VII SA/Wa 1945/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska -Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nakazał Przedsiębiorstwu Produkcyjno- Handlowo-Usługowemu [...] Sp. z o.o. [...], wykonanie w terminie do dnia 30 maja 2007 r. robót budowlanych mających na celu doprowadzenie do właściwego stanu technicznego domku letniskowego, położonego w pasie technicznym wód morskich na terenie działki nr [...], przy ul. G. w P., poprzez: 1) naprawę zniszczonych elementów konstrukcji dachu, 2) wymianę zniszczonego pokrycia dachowego wykonanego z płyt azbestowo-cementowych, 3) naprawę względnie wymianę zniszczonych elementów konstrukcyjnych stropu, 4) wymianę zniszczonej i uzupełnienie brakującej stolarki okiennej i drzwiowej, 5) naprawę i uzupełnienie zniszczonych ścian wewnątrz budynku, 6) naprawę zniszczonych podłóg i posadzek, 7) naprawę zniszczonych instalacji wewnętrznych, 8) naprawę zniszczonych okładzin wewnętrznych i zewnętrznych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], utrzymał w mocy wyżej wskazaną decyzję organu wojewódzkiego. Termin wykonania wyżej wskazanego obowiązku został przedłużony na prośbę właściciela do dnia 30 czerwca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 - tekst jednolity), upomnieniem z dnia [...] lipca 2008r., znak: [...], wezwał zobowiązanego - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] Sp. z o.o. [...] do wykonania obowiązków wynikających z treści decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...] (utrzymanej w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r.). Wobec niezastosowania się przez zobowiązanego do wezwania zawartego w upomnieniu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął tytułem wykonawczym z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] postępowanie egzekucyjne w sprawie wyegzekwowania od Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-usługowego [...] Sp. z o.o. [...] wykonania obowiązku, zawartego we własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., utrzymanej w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. Następnie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w trybie przewidzianym przez art. 122 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 45 000 zł, wzywając jednocześnie do wykonania przedmiotowego obowiązku w terminie 7 dni, od daty otrzymania postanowienia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o. [...], postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., uchylił w/w postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2008 r., o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 45 000 zł, wzywając jednocześnie do wykonania obowiązku określonego w cytowanym wyżej tytule wykonawczym, jednakże w terminie 6 miesięcy, od daty otrzymania postanowienia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o. [...], postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymał w mocy w/w postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. W wyniku wniesionej przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] Sp. z o.o. [...] skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 517/09, uchylił w/w postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r., podnosząc, iż rozstrzygnięcie to, nie zawiera uzasadnienia dlaczego nałożono grzywnę w wysokości zbliżonej do maksymalnej określonej w ustawie i jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę dla przyjęcia tego rozstrzygnięcia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2009 r., postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], nałożył na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] Sp. z o.o. [...] grzywnę w kwocie 45 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. i w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. oraz wezwał zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni, od daty otrzymania postanowienia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o. [...], postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], uchylił w/w postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], nałożył na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o. [...] grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 45 000 zł, wzywając jednocześnie do wykonania przedmiotowego obowiązku w terminie 7 dni, od daty otrzymania postanowienia. Powyższe postanowienie zostało uchylone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na mocy postanowienia z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], działając na podstawie art. 122 § 1 i 2 w zw. z art. 119, art. 121 § 4, art. 64 a § 1 pkt 1, oraz w zw. z art. 20 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), nałożył na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o. [...] grzywnę w wysokości 50.000 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. i decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz nakazał dokonać wpłaty kwoty 5.000 zł, jako dopłaty do kwoty 45.000 zł, wpłaconej w dniu 17 listopada 2008 r. Ustalił również opłatę w wysokości 68 zł za wydanie w/w postanowienia. Motywując rozstrzygnięcie, w zakresie wysokości nałożonej grzywny