VII SA/Wa 1946/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca) asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Protokolant: referent stażysta Nikola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 26 maja 2025 r. znak: BPZ-II.5291.2.2025.4 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego G. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "organ", "Komendant Główny PSP") decyzją z 26 maja 2025 r. znak: BPZ-II.5291.2.2025.4 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 § 1, w związku z art, 127 § 2 i art. 157 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a."), a także art. 11a ust 2 pkt 2 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 127, ze zm., dalej "ustawa o PSP"), w związku ze złożeniem przez G. D. wniosku z 23 marca 2025 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z 11 marca 2025 r. znak BPZ-II.5291.1.2025.5, która: 1) uchyliła w całości zaskarżoną decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 20 stycznia 2025 r. znak WZ.5291.4.2024.1. i w tym zakresie orzekła co do istoty sprawy poprzez: 2) umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w R. P. z [...] lipca 2024 r. znak [...] oraz utrzymującego go w mocy postanowienia Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 14 sierpnia 2024 r. znak WZ.5290.5.2024.1., - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z 11 marca 2025 r. znak BPZ-II.5291.1.2025.5 w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w R. P. (dalej "Komendant Powiatowy PSP w R. P."), decyzją z [...] lutego 2024 r. znak [...] nakazał spółce W. P. Sp. z o. o. w B., opracować i wdrożyć Instrukcję Bezpieczeństwa Pożarowego dla Zakładu oraz dokonać oceny zagrożenia wybuchem dla miejsca ładowania akumulatorów wózków widłowych w ww. zakładzie. W wyniku przeprowadzonych w dniu 7 maja 2024 r. czynności kontrolno- rozpoznawczych ustalono, że obowiązki nałożone decyzją z 20 lutego 2024 r. zostały zrealizowane. Następnie G. D. (dalej "Skarżący"), wniósł do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (zwanego dalej "Komendantem Głównym PSP"), pismo z 24 maja 2024 r. zatytułowane "Zawiadomienie o podejrzeniu naruszenia podstawowych obowiązków z ochrony przeciwpożarowej oraz wniosek o ponowne przeprowadzenie kontroli przez organy wyższego szczebla". W treści pisma Wnoszący zwrócił się z wnioskiem "(...) o podjęcie postępowań dyscyplinarnych i ponowne przeprowadzenie kontroli przez organ wyższego szczebla a w przypadku stwierdzenia, że doszło do popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków, poświadczenia nieprawdy lub narażenia ludzi na utratę życia i zdrowia to wnoszę o skierowanie sprawy do BSWP Policji celem rozpoznania aspektów prawnokarnych". Komendant Główny PSP działając w oparciu o art. 65 § 1 w związku z art. 233 - 236 i art. 239 § 1 k.p.a., pismem z 18 czerwca 2024 r. podanie to, posiadające znamiona ponowionej skargi w sprawie indywidualnej dotyczącej działań podejmowanych przez funkcjonariuszy Komendanta Powiatowego PSP w R. P. w odniesieniu do ww. zakładu, przekazał właściwemu, z uwagi na sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych organowi w sprawie, tj. Komendanta Powiatowego PSP w R. P. Komendant Powiatowy PSP w R. P. po rozpatrzeniu ww. podania z 24 maja 2024 r., postanowieniem z [...] lipca 2024 r. znak [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. Następnie G. D., wniósł do Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej "Lubelski KW PSP"), zażalenie z 14 lipca 2024 r. na ww. postanowienie. Lubelski KW PSP postanowieniem z 14 sierpnia 2024 r. znak WZ.5290.5.2024.1, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego PSP w R. P. z [...] lipca 2024 r. Odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, oba organy uzasadniły brakiem posiadania przez Skarżącego przymiotu strony w sprawie. Uznano, że sam fakt bycia sąsiadem (współwłaścicielem nieruchomości sąsiadującej z działką zakładu) w świetle przepisów przeciwpożarowych nie stanowi o posiadaniu interesu prawnego. W dalszej kolejności Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę. Wyrokiem z 10 grudnia 2024 r. sygn. akt. II SA/Lu 753/24 WSA w Lublinie oddalił skargę na postanowienie Lubelskiego KW PSP w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie usunięcia nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Następnie Skarżący złożył do Lubelskiego KW PSP wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w R. P. z [...] lipca 2024 r. zarzucając mu wadę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Lubelski KW PSP decyzją z 20 stycznia 2025 r., umorzył w całości postępowanie administracyjne, wszczęte z wniosku z 18 grudnia 2024 r. G. D. , dotyczące stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z [...] lipca 2024 r. W reakcji na powyższe Skarżący pismem z 4 lutego 2025 r. wniósł do Komendanta Głównego PSP, odwołanie. Komendant Główny PSP decyzją z 11 marca 2025 r. znak BPZ- 11.5291.1. 