VII SA/Wa 1946/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011r. sprawy ze skargi S. J. i K. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania S. i K.J. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2O11r., stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. dnia [...] maja 2008r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. i K. J. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr [...] i [...] położonej w L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda [...] - stwierdził na wniosek A. R. i J. B. nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2008r. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania S. i K. J. organ odwoławczy wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 16 Kpa Zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Badając przedmiotową decyzję w postępowaniu nadzorczym organ zobligowany jest sprawdzić czy nie zachodzi jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156§1 kpa obligująca organ do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jedną z przesłanek stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa. Powołując się na pogląd zawarty w orzecznictwie organ wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno – gospodarcze. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę Przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało poprzedzone wydaniem decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku garażowego w L. przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...]. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w punkcie 1 w/w decyzji, wysokość górnej krawędzi dachu — jedna kondygnacja może wynosić maksimum 3m. Natomiast z projektu budowlanego (przekrój A-A) wynika, że wysokość górnej krawędzi dachu to 3,82m, a zatem została ona przekroczona o 0,82m w stosunku do dopuszczalnej, przewidzianej decyzją o warunkach zabudowy. Stwierdzić więc należy, że zaprojektowany garaż nie spełnia warunku określonego w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...], co stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie GINB oczywistość opisanego naruszenia nie budzi wątpliwości zaś jego skutki społeczno-gospodarcze nie pozwalają na pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2008r. W szczególności wskazać należy, że z uwagi na usytuowanie budynku w granicy z działkami sąsiednimi nr [...] oraz [...], zaprojektowanie budynku wyższego niż to przewidywała decyzja o warunkach zabudowy narusza interesy właścicieli wskazanych nieruchomości. Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm. wg stanu na dzień 12 maja 2008r.), jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W myśl ust. 3 w/w przepisu sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Kolejny wyjątek od zasady wynikającej z 12 ust. 1 wprowadza m. in. ust. 4, który stanowi, że jeżeli bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Wskazać należy, że z uwagi na usytuowanie budynku na działce sąsiedniej nr [...] w granicy z działką inwestycyjną, dopuszczalne było zaprojektowanie spornego garażu w granicy w taki sposób, że przylega on ścianą bez otworów i drzwiowych do istniejącej ściany obiektu. Natomiast brak było podstaw na usytuowanie garażu w granicy z działką nr [...]. Nie zostały bowiem spełnione warunki wynikające z § 12 ust 3 i 4 w/w rozporządzenia tj. nie przewidywał tego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, wielkość działki pozwalała na odsunięcie obiektu 3m od granicy oraz bezpośrednio przy granicy nie istniał już budynek. W tej sytuacji organ stwierdził, że zaprojektowanie garażu w granicy z działką nr [...] stanowi rażące naruszenie art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust 1 pkt 2 w/w rozporządzenia Skoro zatem decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2008r. jest obarczona wadą z art.156 § 1 Kpa, to należało stwierdzić jej nieważność. Odnosząc się do zarzutu, że wybudowanie garażu i brak sprzeciwu ze strony Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego winny zostać uznane za nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa organ wskazał, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przepis art. 156 § 2 kpa odnosi nieodwracalność skutków do zdarzeń prawnych, a nie do stanu faktycznego. Nieodwracalność skutków prawnych w rozumieniu ww. przepisu nie można utożsamiać z niemożnością przywrócenia stanu faktycznego. Wykonanie robót na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę należy zaliczyć do zdarzeń faktycznych a nie skutków prawnych, choć fakt, że inwestor działał w granicach udzielonego pozwolenia na budowę determinuje byt prawny zrealizowanego obiektu. Ponadto organ wyjaśnił, że organ badając prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę, przeprowadza analizę w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym projekt budowlany. Zrealizowanie inwestycji niezgodnie z projektem tj. wybudowanie garażu o wysokości 3m pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Kwestia ta może mieć znaczenie dla późniejszego postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego mającego na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest również możliwe jak to podnosi skarżący w odwołaniu, stwierdzenie