organ wskazał, powołując się na pismo zobowiązanego z dnia 21 grudnia 2009 r., iż w okresie ok. 5 lat od wszczęcia postępowania przez organa nadzoru budowlanego właściciel jedynie zabezpieczył prowizorycznie otwory okienne i drzwiowe oraz wykonał prowizoryczne, nietrwałe ogrodzenie (do czego nie był zobowiązany). Podniósł, iż działania podjęte przez zobowiązanego zmierzające do opracowania projektu budowlanego nie wynikały z ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stanowiły jedynie pozorne działania, ażeby odwlec w czasie wykonanie nałożonych obowiązków. Organ stwierdził, iż, poczynione ustalenia prowadzą do wniosku, iż właściciel nie podjął i nie zamierza podjąć jakichkolwiek działań, ażeby doprowadzić obiekt do właściwego stanu technicznego umożliwiającego jego bezpieczne użytkowanie. Skutkiem zaś składania zażaleń od nałożenia grzywny jest doprowadzenie obiektu do całkowitej ruiny, stanu kiedy to będzie możliwa tylko jego rozbiórka. Organ zauważył także, iż podejmując rozstrzygnięcie miał na względzie ochronę dóbr jakim jest życie ludzkie i mienie, które wskutek zaniechania zobowiązanego jest stale zagrożone. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył ponadto, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania wysokości w konkretnym przypadku. Zaznaczył, przy tym, iż nie przekroczył granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i zasady niezbędności (art.7 § 3). Ponadto wskazał, iż nałożył na zobowiązanego łagodniejszy środek egzekucyjny. W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Natomiast w przypadku wykonania zastępczego, obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wykonywany w trybie wykonania egzekucyjnego zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo, co oznacza, że zobowiązany ponosi nie tylko koszty wykonania zastępczego, ale również w określonych okolicznościach organ egzekucyjny i wykonawca nie ponoszą odpowiedzialności cywilnej. Zażalenie na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o. [...]. Strona skarżąca podniosła, iż postanowienie jest wadliwe bowiem organ zastosował grzywnę w celu przymuszenia w sytuacji, kiedy strona wnosiła o przedłużenie czasu na wykonanie decyzji z przyczyn całkowicie od niej niezależnych (brak możliwości wykonania robót budowlanych z powodu braku dojazdu całkowicie nieprzejezdną drogą należącą do gminy [...]). Brak jest uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny w sposób odzwierciedlający wnikliwe i kompleksowe rozpatrzenie istotnych przesłanek, zależnych od strony, a wpływających na wysokość wymierzonej grzywny, dokonania chociażby oględzin nieruchomości, w szczególności ustalenia stanu faktycznego przedmiotowego budynku. Podniesiono niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym z przyczyn od strony niezależnych (brak dojazdu do nieruchomości oraz brak zgody na wejście na sąsiedni teren), naruszenie przepisów postępowania w sposób istotny ograniczający prawo strony do obrony swych praw - brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem postępowania oraz złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie przepisu art. 124 § 1 k.p.a., poprzez niezrozumiałą treść rozstrzygnięcia w zakresie pkt 2. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o[...], postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu stopnia wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2010 r. Organ uznał, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie egzekucyjne zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tak co do podstaw zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, stosując środek egzekucyjny łagodniejszy dla zobowiązanego, jak również w zakresie ustalenia wysokości tej grzywny, biorąc pod uwagę upływ czterech lat od wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r., w którym strona w sposób uporczywy i zamierzony unikała wykonania obowiązku objętego decyzją oraz mając ona uwadze roboty wykonane przez stronę. Z powyższym rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nie zgodziło się Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowego [...] Sp. z o.o. [...] wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, wobec zaskarżonego postanowienia, tożsame zarzuty, jak w zażaleniu od postanowienia organu stopnia wojewódzkiego, to jest: zastosowanie przez organ grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, kiedy strona wnosiła o przedłużenie czasu na wykonanie decyzji z przyczyn od niej niezależnych (brak możliwości wykonania robót budowlanych z powodu braku dojazdu całkowicie nieprzejezdną drogą należącą do gminy [...]). Brak uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny w sposób odzwierciedlający wnikliwe i kompleksowe rozpatrzenie przesłanek, zależnych od strony, a wpływających na wysokość wymierzonej grzywny. Brak oględzin nieruchomości, w szczególności co do stanu faktycznego budynku, niewykonalność obowiązku związana z brakiem możliwości wykonania robót budowlanych z powodu braku dojazdu drogą należącą do gminy [...], brak zgody na wejście na sąsiedni teren, brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem oraz złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenia przepisu art. 124 § 1 k.p.a., poprzez niezrozumiałą treść rozstrzygnięcia w zakresie pkt 2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 - tekst jednolity), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przedmiotem postępowania egzekucyjnego w rozpatrywanej sprawie jest obowiązek o charakterze niepieniężnym - wykonanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego. Zgodnie z art. 