VII SA/Wa 1949/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. M. i W. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po wszczęciu na wniosek Z. i M. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. M. pozwolenia na przebudowę poddasza na mieszkanie w budynku mieszkalnym w Z. przy ul. [...], na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] k.m. 2 obręb Z., stwierdził nieważność decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w części dotyczącej robót budowlanych wykraczających poza działkę [...], w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Starosty O. Organ zauważył w uzasadnieniu, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. (stwierdzającą nieważność decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "T. M." pozwolenia na przebudowę poddasza na mieszkanie w budynku mieszkalnym w Z. przy ul. [...], na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] k.m. 2 obręb Z.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ wojewódzki stwierdzając nieważność decyzji Starosty O. jedynie w części dotyczącej robót budowlanych wykraczających poza działkę o nr ew. [...], nie rozstrzygnął w pozostałym zakresie co do przedmiotu postępowania. Następnie, Wojewoda [...] zauważył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jest szczególnym trybem postępowania administracyjnego, ponieważ stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji i niejednokrotnie prowadzone jest w sytuacji, gdy badana decyzja wywoła już określone skutki. Zauważył także, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jeżeli jest ona dotknięta, w sposób niewątpliwy, jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa mające miejsce w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Wojewoda [...] wskazał, iż w sprawie ustalono, że wnioskiem z dnia 16 maja 2008 r. W. M. wystąpił o pozwolenie na przebudowę poddasza budynku mieszkalnego na mieszkanie w Z. przy ul. [...], na działce numer [...]. Do wniosku dołączono między innymi oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które złożone zostało w odniesieniu do działki numer [...]. Z projektu budowlanego wynikało, że inwestor miał zamiar dokonać przebudowy poddasza budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce numer [...]. Roboty miały polegać w szczególności na rozbiórce dachu drewnianego, wymurowaniu ścian poddasza, wykonaniu wieńca żelbetowego, wykonaniu więźby dachowej, wymurowaniu szczytów budynku i komina, wykonaniu pokrycia dachowego, wymurowaniu ścianek działowych. Zdaniem Wojewody, w sprawie bezsprzecznym jest, że budynek numer 7 przy [...] w Z. stanowi własność M. i W. M. Z załączonej do projektu mapy przeznaczonej do celów projektowych wynika, że budynek ten znajduje się w granicy z działką numer [...], stanowiącą własność Z. i M. K. Mapa ta zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., nr 25, poz. 133) winna przedstawiać przebieg granic władania (własności) nieruchomości. Jak wynika z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania, ściana budynku M. i W. M. od strony działki wnioskodawców stanowi granice nieruchomości - działki numer [...]. Następnie, organ wojewódzki zauważył, że z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowany dach miał być wykonany w taki sposób, że okap tego dachu na szerokości 70 cm miał znajdować się nad działką Z. i M. K. Skoro zatem przebudowa poddasza zaprojektowana została poza wskazaną granicą działki inwestora – W. M. winien był wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane także działką oznaczoną w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem [...] (tj. będącą współwłasnością Z. i M. K.), np. - w formie ich zgody na wykonanie wnioskowanych robót budowlanych. Z załączonych akt sprawy, a w szczególności złożonego, opisanego wyżej oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor takiej zgody nie wskazał. Również z ustaleń poczynionych w trakcie prowadzonego postępowania wynika, iż inwestor nie posiadał zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości na wykonanie wnioskowanych robót. W związku z powyższym skoro W. M. nie wykazał, że posiada prawo do dysponowania działką [...] na cele budowlane, zdaniem Wojewody, Starosta O. rażąco naruszył prawo tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenie na budową może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem w tej części pozwolenie na budowę dotknięte jest wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności (w części). Natomiast w pozostałej części badanego pozwolenia na budowę, tj. decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008 r., Wojewoda nie dopatrzył się żadnej z ww. okoliczności skutkującej orzeczeniem o stwierdzeniu nieważności. Zatem w tym zakresie organ odmówił żądaniu Z. i M. K. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego niewłaściwego zlokalizowania otworów okiennych na poddaszu od strony działki należącej do Z. i M. K., Wojewoda [...] stwierdził, że ówczesne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie ustalały minimalnych odległości otworów okiennych umieszczonych w dachu od granicy działki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. i W. M. złożonego, w części w jakiej decyzja Wojewody [...] stwierdziła, nieważność decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], w części, dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...]. Uzasadniając decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że odwołanie powoduje wszczęcie postępowania odwoławczego oraz wskazuje jego zakres. W konsekwencji zatem organ odwoławczy nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu I instancji i ponownie rozpoznać sprawy także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. A zatem złożenie odwołania jedynie co do części decyzji skutkuje jej uostatecznieniem się w pozostałej części po upływie terminu do złożenia tegoż odwołania przez strony postępowania. Następnie, organ wyjaśnił, że niniejsze postępowanie toczy się w trybie nieważnościowym, a zatem w trybie nadzwyczajnym, w którym ustaleniu podlega jedynie kwestia, czy i do jakich naruszeń prawa doszło w postępowaniu zwykłym, a następnie ocena, czy stwierdzone naruszenie wyczerpuje jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że z akt sprawy wynika, iż inwestor – W. M., wnioskiem z dnia 16 maja 2008 r. wystąpił do Starosty O. o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych, polegających na przebudowie poddasza budynku mieszkalnego na mieszkanie na działce o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Do ww. wniosku inwestor dołączył "Projekt budowlany przebudowy poddasza na mieszkanie" na działce [...], wykonany przez mgr inż. arch. F. W. w kwietniu 2008 r. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działki o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], Starosta O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. M. pozwolenia na przebudowę poddasza na mieszkanie w budynku mieszkalnym w Z. przy ul. [...] na działce o nr ew. [...], obręb Z. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, analiza ww. projektu budowlanego, wykonanego przez arch. F. W., wykazała, że roboty budowlane, zatwierdzone badaną w trybie nadzwyczajnym decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., obejmowały również działkę o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Potwierdza to w szczególności projekt zagospodarowania działki [...] z obrębu: Z. (rys. nr 1), opracowany na mapie do celów projektowych z dnia 24 maja 2008r., wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O.). Wynika z niego bezspornie, że północno-zachodni okap budynku mieszkalnego znajduje się poza granicami działki o nr ewid. [...], tj. na działce o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Zaś z inwentaryzacji architektonicznej wynika, że sporny okap jest częścią istniejącego budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce o nr ewid. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu z dnia [...] czerwca 2008 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym, wobec ustalenia, że przedmiotowa inwestycja dotyczyła również prac budowlanych, wykraczających poza działkę o nr ewid. [...] i zaprojektowanych na terenie działki o nr ewid. [...] z obrębu: Z. (np. rozbiórka istniejącego dachu i wykonanie nowego dachu, na podwyższonej ściance kolankowej ok. 50 cm - przekrój pionowy, rysunek nr 14), zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, należało przyjąć, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 16 sierpnia 2008 r., powinien dołączyć również oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działki o nr ewid. [...] - zgodnie z ww. art. 32 ust 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. Ponadto wnioskujący – M. i W. M. - twierdzą, że nigdy nie wyrażali zgody inwestorowi na sporną inwestycję na działce o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Tak więc, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uznać należało, że decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], narusza art. 32 ust 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w sposób rażący (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), w zakresie robót budowlanych, wykraczających poza działkę o nr ewid. [...] i zaprojektowanych na działce o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Odnosząc się do zarzutów (popartych przywołanym orzecznictwem sądów administracyjnych), zawartych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem dotyczą one - jak to sugerują odwołujący się - inwestycji realizowanej w granicy działek, natomiast omawiana inwestycja, jak ustalono, dotyczy przebudowy poddasza na mieszkanie w budynku mieszkalnym w Z. przy ul. [...], zaprojektowanej na obu działkach o nr ewid.: [...] i [...] z obrębu: Z. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. złożyli M. M. i W. M., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu z dnia [...] czerwca 2008 r., poprzez błędne uznanie, iż brak złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2) art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Obowiązkiem organu badającego ważność decyzji w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa jest wyraźne ustalenie, który konkretny przepis został naruszony, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą więc tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowo organy nadzorcze przeanalizowały i oceniły weryfikowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję Starosty O. z dnia [...] czerwca 2008 r., uznając, iż dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w części dotyczącej robót budowlanych wykraczających poza działkę [...]. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast, stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestor – W. M., wnioskiem z dnia 16 maja 2008 r. wystąpił do Starosty O. o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych, polegających na przebudowie poddasza budynku mieszkalnego na mieszkanie na działce o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Do ww. wniosku inwestor dołączył "Projekt budowlany przebudowy poddasza na mieszkanie" na działce [...], wykonany przez mgr inż. arch. F. W. w kwietniu 2008 r. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działki o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], Starosta O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. M. pozwolenia na wykonanie ww. inwestycji. Jak ustalił organ nadzoru, ustalenia te Sąd przyjmuje także za swoje, analiza ww. projektu budowlanego, wykonanego przez arch. F. W., wykazała, że roboty budowlane, zatwierdzone badaną w trybie nadzwyczajnym decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., obejmowały również działkę o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Potwierdza to w szczególności projekt zagospodarowania działki [...] z obrębu: Z. (rys. nr 1), opracowany na mapie do celów projektowych z dnia 24 maja 2008 r., wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O.). Wynika z niego bezspornie, że północno-zachodni okap budynku mieszkalnego znajduje się poza granicami działki o nr ewid. [...], tj. na działce o nr ewid. [...] z obrębu: Z. Zaś z inwentaryzacji architektonicznej wynika, że sporny okap jest częścią istniejącego budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce o nr ewid. [...]. Wobec powyższego ustalenia, że przedmiotowa inwestycja dotyczyła również prac budowlanych wykraczających poza działkę o nr ewid. [...] i zaprojektowanych na terenie działki nr ewid. [...], należało przyjąć, na co zasadnie uwagę zwrócił organ, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 16 sierpnia 2008 r., powinien dołączyć również oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie działki o nr. ewid. [...], co wynika z ww. przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. Nie kwestionuje tego faktu sam skarżący, przyznając w skardze, że w realiach niniejszej sprawy faktycznie doszło do naruszenia prawa, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez przedłożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w zakresie wykraczającym poza działkę [...]. Stwierdzić więc należy, że stanowi to o naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, naruszenie to zaś należy ocenić jako rażące, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji, we wskazanym w decyzji zakresie. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji byłoby zaakceptowaniem tego, że dopuszczalne jest, dokonane z naruszeniem prawa, ograniczenie prawa własności w odniesieniu do sąsiedniej nieruchomości, będącego pod szczególną ochroną (art. 64 Konstytucji RP, art. 140 k.c.). To zaś jest nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym. Wbrew twierdzeniu skargi, nie można uznać, iż z uwagi, że inwestycja "bardzo nieznacznie wykraczała poza obręb działki [...] tj. ok. 60 cm za granicę działki w formie tzw. okapu dachowego", naruszenie to należy ocenić, jako zwykłe, niewyczerpujące przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższą okoliczność można byłoby rozważać przez pryzmat, czy stanowi rażącego naruszenia prawa, czy też nie, w sytuacji, gdyby działka o nr ewid. [...], stanowiła własność W. M., tak jednak nie jest. Również zarzut naruszenia art. 140 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wprawdzie organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich argumentów zawartych w odwołaniu, jednakże okoliczność ta pozostaje bez istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem odpowiada ono prawu. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji całkowicie ich nie pomija. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.