VII SA/Wa 1941/08

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1941/09 ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odmówić A. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 26 stycznia 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek A. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem. Strona utrzymuje się z dochodu w wysokości 600 zł. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 50 m2, na który składa się pokój z kuchnią. Wnioskodawczyni nie podała innych danych wskazujących na trudną sytuację materialną. Dodała jedynie, że syn jest osobą bezrobotną. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Przy czym należy zaznaczyć że ciężar dowodu wskazania trudnej sytuacji materialnej spoczywa na stronie wnioskującej. To ona musi wykazać, że nie stać ja na poniesienie kosztów sądowych i opłacenie pełnomocnika z wyboru. W niniejszej sprawie należy zauważyć że strona nie wskazała wyczerpująco swojego stanu majątkowego. Przedstawione w formularzu dane są niewystarczające by uzyskać pełen obraz stanu majątkowego strony. Brak jest danych wskazujących na koszty ponoszone przez stronę na bieżące utrzymanie, takich jak wydatki na stałe miesięczne opłaty, żywność, ubrania, leki itp. Strona nie przedstawiła też dokumentów źródłowych takich jak chociażby kserokopia tytułu z jakiego uzyskuje dochód (tytuł dochodu wpisany w formularzu jest nieczytelny), czy zaświadczenia że syn wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną i nie posiada prawa do zasiłku. Z tego względu nie jest uzasadnionym przychylenie się do wniosku i przyznanie stronie prawa pomocy. Tym samym uznano, że wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie opłacić zawodowego pełnomocnika i ponieść kosztów sądowych. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).