VII SA/Wa 1942/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania G. K. (zwanej dalej "skarżącą") oraz I. P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na terenie działek o numerach ewid. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji [...]WINB wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zwanej dalej "pr.bud.". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: jak wyżej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na terenie działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego w dniu [...] stycznia 2016 r. przez skarżącą oraz I. P., obie zamieszkałe na sąsiedniej posesji (ul. [...]), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: jak wyżej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] zostało wszczęte w związku z pismem współwłaścicielki sąsiedniej nieruchomości, I. P. W toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w ww. sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] znajduje się parterowy murowany budynek mieszkalny z poddaszem użytkowym, o wymiarach 16,10 m x 7,72 m i wysokości od 2,8 m do 6,55 m. Dach drewniany z pełnym odeskowaniem pokryty jest blachodachówką. Według oświadczenia właściciela przedmiotowych działek o nr ewid. [...] i [...], M. K., budynek ten został wybudowany w latach 50. XX w., a następnie sukcesywnie prowadzone były roboty budowlane związane z jego remontem i przebudową. Roboty budowlane decydujące o konstrukcji budynku i jego wymiarach zostały zakończone do 1994 r. Ponadto, sporny budynek został w 1994 r. oznaczony w obecnym obrysie na mapie geodezyjnej. W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nałożył na współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w [...] – Z. K., P. C., M. K. i J. K. - obowiązek dostarczenia w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania postanowienia określonych dokumentów dotyczących samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Wskazany obowiązek obejmował aktualną inwentaryzację budowlaną wraz z oceną techniczną w odniesieniu do obowiązujących w czasie prowadzenia robót wymagań przepisów techniczno-budowlanych w zakresie m.in. usytuowania obiektu, odprowadzania wód opadowych, z połaci dachowych, bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a także dokument świadczący o zgodności lokalizacji obiektu z ustaleniami obowiązującego obecnie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie prowadzenia robót. Dodatkowo, obowiązek złożenia dokumentów obejmował także aktualną inwentaryzację geodezyjną uwzględniającą przedmiotowy obiekt, sporządzoną przez uprawnionego geodetę. Wymienione dokumenty zostały sporządzone przez właściwe osoby i złożone przez współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] do powiatowego organu nadzoru budowlanego właściwego miejscowo. Po przeanalizowaniu złożonej dokumentacji, organ powiatowy stwierdził, że zgodnie z przedłożoną do akt inwentaryzacją budowlaną i oceną techniczną, budynek znajduje się w dobrym stanie technicznym, został on wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, a elementy nośne zapewniają stabilność oraz bezpieczeństwo konstrukcji. Budynek spełnia również wymogi norm odporności ogniowej i jest zdatny do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem do pełnienia funkcji mieszkalnej. Natomiast według ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 1992 r., działka zabudowana przedmiotowym budynkiem znajdowała się w obszarze funkcjonalnym, oznaczonym symbolem MU-18 o funkcji mieszkaniowo-usługowej. Plan ten stracił moc z dniem [...] stycznia 2004 r. i z tego powodu obecnie nie ma obowiązujących przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Rozpatrując odwołanie od decyzji organu powiatowego z dnia [...] grudnia 2015 r., złożone w terminie przez skarżącą oraz I. P., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Przede wszystkim organ stwierdził, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono w sposób nie budzący istotnych wątpliwości, że przedmiotowy budynek powstał przed końcem roku 1994. Tym samym zastosowanie w sprawie ma ustawa Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., zwana dalej "pr.bud. z 1974 r.". Zgodnie z art. 37 ust. 1 pr.bud. z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane w warunkach samowoli budowlanej, podlegają przymusowej rozbiórce tylko w przypadku stwierdzenia braku możliwości ich legalizacji, tj. gdy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, bądź powoduje lub w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ drugiej instancji wskazał również, że z przedłożonej inwentaryzacji budowlanej i oceny technicznej (karta 1 i nast. akt admin.) wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny znajduje się w dobrym stanie technicznym, został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, a elementy nośne zapewniają stabilność i