nieważności decyzji w części gdyż sporny garaż stanowi jedno zamierzenie inwestycyjne. Dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w części dotkniętej wadą jedynie wówczas, gdy decyzja składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia, a ponadto wolny od wad fragment decyzji, któremu nie odmawia się skuteczności, powinien stanowić rozstrzygnięcie mogące funkcjonować w obrocie prawnym. Podnoszona w skardze okoliczność, że do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy załączona została mapka z konkretnym usytuowaniem planowanego budynku (w granicy działek), a organ wydający decyzję w tym względzie nie zakwestionował tej propozycji, pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Z treści decyzji o warunkach zabudowy, jak również załącznika graficznego do decyzji, nie wynika aby dopuszczono zaprojektowanie budynku w granicy. W punkcie 1d w/w rozstrzygnięcia wskazano natomiast, że projekt budowlany należy wykonać zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W świetle poczynionych ustaleń, nie znajduje również potwierdzenia w przepisach prawa zarzut, że kwestia dopuszczalności sytuowania budynku przy granicy działki zgodnie z treścią przytoczonego wyżej rozporządzenia pozostawiona została uznaniu organu administracji publicznej wydającemu pozwolenia na budowę, a tym samym w przedmiocie usytuowania budynku garażowego winien swobodnie decydować Prezydent Miasta L., niezależnie od obowiązujących przepisów. S. i K. J. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. przepisów prawa proceduralnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności - art. 107 § 3 w zw. z art. 156 §1 pkt. 2 kpa poprzez uznanie, iż decyzja legitymująca się niewłaściwą postawą jest jej pozbawiona oraz wydana z rażącym naruszeniem prawa; - naruszenie art. 156§1 kpa poprzez orzeczenie o nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji gdy możliwe było stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji; 2. przepisów prawa materialnego a w szczególności §12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie dla oceny zasadności określenia wysokości oraz ulokowania budynku garażowego przy uwzględnieniu wielkości oraz ukształtowania działki budowlanej. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2008r. w części obejmująca dopuszczalną wysokość budynku garażowego powyżej 3 m a w pozostałym zakresie umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że za nieuzasadnione uznać należy stanowisko organu, zgodnie z którym wskazywana decyzja Prezydenta Miasta L. zasługiwałaby na stwierdzenie jej nieważności. W ocenie skarżących decyzja wprawdzie posiada pewne wady, to jednak ich występowanie nie można traktować jako okoliczności wypełniającej znamiona "rażącego naruszenia prawa" czy też działania organu "bez podstawy prawnej". Prezydent Miasta L. powołał jako podstawę swojego rozstrzygnięcia w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uregulowania art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 prawa budowlanego i §. 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. W przedmiotowej sprawie zasadnym w odniesieniu do kwestii ulokowania oraz wysokości przedmiotowego garażu było zastosowanie uregulowania § 12 ust. 3 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Skarżący nie zgodzili się również ze stanowiskiem organu co do tego, że wybudowanie garażu w przedmiotowej sprawie traktować należy wyłącznie w kategoriach stanu faktycznego z pominięciem skutków prawnych, podkreślili przy tym, że inwestycja została zrealizowana do poziomu 3 m co pozostaje w zgodzie z rozstrzygnięciami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz że dokonali zgłoszenia zakończenia robót budowlanych co stanowiło skonsumowanie przyznanego pozwolenia na budowę. Nie zgodzili się również z argumentacją organu co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma możliwości częściowego stwierdzenia nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jak trafnie podkreślił organ zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1 kpa. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (III ARN 70\95 OSNP 1996\18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd – co słusznie podkreślił organ, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie (m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952). Przenosząc powyższe, ogólne zasady, na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją organ stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. z [...].05.2008r., mocą której organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. i K. J. pozwolenia na budowę budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] w L. w uzasadnieniu wskazując, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego oraz §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 25 poz. 690 ze zm. dalej: warunki techniczne) Sąd w pełni podzielił ustalenia i ocenę organu co do tego, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną – rażącego naruszenia prawa. I tak, zgodnie z treścią art.35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji organ architektoniczno – budowlany sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami (...) warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Jednocześnie ust. 3 tego przepisu wskazuje, że w razie stwierdzenia naruszeń w w/w zakresie właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, po bezskutecznym upływie tego terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. A zatem treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca nadał zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu lub warunków zabudowy oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno – budowlanymi charakter bezwzględnie obowiązujący, nie pozostawiając organowi w tym zakresie uznaniowości. Innymi słowy przepis art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego nie wymaga stosowania wykładni prawa, jest jasny w swej treści i wskazuje, że niezgodność projektu budowlanego z warunkami zabudowy lub niezgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi musi skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji wydanie decyzji pozytywnej przy spełnieniu w/w warunków negatywnych uzasadnia twierdzenie, że decyzja narusza prawo a naruszenie to ma charakter rażący albowiem nie można go pogodzić z treścią jednobrzmiącej normy prawnej i zasadą państwa prawa. Słusznie zatem przyjął organ, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...].05.2008r. dotknięta jest wskazaną wyżej wadą prawną, która nakazuje wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. I tak nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa decyzja została poprzedzona wydaniem decyzji z dnia [...].11.2007r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działkach nr [...] oraz [...] przez S. i K. J.. Organ ustalił w tej decyzji wysokość górnej krawędzi dachu na 3 m – 1 kondygnacja. Niekwestionowane jest natomiast to że decyzją z dnia [...].05.2008r. organ architektoniczno – budowlany udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowego o wysokości 3,82 m. A zatem decyzja ta jest sprzeczna z decyzją z dnia [...].11.2007r. co w sposób rażący narusza art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, przy czym przepis ten stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Już tylko ta okoliczność powoduje konieczność stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy a w szczególności dla oceny skutków społeczno - gospodarczych jakie wywołała decyzja jest fakt, że inwestor w trakcie realizacji inwestycji wystąpił o zmianę przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 36a prawa budowlanego w części dotyczącej wysokości obiektu tj. zatwierdzono projekt zamienny obiektu o wysokości 3 m i taka inwestycja (o wysokości 3 m) została zrealizowana. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek badać legalność kontrolowanej decyzji biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania tej decyzji a nie wydarzenia lub akty, które zostały wydane po tym czasie (te ostatnie mogą mieć znaczenie tylko dla oceny czy nie nastąpiły nieodwracalne skutki prawne). Sąd podzielił również stanowisko organu co do tego, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 2 w zw. z §12 warunków technicznych. Nie można przy tym uznać za zasadnego zarzutu skarżących co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy winien mieć zastosowanie §12 ust. 3 pkt. 2 warunków technicznych. Zgodnie z treścią tego przepisu w brzmieniu obowiązujących w dacie wydania decyzji sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1, 5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: (...) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Przedmiotowy budynek został zaprojektowany, jak wskazuje na to projekt zagospodarowania terenu, w granicy z działkami nr ew. [...] i [...]. Wbrew twierdzeniom skarżących decyzja ustalająca warunki zabudowy nie przewidywała możliwości realizacji inwestycji w takim miejscu a – jak słusznie zauważył organ – wręcz nakazywała przy projektowaniu stosowanie warunków technicznych. Sam fakt, że organowi ustalającemu warunki znany był zamiar posadowienia budynku w przedmiotowym miejscu na działkach, co miałoby wynikać z przestawionego szkicu nie oznacza, że decyzja ta wiąże organ architektoniczno budowlany w tej części albowiem decyzja wiąże tylko w takiej części w jakiej organ wprost się wypowiedział. W przedmiotem sprawie decyzja o warunkach zabudowy nie określała możliwości realizacji inwestycji w granicach z działkami sąsiednimi. Analiza projektu zagospodarowania działek również prowadzi do wniosku, że jej wymiary pozwalały na zaprojektowanie budynku garażowego mimo jej częściowego zainwestowania w innym miejscu, bez naruszenia zasad określonych w §12. Takiej oceny dokonał także organ prowadzący postępowanie nadzorcze a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni tę ocenę podziela. I wreszcie jako prawidłowe Sąd uznał stanowisko organu co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie istnieje możliwość częściowego stwierdzenia nieważności decyzji. Taka możliwość istnieje wszak jedynie wówczas gdy decyzja rozstrzyga o kilku, niezależnych od siebie kwestiach. Z taką sytuacja nie mamy do czynienia w okolicznościach tej sprawy. Innymi słowy nie ma możliwości stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu jedynie z części ponad 3 m. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.