VII SA/Wa 1946/09

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2010r. po rozpoznaniu wniosku J.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przyznać J. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 9 listopada 2009r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J.M., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 29 grudnia 2009r. wezwano wnioskodawczynię do nadesłania dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnienia zostały nadesłane do Sądu w dniu 13 stycznia 2010r. i w dniu 14 stycznia 2010r. oraz w dniu 19 stycznia 2010r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku i nadesłanych wyjaśnieniach wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z podanych informacji we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz pisma uzupełniającego wniosek wynika, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, poszukującą obecnie pracy. W piśmie z dnia 11 stycznia 2010r. wnioskodawczyni oświadczyła, że pomaga jej syn oraz że utrzymuje się ze środków uzyskiwanych z karty kredytowej. Wskazała, że posiada zaległości w opłatach, płaci najpilniejsze rachunki. Zaznaczyła, że wydatki na leki i odzież ograniczyła do koniecznego minimum. Ponadto z nadesłanego przez wnioskodawczynię do Sądu pisma z dnia 19 stycznia 2010r. wynika, że wnioskodawczyni posiada zadłużenie z tytułu kredytu i odsetek. Z załączonej kopii pisma Spółdzielni Mieszkaniowej wynika, że stan zadłużenia na dzień 31 grudnia 2009r. wynosił: kredyt 0, odsetki przejściowo wykupione 68.515,48 złotych, zadłużenie z tytułu normatywu 6.607,40 złotych. Podano, że wysokość kwartalnej spłaty normatywu od dnia 1 stycznia 2010r. wynosi 528,30 złotych. Wnioskodawczyni podała, że opłaca podatek od nieruchomości za 550 m ². Skarżąca zakreśliła w formularzu, że posiada spółdzielcze mieszkanie o pow. 58,7 m². Mając na względzie powyższe, a przede wszystkim fakt, iż wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną nie uzyskującą obecnie żadnego dochodu uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.