bezpieczeństwo konstrukcji. Sporny budynek spełnia również wymogi norm odporności ogniowej. Nie ma zatem podstaw zarzut, że przedmiotowy samowolny budynek powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo wywołuje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Występowania takich negatywnych okoliczności nie stwierdzono również w trakcie oględzin na terenie działki przy ul. [...] w [...] przeprowadzonych przez przedstawiciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniach [...] grudnia 2015 r. oraz [...] lutego 2014 r. Sporny budynek znajduje się ponadto na terenie, który był objęty ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. Plan ten dopuszczał możliwość zabudowy tego typu obiektem (zabudowa mieszkaniowo-usługowa). Wobec powyższego oraz z uwagi na brak aktualnie obowiązujących na terenie ww. nieruchomości przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w sprawie budynku mieszkalnego przy ul. [...] wykluczone zostały przesłanki uzasadniające nakazanie jego rozbiórki. Organ drugiej instancji podkreślił przy tym, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nakazanie rozbiórki obiektu jest uzasadnione tylko wtedy, gdy brak jest prawnej i technicznej możliwości nałożenia obowiązku wykonania określonych robót na podstawie art. 40 pr.bud. z 1974 r. w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Na decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] czerwca 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G. K., wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak zebrania w sprawie wyczerpujących dowodów pozwalających ustalić, czy dom będący przedmiotem niniejszego postępowania nie był rozbudowywany po 1994 r.; 2. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę dowodów skutkującą wadliwym przyjęciem, że budynek w aktualnym obrysie i kształcie był już wybudowany w 1994 r., co ma znaczący wpływ na treść zaskarżonej decyzji, ponieważ strona skarżąca od początku wskazywała na rozbudowę budynku sprzeczną z przepisami prawa budowlanego, dokonaną po 1994 r. Wynikało to – zdaniem skarżącej - ze zdjęć satelitarnych złożonych przez skarżącą do akt sprawy; 3. art. 40 pr.bud. z 1974 r. poprzez odmowę zastosowania tego przepisu względem rozbudowy budynku przy ul. [...] w [...] dokonanej przez użytkowników budynku; 4. art. 84 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieskorzystanie z opinii właściwego biegłego celem ustalenia sposobu rozbudowy budynku przy ul. [...] w [...] (zmiana dachu, wybudowanie rynien i okien od strony ul. [...]). W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., że z załączonych do akt sprawy zdjęć wynika, że przedmiotowy budynek został rozbudowany, ale zdaniem organów budynek ten nie ulegał zmianom architektonicznym od 1994 r., w konsekwencji – zmiany te nie zostały przez nie ocenione jako naruszające prawo. Skarżąca podkreśliła, że w wyniku rozbudowy został zmieniony dach budynku, który wystaje poza jego obrys i przekracza granicę należącej do niej działki oraz w jednej ze ścian pojawiły się otwory okienne niezgodne z przepisami. Zdaniem skarżącej takie działanie powinno spotkać się z reakcją organu i zastosowaniem art. 40 pr.bud. z 1974 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny z zasady nie bada wszystkich aspektów wydania określonego aktu administracyjnego, w tym zasadności i celowości jego wydania, stopnia realizacji określonych wartości i trafności przyjętych w nim rozwiązań, jeśli nie przesądzają one bezpośrednio o interesach konkretnej strony, ani też skutków społecznych danego aktu. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli jednocześnie naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji udzielającego pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na terenie działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], jest bezzasadna. Sąd oddalił skargę z kilku powodów. Po pierwsze, stanowisko skarżącej jest niespójnie wewnętrznie. Z jednej strony skarżąca twierdzi, że roboty budowlane o charakterze samowoli budowlanej prowadzone były po dniu [...] stycznia 1995 r., co powinno skutkować zastosowaniem obecnie obowiązującej ustawy prawo budowlane z 1994 r., a z drugiej zarzuca organom administracji bezprawne niezastosowanie art. 40 pr.bud. z 1974 r. Co powinno mieć miejsce w przypadku zakończenia robót budowlanych przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przedstawiony argument nie jest wszak decydujący, gdyż ustalanie prawa właściwego rzeczowo, które powinno znaleźć zastosowanie do danej sprawy, jest zadaniem organu administracji, a nie skarżącej. Skarżąca nie wykazała jednak ważniejszej okoliczności, okoliczności faktycznej, a mianowicie, że po dniu [...] stycznia 1995 r. prowadzone były prace o charakterze budowlanym, które na podstawie obowiązujących przepisów prawa wymagają pozwolenia na budowę i które by w rezultacie prowadziły do konieczności zastosowania obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, a nie ustawy z 1974 r. wskazanie takich faktów było obowiązkiem skarżącej, a nie organu, gdyż całe postępowanie toczyło się właśnie z wniosku skarżącej oraz spokrewnionej z nią I. P. Skarżąca opiera swoje twierdzenia na wnioskach płynących – jej zdaniem – ze zdjęć lotniczych mających stanowić dowód przebudowy głównych parametrów przedmiotowego budynku przy ul. [...]