny jest termin nadania pisma w urzędzie pocztowym (krajowym i zagranicznym), który to decyduję o terminowości wniesienia skargi. Znając termin do złożenia skargi i wiedząc, iż w tym terminie skarżący będzie przebywał zagranicą mógł on ustanowić pełnomocnika do prowadzenia swoich spraw (np. małżonka). W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił w złożonym wniosku, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu wnioskodawczyni przy dochowaniu minimum staranności mógł dochować ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w/w ustawy.