VII SA/Wa 1942/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. M. – B. "I." w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania prac budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę S. M.-B. "I." w W. ("skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ("[...]KWPSP", "organ odwoławczy") z [...] czerwca 2018 r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] ("KMPSP", "organ I instancji") z [... kwietnia 2018 r. w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] lutego 2018 r., na podstawie upoważnienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] stycznia 2018 r., znak [...], przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. [...] w W. W protokole z przeprowadzonych czynności z [...] lutego 2018 r., podpisanym bez wnoszenia zastrzeżeń przez prokurenta skarżącej, dokonano następujących ustaleń: właścicielem budynku oraz podmiotem odpowiedzialnym za stan ochrony przeciwpożarowej jest skarżąca; budynek zakwalifikowany jest do grupy budynków wysokich (W), posiada 13 kondygnacji nadziemnych i podpiwniczenie; budynek stanowi jedną strefę pożarową oraz zakwalifikowany jest ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV; w budynku są dwie klatki schodowe o najmniejszej szerokości biegów 1,18 m i spoczników ok. 1,017 m; w budynku jest 77 lokali mieszkalnych; kubatura budynku wynosi 19 344 m3; budynek wybudowano w 1979 roku. W budynku stwierdzono następujące nieprawidłowości: 1. zawężenie, w świetle szerokości spoczników na półpiętrach obu klatek schodowych, które wynoszą poniżej 1 m, co stanowi poniżej 1/3 wartości wymaganej przepisami techniczno- budowlanymi, ze względu na zastosowane stalowe barierki: a) najmniejsze szerokości w świetle spoczników na poszczególnych półpiętrach klatki schodowej nr 1 wynoszą od 0,84 m do 0,97 m, b) najmniejsza szerokości w świetle spoczników na poszczególnych półpiętrach klatki schodowej nr 2 wynoszą od 0,87 m do 0,94 m; 2. brak wyposażenia klatek schodowych w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służących do usuwania dymu oraz ich nieobudowanie; 3. brak wyposażenia budynku w nawodnioną instalację wodociągową przeciwpożarową - zawory hydrantowe 52 z odpowiednim zasileniem; 4. brak oznakowania przeciwpożarowego wyłącznika prądu zlokalizowanego na klatce schodowej nr 2; 5. brak oznakowania drogi pożarowej oraz brak zapewnienia wymaganych parametrów dla drogi pożarowej; 6. brak protokołu z przeglądu przeciwpożarowego wyłącznika prądu, potwierdzającego jego sprawność; 7. brak protokołu z badania rezystancji izolacji kabli instalacji elektrycznej w części budynku; 8. brak protokołu potwierdzającego usunięcie usterek w zakresie instalacji gazowej; 9. brak protokołu z usunięcia usterek wskazanych w protokole z przeglądu przewodów kominowych. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] KMPSP nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez zapewnienie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. [...] w W., właściwej szerokości użytkowej spoczników na półpiętrach klatek schodowych nr 1 i 2, wynoszącej co najmniej 1,5 m. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji KMPSP z [...] kwietnia 2018 r., zarzucając jej niewykonalność. Skarżąca podniosła, że obiekt w momencie jego odbioru w roku 1979 spełniał wymagania technicznobudowlane i otrzymał wymagane prawem pozwolenie na użytkowanie. [...]KWPSP decyzją z [...] czerwca 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.), w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1993 r. o Państwowej Straży Pożarnej (j.t., Dz. U. z 2017, poz. 1204 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję KMPSP z [...] kwietnia 2018 r. w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że określona w treści obowiązku szerokość użytkowa spocznika wynika z wymagań § 68 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), który stanowi, iż minimalna szerokość użytkowa biegu i spocznika klatki schodowej w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych powinna wynosić odpowiednio 1,2 i 1,5 m. Zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719) z każdego miejsca w obiekcie, przeznaczonego do przebywania ludzi, zapewnia się odpowiednie warunki ewakuacji, umożliwiające szybkie i bezpieczne opuszczanie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowane do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie oraz jego funkcji, konstrukcji i wymiarów, a także zastosowanie technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego, polegających na zachowaniu dopuszczalnej długości, wysokości i szerokości przejść oraz dojść ewakuacyjnych. Organ odwoławczy stwierdził, że istniejąca szerokość spoczników w ewakuacyjnych klatkach schodowych, mniejsza o ponad jedną trzecią od parametru szerokości wymaganego przepisami technicznobudowlanymi, jest w świetle § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010r., Nr 109, poz. 719), podstawą do uznania budynku za zagrażający życiu ludzi. Na właścicielu budynku, zgodnie § 16 ust. 3 ww. rozporządzenia, leży obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w warunkach technicznych, które na podstawie § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Organ odwoławczy uznał, że z mocy art. 4 ust 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 620 ze zm.), odpowiedzialność za zapewnienie ochrony przeciwpożarowej dla budynku, obiektu budowlanego lub terenu spoczywa na skarżącej, która jest zobowiązana m. in. przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji oraz przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Organ odwoławczy wskazał przy tym na tryb postępowania w przypadku braku możliwości spełnienia obowiązków określonych w decyzji, przewidziany w art. 6a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 620 ze zm.) oraz w § 2 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że skorzystanie z tego trybu jest możliwe przy dostosowaniu obiektów istniejących stosownie do wskazań zawartych w ekspertyzie technicznej właściwej jednostki badawczo rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Organ odwoławczy wziął pod uwagę, że budynek został wybudowany w roku 1979, a więc w czasie obowiązywania innych przepisów Prawa budowlanego, czyli ustawą z dnia 7 lipca 1994 r, - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy. W takim przypadku związku ma zastosowanie w § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z2010 r. Nr 109 poz. 719), w myśl którego stwierdzenie przez organ, że niezapewnienie odpowiedniej szerokości biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejszej o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych jest podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne uznające go za zagrażający życiu ludzi. Okoliczność, że budynek został wybudowany i przyjęty do użytkowania, a więc spełniał wymogi ochrony przeciwpożarowej wynikającej z poprzednio obowiązujących przepisów prawa, nie oznacza, że aktualnie nie istnieje już obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym., stanie technicznym - spełniania wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, (art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego). Ponadto wprost z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego wynika obowiązek utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego w omawianym zakresie. Z ustawy Prawo budowlane wynika, że wybudowanie i oddanie budynku do użytkowania nie zwalnia z obowiązku zapewnienia w nim odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej. Ponadto z normy techniczno-budowlanej zawartej w § 207 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury ż dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), wynika, że przepisy tego rozporządzenia dotyczące m.in. bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2 [...], stosuje się. z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że z przepisów prawa budowlanego wynika, że stan odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej musi trwać nawet pomimo zdarzeń prawnych (wydanie pozwolenia na budowę i reglamentacja przystąpienia do użytkowania) jakie nastąpiły w przeszłości, co więcej z uwzględnieniem aktualnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w tym zakresie. Musi być bowiem realnie w każdym czasie zapewniona odpowiednia ochrona przeciwpożarowa. Jest to podyktowane względami bezpieczeństwa, które mają przecież za zadanie ochronę życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia i środowiska. Już niejako z samej istoty użytkowania obiektu budowlanego wynika to, że zapewnienie względów bezpieczeństwa przesądza o retrospektywnym, a nie retroaktywnym działaniu nowych przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Z tego względu nie można stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Z istoty użytkowania budynku wynika bowiem konieczność dostosowywania użytkowanych budynków do nowych rozwiązań technicznych, które mają za zadanie zwiększenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w tym przez zwiększenie skuteczności akcji gaśniczej czy też zapewnienie odpowiednich warunków ewakuacji. Jest to więc wymóg związany z zapewnieniem ogólnie pojętego bezpieczeństwa publicznego (bezpieczeństwa obywateli), a więc jednej z najistotniejszych wartości chronionych konstytucyjnie (art. 5 Konstytucji RP). Jest to istotne z punktu widzenia zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, ponieważ przepisy te w odróżnieniu od przepisów techniczno-budowlanych wprost nie odnoszą się do kwestii intertemporalnego zastosowania nowych przepisów do budynków już użytkowanych. Kwestii tej nie wyjaśniają też wprost przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Jednak w celu zapewnienia bezpieczeństwa obywateli chronionego art. 5 Konstytucji RP, uzasadnione jest wprowadzenie nowych, skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej umożliwiających ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Zasada niedziałania prawa wstecz nie ma charakteru absolutnego. Odstępstwo od niej jest w wyjątkowych sytuacjach dopuszczalne, gdy jest to konieczne dla realizacji wartości konstytucyjnej, ocenianej jako ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji. Taką tezę potwierdza treść art. 1 i art. 