VII SA/Wa 1945/11

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1945/11 ze skargi J. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić J. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 29 marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Posiada dochód w pochodzący z prowadzenia gospodarstwa rolnego w wysokości 800 zł. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 120 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 5,08 ha. Wnioskodawca podał następujące wydatki w skali miesiąca – rachunki za utrzymanie domu 700 zł., paliwo do ciągnika i samochodu 300 zł., żywność, opał, odzież 400 zł, podatki 550 zł. (w skali roku). Wnioskodawca dodał, że jest osobą samotną i samodzielnie prowadzi dom i gospodarstwo rolne. Dochód z gospodarstwa jest jedynym źródłem dochodu i starcza jedynie na przetrwanie. W sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy. J. K. wskazał, że utrzymuje się z dochodu pochodzącego z prowadzenia gospodarstwa rolnego w wysokości około 800 zł. Strona podała, że jej łączne wydatki miesięczne wynoszą około 1 400 zł. Z zestawienia tych kwot wynika, że strona nie podała wszystkich źródeł dochodu, albo posiadane źródło znacznie zaniżyła. Okoliczność ta wskazuje jednak na nierzetelne wypełnienie formularza PPF, wynikające albo z nieściśle podanych informacji, albo z podania niepełnych danych. Należy również wskazać, że strona wszystkie dotychczasowe koszty postępowania ponosiła samodzielnie (wpis od skargi oraz opłata kancelaryjna za uzasadnienie wyroku), a na obecnym etapie pozostał stronie jedynie wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Uznano, że również z tego względu stronę stać jest na samodzielne opłacenie dalszych kosztów sądowych, których wysokość jest znacznie mniejsza niż dotychczas poniesione. Na koniec zauważyć trzeba, że wnioskodawca posiada płynność finansową, skoro potrafi wygospodarować środki finansowe na samodzielne ustanowienie pełnomocnika z wyboru nie tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej, ale i do reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z tych wzgledów odmówiono przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.