. Kolorowe zdjęcia, które są w aktach sprawy, nie wskazują jednak jednoznacznie na wykonanie po 1995 r. robót budowlanych mających co najmniej charakter przebudowy. Przedmiotowe zdjęcia lotnicze są jednak bardzo nieczytelne, zarówno z tego powodu, że były robione z dużej wysokości, jak i ze względu na fakt, że zostały wykonane przy różnym naświetleniu. W rezultacie, nie sposób przyjąć jasne konkluzje co do zmian kształtu dachu i traktować je jako dowód na prowadzenie samowolnych robót budowlanych. Wojewódzki organ nadzoru budowlanego nie uznał wskazanych zdjęć za istotne dowody rzeczowe w sprawie. Po analizie zdjęć, Sąd rozpatrujący sprawę, uznaje stanowisko organu drugiej instancji za zasadne. Odmowa przyjęcia takiego dowodu, zwłaszcza skonfrontowanych z innymi dowodami rzeczowymi, jest w pełni zgodna z art. 77 § 1 k.p.a. Po drugie, skarżąca nie przedstawiła innych dowodów, które pozwalałyby stwierdzić prowadzenie prac budowlanych przy budynku na działkach o nr ewid. [...] i [...] po [...] stycznia 1995 r. W aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów, które uprawdopodobniałyby samowolę budowlaną po 1995 r.: pism do organów stwierdzających naruszanie prawa budowlanego w latach 1995-2010, zdjęć prywatnych wskazujących choćby w tle zmiany stanu faktycznego, oświadczeń wykonawców itp. W sytuacji gdy skarżąca na stałe zamieszkuje na nieruchomości przylegającej do przedmiotowego budynku, brak takich dowodów nie może być zastąpiony oświadczeniem skarżącej oraz I. P. Sad uznaje zatem, że ani organowi pierwszej instancji, ani organowi odwoławczemu nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym w zakresie ustalenia i rozpatrzenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Twierdzenie skarżącej zawarte w skardze, że w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego naruszono art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Tymczasem we wspomnianej "Inwentaryzacji budowlanej" przygotowanej przez osobę uprawnioną w listopadzie 2014 r. stwierdza się, że przedmiotowy budynek został wykonany w 1946 r. Ponadto "budynek od początku lat 90-tych do 2009 r. był sukcesywnie remontowany, od zewnątrz ściany ocieplono styropianem, bez tynku cienkowarstwowego, wymieniono stolarkę okienną PCV, drzwiową. Wewnątrz wymieniono terakotę, drzwi wewnętrze + nowe wykończenie ścian płytami K-G. Wykonano modernizacje C.O i C.W. po podłączeniu gazu miejskiego 2001 r." ("Inwentaryzacja ...", s. 4). W świetle obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane wskazane prace mieszczą się w kategorii remontu (art. 3 pkt 8 pr.bud.), nawet jeśli polegają na zastosowaniu nowoczesnych materiałów budowlanych, a szczegółowo ujmowane również nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę: art. 29 ust. 2 pkt 4 pr.bud. – docieplanie ścian do wysokości 12 m, oraz art. 29 ust. 1 pkt 20 pr.bud. – budowa przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Organy nadzoru budowlanego miały zatem podstawę (ustalenia ("Inwentaryzacji ..."), aby stwierdzić, że samowola budowlana wystąpiła na przedmiotowej nieruchomości przed [...] stycznia 1995 r. a nie po tej dacie. W konsekwencji zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego ustawy Prawo budowlane z 1974 r. było prawidłowe, a organowi drugiej instancji nie można przypisać błędu co wykładni prawa materialnego (zwłaszcza art. 37 i art. 40 pr.bud. z 1974 r.), ani błędu zastosowania prawa (błędu subsumpcji). Gdy mowa o ustalaniu okoliczności faktycznych i stosowaniu prawa na podstawie przyjętych ustaleń należy też stwierdzić, że stanowisko organów nadzoru budowlanego znajduje pełne potwierdzenie w dokumentach (zwłaszcza mapach i szkicach geodezyjnych) przedstawionych w trakcie postepowania administracyjnego przez współwłaścicieli przedmiotowego, samowolnie zbudowanego budynku przy ul. [...]. Po trzecie, oceniając zgodność przedmiotowego budynku z przepisami ustalającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd podzielił opinię organu drugiej instancji, że znajdują one ograniczone zastosowanie z uwagi na podział całej nieruchomości "Zastów hip. Nr [...]" i wydzielenie wąskich działek nr ewid. [...] i [...]. Podział ten został dokonany w 1995 r. m.in. postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] września 1995 r., sygn. akt [...]