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej których postanowienia odnoszą się do kwestii ochrony przeciwpożarowej niezwiązanej w żaden sposób z tym kiedy budynek został wybudowany lub oddany do użytkowania i stawiają budynkom konkretne wymagania w zakresie tej ochrony. Wynika to z tego, że ochrona przeciwpożarowa, jako mieszcząca się w granicach chronionego bezpieczeństwa publicznego, powinna mieć pierwszeństwo przed wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą niedziałania prawa wstecz. Demokratyczne państwo prawne nie może chronić interesu jego obywateli tylko z jednego punktu widzenia, tj. przez zasadę niedziałania prawa wstecz. W takim wypadku, z uwagi na zmieniające się otoczenie prawne i technologiczne, niemożliwym byłoby zwiększenie i dostosowanie budynków do zmieniających się wraz z postępem cywilizacyjnym wymogów ochrony przeciwpożarowej, co z kolei stałoby w opozycji do chronionego konstytucyjnie wymogu zapewnienia bezpieczeństwa publicznego. Uzyskanie pozwolenia na użytkowanie dla budynku nie wyznacza czasowej cezury dla wprowadzonych po tym okresie przez ustawodawcę wymogów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego oznacza jedynie zakończenie procesu inwestycyjnego związanego z jego wybudowaniem, natomiast istnienie obiektu kreuje nowe obowiązki publicznoprawne związane z jego utrzymaniem i użytkowaniem. Zapewnienie ochrony przeciwpożarowej budynku, obiektu budowlanego lub terenu z woli ustawodawcy zostało potraktowane wyjątkowo, jako obowiązek, który pomimo jego dochowania na etapie przystąpienia do użytkowania trwa nadal przez cały okres istnienia obiektu. To istnienie obiektu budowlanego, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa powoduje konieczność jego dostosowywania do nowych rozwiązań mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową czy innym miejscowym zagrożeniem. W złożonej do sądu wojewódzkiego skardze na decyzję [...]KWPSP z [...] czerwca 2018 r. skarżąca zarzuciła rażące naruszenie następujących przepisów: 1. § 16 ust.2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do budynku wybudowanego w drugiej połowie lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia; 2. art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a. oraz art. 156 §1 pkt 5 k.p.a. przez ich niezastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...]WKPSP wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej ("ustawa o ochronie ppoż.") właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany m.in. przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1) oraz przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5). Stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Organem odwoławczym od decyzji, o których mowa w art. 26, jest komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (art. 27). Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości brak dostosowania szerokości spoczników klatki schodowej, służącej celom ewakuacji, do aktualnie obowiązujących przepisów technicznobudowlanych - szerokość ta jest o ponad jedną trzecią mniejsza od parametru szerokości wymaganego przepisami technicznobudowlanymi (§ 68 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych minimalna szerokość użytkowa spocznika to 1,5 m). § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) stanowi, iż użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (ust 1) Podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być: szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (ust 2 pkt 1). Podstawowy zarzut skarżącej sprowadza się do możliwości stosowania powołanych wyżej przepisów do budynków, które istniały przed ich wejściem w życie. Kwestię tę reguluje § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), zgodnie z którym przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Z powołanego przepisu wynika, że przesłanką zastosowania wskazanych przepisów rozporządzenia do budynków, które już istniały w dacie wejścia w życie rozporządzenia, jest użytkowanie budynku i stwierdzenie, że budynek ten zagraża życiu ludzi. Przepis ten ma charakter retrospektywny tj. ma bezpośrednie zastosowanie do zaistniałych wcześniej stanów faktycznych i trwających po wejściu w życie nowych przepisów. Retrospektywność ta wynika z celu analizowanej normy prawnej, którym jest doprowadzenie także starych budynków do współczesnych wymogów ochrony przeciwpożarowej, zapewniających skuteczniejszą ochronę. Pogląd o retrospektywnym charakterze § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie można uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym uznaje się, że przepisy tego rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie - z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia - także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, bez względu na datę ich budowy, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie (por. wyroki NSA: z 17.04.2007 r. sygn. akt I OSK 745/06, z 3.09.2014 r. sygn. akt II OSK 516/13). Niezasadny jest też zarzut niewykonalności zaskarżonej decyzji, ponieważ nałożony obowiązek został jasno sformułowany i wyczerpująco określony z punktu widzenia wymogów ochrony przeciwpożarowej. Kwestia techniczna sposobu realizacji nakazu z punktu widzenia sztuki budowlanej pozostaje poza kontrolowanym rozstrzygnięciem. Adresat nałożonego obowiązku został pouczony, że na etapie jego realizacji może dojść do uzgodnień w tym zakresie z organem ochrony pożarowej, w wyniku czego nałożony w decyzji obowiązek może być spełniony w sposób inny niż podany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uzgodniony z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Jak bowiem wynika z treści art. 6 a ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji, na uzasadniony ekspertyzą techniczną wniosek inwestora lub właściciela obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, może, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych bądź też tej zgody nie wyrazić. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że to wniosek inwestora inicjuje postępowanie w sprawie zastosowania rozwiązań zamiennych, organ w tym przedmiocie nie może działać z urzędu. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.