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego z uwagi na charakter tego postępowania organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Przy czym organ powinien mieć na uwadze dyspozycję wynikającą z przepisu art. 7 § 2 ustawy, który stanowi, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków, środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z ogólnej zasady stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego, sformułowanej w art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że w sytuacji, gdy ustawodawca pozostawił organowi w pewnych granicach możliwość swobody co do wysokości grzywny i wyboru środka, powinnością organu jest odpowiednie uzasadnienie zajętego stanowiska z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają, które środki egzekucyjne są mniej uciążliwe dla zobowiązanego, pozostawiając w tym zakresie ocenę organom administracyjnym. Dokonując zatem wyboru środka egzekucyjnego organy te winny każdorazowo mieć na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku, a także uwzględniać jego celowość i uciążliwość dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia ma na celu skłonić zobowiązany podmiot do wykonania obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że spełnienie określonego w tytule wykonawczym obowiązku powoduje umorzenie nałożonej, a nieuiszczonej lub nieściągniętej grzywny. Zgodnie z art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekroczyć kwoty 50.000 zł w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej. Ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi swobodę ustalania wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji (art. 7 § 2 u.p.e.a). Wynika z nich obowiązek organu do zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania takiej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Wskazać należy, że zobowiązany może uwolnić się od zapłacenia grzywny poprzez wykonanie ciążącego na nim obowiązku. Należy również podkreślić, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieścignięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Natomiast na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. W przypadku natomiast wykonania zastępczego, obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wykonywany w trybie wykonania zastępczego, zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Ponadto w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zstępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w wyznaczonym terminie, zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż organ egzekucyjny zasadnie zastosował środek egzekucyjny w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w kwocie wskazanej w zaskarżonym postanowieniu. Zasada stosowania najmniej uciążliwego środka nie została przez organ egzekucyjny naruszona, organ wybrał bowiem najmniej uciążliwy dla zobowiązanego środek egzekucyjny. Wprawdzie, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ, w sposób lakoniczny, przywołał okoliczności jakie zostały wzięte pod uwagę, jako istotne, przy podjęciu tego rozstrzygnięcia, to jednak podstawowe znaczenie miał fakt, iż kwota 45.000 zł grzywny została uiszczona już w dniu 17.11.2008r., a mimo to, do tej pory nie nastąpiło wykonanie obowiązku. Wobec upływu okresu czterech lat od wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. i dotychczasowych działań podjętych przez zobowiązanego, które ocenione zostały jako działania zmierzające w istocie do uniknięcia wykonania nakazu nałożonego decyzją, kwota 50.000 zł, stanowiąca dopuszczalną górną granicę, jest kwotą która powinna zdyscyplinować skarżącego do wykonania obowiązków. Taki sens Sąd odczytał z uzasadnień wydanego rozstrzygnięcia. W realiach sprawy i w odniesieniu do zobowiązanego podmiotu gospodarczego, kwota 50.000 zł grzywny została zasadnie nałożona. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi o niejasności sformułowania punktu drugiego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., wskazać należy, iż mimo pewnej językowej niezręczności, obiektywnie jest ono zrozumiałe. Skoro na zobowiązanego została nałożona grzywna w wysokości 50.000 zł, a zobowiązany uiścił już kwotę w wysokości 45.000 zł, to jednoznacznie z tego wynika, iż powinien on dokonać dopłaty w kwocie 5000 zł. W tym zakresie sentencja postanowienia nie jest obarczona wadliwością mogącą skutkować jego uchyleniem. Gdyby jednak skarżący nadal uważał, iż treść postanowienia w tym zakresie budzi wątpliwości, to przysługują mu środki prawne przewidziane w przepisie art. 113 § 2 k.p.a. – możliwość żądania wyjaśnienia treści postanowienia, przez organ który je wydał. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.