. Z tego względu, fakt przebiegu ściany przedmiotowego budynku dokładnie w granicy z działką należącą do skarżącej, wbrew obecnej opinii skarżącej, nie może być uznawany za naruszenie prawa. Dokumenty te wskazują także, iż zarzuty skarżącej wobec współwłaścicieli przedmiotowego budynku przy ul. [...], mają swoje źródło w rodzinnych nieruchomościach, a nie w rzeczywistym naruszeniu przepisów prawa budowlanego. W takim zakresie do rozstrzygania sporów sąsiedzkich właściwy jest sąd powszechny (wydział cywilny), a nie sąd administracyjny. Fakt rozstrzygnięć majątkowych z 1995 r. ujawnia też jeszcze jedną słabość skargi złożonej do niniejszego Sądu. Otóż zatwierdzenie przez współwłaścicieli sąsiednich nieruchomości położenia istniejących nieruchomości oznacza, że zainteresowani świadomie przyjęli określony stan rzeczy, włącznie z istnieniem w ostrej granicy nieruchomości oraz umieszczeniem okien na spornej ścianie. Ma to znaczenie, gdyż stanowi dodatkowy argument na rzecz poprawności zaskarżonej decyzji. Jej zgodność z prawem bierze się nie tylko z brzmienia art. 37 pr.bud. z 1974 r. (a więc braku podstaw do rozbiórki), ale także z praktycznego braku odmiennej konstrukcji rozbudowanego i remontowanego budynku. Skarżąca nie wskazała bowiem, jaki inny stan rzeczy, jej zdaniem zgodny z prawem, mógłby być wynikiem odmiennego rozstrzygnięcia Sądu. Istniejących okien od strony działki skarżącej nie da się zamurować, co zostało również stwierdzone na rozprawie i co wynika z konstrukcji i struktury budynku, a także z faktu zachowania przez uczestników postępowania całkowicie ślepej ściany od strony wschodniej. Nie ma też żadnego rozsądnego alternatywnego rozwiązania dla dachu przedmiotowego budynku, nawet jeśli jego konstrukcja została zmieniona w stosunku do oryginalnego zadaszenia z lat 50. XX wieku. W związku z tym Sąd uznał, że za wnioskowanym przez skarżącą uchyleniem decyzji organu drugiej instancji i ewentualnym uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji nie przemawiają, ani racje ściśle jurydyczne, ani racje funkcjonalne. Zaskarżona decyzja jest wreszcie zdaniem Sądu zgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Badana decyzja organu wojewódzkiego jest bowiem zgodna z art. 75 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten zobowiązuje władze publiczne do prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności do przeciwdziałania bezdomności (...) oraz do popierania działań obywateli zmierzających do uzyskania przez nich własnego mieszkania. Przyjęcie przez organy nadzoru budowlanego, że brak jest podstawy do stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a konsekwentnie również, że należy zgodnie z brzmieniem art. 37 pr.bud. z 1974 r. doprowadzić do legalizacji samowolnie wybudowanego budynku, skoro są ku temu spełnione przesłanki ustawowe, realizowało wartości konstytucyjne wyrażone zarówno w art. 2 ustawy zasadniczej (zasada państwa prawnego), jak i we wskazanym art. 75 ust. 1. Przeciwnie nakaz rozbiórki jako alternatywa legalizacji stanowiłby naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji, gdyż byłby sprzeczny z zasadą proporcjonalności jako standardem ochrony praw obywatelskich. Analiza prawna przedmiotowej sprawy wskazuje na jeszcze jedną istotną okoliczność. Otóż przeprowadzenie postępowania nadzorczego w przedmiocie samowoli budowlanej na działkach o nr ewid. [...]i [...] przy ul. [...] zostało zakończone udzieleniem przez organ powiatowy pozwolenia na użytkowanie ww. samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego. Skarżąca próbowała podważyć tę decyzję sugerując naruszenie przez inwestorów przepisów o pozwoleniu na budowę i warunkach jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy jednak pamiętać, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie właściwie kończy dyskusję nad tym, czy budowa byłą prowadzona zgodnie z przepisami czy niezgodnie. Stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Względnie niedawno Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie potwierdził to explicite w wyroku z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II OSK 1792/15, LEX nr 2169050. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłową zasadę, że: "wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego. Fakt przyjęcia budynku do użytkowania jednoznacznie potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami". Utrzymanie zatem w mocy decyzji organu powiatowego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadziło do takiego właśnie stanu zgodności z prawem, skoro nie ma żadnych podstaw, aby odmówić inwestorom pozwolenia na budowę. Taki sam skutek będzie miało oddalenie przez Sąd skargi na decyzję organu wojewódzkiego, jeśli wyrok Sądu stanie się prawomocny. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, a zwłaszcza skutki prawne i faktyczne podjętych decyzji administracyjnych, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wcześniej z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.