2025.5 uchylił w całości decyzję Lubelskiego KW PSP z 20 stycznia 2025 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego PSP w R. P. z [...] lipca 2024 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia Lubelskiego KW PSP z 14 sierpnia 2024 r. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja została odebrana 17 marca 2025 r., a następnie pismem z 23 marca 2025 r., Skarżący złożył do Komendanta Głównego PSP wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając jej w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz rażące naruszenie przepisów k.p.a. Ponadto wskazał, że "uzasadnienie decyzji zawiera konfabulacje i powoływanie się na okoliczności które nigdy nie miały miejsca. Analizując treść decyzji i jej uzasadnienie można odnieść wrażenie, że sporządziła je osoba, która nigdy nie miała do czynienia z prawem i postępowaniem administracyjnym". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny PSP wskazał, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., pod stosowanym w tej ustawie pojęciem ministra należy rozumieć m. in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez właściwego ministra, w tym stosowanie do art. 9 ust. 1 ustawy o PSP, Komendanta Głównego PSP. Jednocześnie zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ponadto w myśl art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W przypadku stwierdzenia braku właściwości, organ powinien niezwłocznie przekazać sprawę do organu właściwego, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. Z kolei zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej jest komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, natomiast organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej jest Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej. W realiach niniejszej sprawy wniosek Skarżącego z 18 grudnia 2024 r., choć formalnie dotyczył postanowienia Komendanta Powiatowego PSP w R. P. z [...] lipca 2024 r., w istocie odnosił się do rozstrzygnięcia Lubelskiego KW PSP z 14 sierpnia 2024 r., które utrzymało w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie. Tym samym jedynym organem uprawnionym do rozpoznania wniosku był Komendant Główny PSP jako organ wyższego stopnia wobec Lubelskiego KW PSP, w myśl art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy o PSP. Z uwagi na fakt, że sprawę rozpoznał organ niewłaściwy, Komendant Główny PSP, działając jako organ odwoławczy był zobowiązany na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji Lubelskiego KW PSP z 20 stycznia 2025 r. Po uchyleniu ww. decyzji, Komendant Główny PSP, jako organ właściwy w sprawie, w rozumieniu art. 157 § 1 k.p.a., był zobowiązany do rozpoznania wniosku Skarżącego z 18 grudnia 2024 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia KP PSP w R. P. z [...] lipca 2024 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia Lubelskiego KW PSP z 14 sierpnia 2024 r. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, postanowienie Lubelskiego KW PSP z 14 sierpnia 2024 r., stwierdzenia nieważności którego domaga się Skarżący, było już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Wyrokiem z 10 grudnia 2024 r. (sygn. akt II SA/Lu 753/24), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na skarżone postanowienie. Organ wyjaśnił, że sąd administracyjny rozpoznając skargę bada z urzędu zgodność zaskarżonego aktu z prawem, także w zakresie występowania przesłanek nieważnościowych. Sąd administracyjny zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów tub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Z kolei zgodnie z art. 171 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, co oznacza, że dana sprawa nie może być ponownie rozpoznawana w zakresie tożsamych okoliczności faktycznych i prawnych, niezależnie od trybu, w jakim trafia do organu. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Podsumowując, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie poddał kontroli zaskarżone postanowienie, w tym także z mocy prawa zbadał występowanie ewentualnych przesłanek jego nieważności, Komendant Główny PSP nie był uprawniony do ponownego rozpoznawania sprawy w tym zakresie. Z tego względu po uchyleniu decyzji Lubelskiego KW PSP, od której odwołał się Skarżący, Komendant Główny PSP zastosował odpowiednio w sprawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. D. Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego PSP z 26 maja 2025 r. znak: BPZ II 5291.2.2025.5 z powodu nieważności oraz o połączenie niniejszego postępowania ze sprawą o sygn. VII DK/WA 82/85 bowiem dotyczy ona tego samego przedmiotu sprawy. Wskazał, że ww. decyzji zarzuca nieważność z przyczyny określonej w art. 156 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Komendant Główny PSP w dniu 11 marca -2025 r. wydał decyzję w przedmiocie uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie z 20 stycznia 2025 r. i orzekł co do istoty sprawy. Postępowanie to było postępowaniem odwoławczym. W decyzji tej Komendant Główny PSP przypisał sobie kompetencje ministra i pouczył skarżącego o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z pouczeniem skarżący wniósł do Komendanta Głównego PSP taki wniosek. W dniu 26 maja 2025 Komendant Główny PSP wydał decyzję w przedmiocie utrzymania w mocy swojej wcześniejszej decyzji z 11 marca 2025 r. W ocenie skarżącego decyzja ta jest niezgodna z prawem i nieważna bowiem Komendant Główny PSP nie jest Ministrem ani Samorządowym Kolegium Odwoławczym, a sprawa przez niego procedowana była trybem odwoławczym. Ponadto wniósł o zawiadomienie przełożonego Komendanta Głównego PSP czyli Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o podejrzeniu wystąpienia istotnych naruszeń prawa w organie administracji państwowej szczebla centralnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga okazała się zasadna, bowiem taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Kontrolowana decyzja Komendanta Głównego PSP z dnia 26 maja 2025 r., znak: BPZ-II.5291.2.2025.4, wydana została z rażącym naruszeniem art. 127 § 3 k.p.a., co nakazywało stwierdzenie jej nieważności. Niniejsza sprawa pozostaje w ścisłym związku ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 1281/25, w której w pierwszej instancji wydana została decyzja Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 20 stycznia 2020 r., znak: WZ.5291.4.2024.1, po czym na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, decyzja Komendanta Głównego PSP z dnia 11 marca 2025 r., znak: BPZ-II.5291.1.2025.5. Zastrzeżenia Sądu co do decyzji Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 20 stycznia 2020 r., znak: WZ.5291.4.2024.1 i wydanej na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 11 marca 2025 r., znak: BPZ-II.5291.1.2025.5., skutkowały uchyleniem obu tych decyzji wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1281/25, a zatem zbędne jest ponowne przytaczanie argumentacji Sądu w odniesieniu do tych decyzji. W niniejszej sprawie wskazać należy na błędne pouczenie zawarte w decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 11 marca 2025 r., znak: BPZ-II.5291.1.2025.5, o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wniesienia skargi niezgodne z treścią art. 127 § 3 k.p.a. W myśl tego przepisu od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przez ministra należy rozumieć organy wymienione w art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.: Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych organów administracji rządowej podległych albo podporządkowanych Prezesowi Rady Ministrów lub właściwego ministra bądź przez nich nadzorowanych, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4.. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2025 r. , poz. 1312), centralnym organem administracji rządowej w sprawach organizacji krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego oraz ochrony przeciwpożarowej jest Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zaznaczyć jednak należy, że w niniejszej sprawie Komendant Główny PSP nie orzekał jednak jako organ I instancji, bowiem rozpoznawał odwołanie skarżącego od decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Komendanta PSP a zatem błędne było pouczenie skarżącego zawarte w decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 11 marca 2025 r., znak: BPZ-II.5291.1.2025.5 o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżącego należało pouczyć wyłącznie o możliwości wniesienia na tę decyzję skargi do WSA. To błędne pouczenie spowodowało, że skarżący co od decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 11 marca 2025 r., znak: BPZ-II.5291.1.2025.5, złożył w dniu 23 marca 2025 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na skutek rozpoznania tego wniosku wydana została z rażącym naruszeniem prawa kolejna trzecia już w niniejszej sprawie i będąca przedmiotem kontroli Sądu decyzja Komendanta Głównego PSP z dnia 26 maja 2025 r., znak: BPZ-II.5291.2.2025.4. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i stwierdzenie nieważności decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (por. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, rozważając możliwość stwierdzenia nieważności decyzji konieczne jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie Komendant Główny PSP, nie był uprawniony do wydania kontrolowanej decyzji, bowiem w istocie doszło do nieprzewidzianego w przepisach rozpoznania sprawy w trzeciej instancji. Tego rodzaju naruszenie elementarnych zasad postępowania administracyjnego, nie może być w ocenie Sądu akceptowane w praworządnym państwie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.