VII SA/Wa 195/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2009 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. P z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] lok. [...] w W. [...] : tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. decyzja nr [...] wydaną [...] października 2005r. na podstawie art. 50a ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156 poz. 1118 ze zm.) nakazał E. K. rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego w miejscowości P. W uzasadnieniu organ podał, że mimo wzniesionego decyzją Starosty N. z [...] sierpnia 2005r. sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni 35 m2 na posesji w miejscowości P. ustalono, że inwestor rozpoczął budowę ścian budynku. Wobec tego, w ramach postępowania naprawczego na podstawie art. 49b Prawa budowlanego postanowieniem wydanym [...] września 2005r. wstrzymano roboty budowlane i nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni – oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opisu zakresu robót budowlanych, projektu zagospodarowania działki, zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dniu 13 października 2005r. przeprowadzono ponownie wizję na terenie działki w czasie, której ustalono że inwestor mimo wstrzymania prowadzi roboty budowlane przy przedmiotowym budynku. Wobec tego na podstawie art. 50a ust 1 Prawa budowlanego nakazano rozbiórkę wybudowanego budynku. Odwołanie od decyzji złożył E. K., a następnie po jego śmierci w dniu 19 lutego 2006r., odwołanie to podtrzymała jego żona – następca prawny – I. K. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja nr [...] wydaną [...] grudnia 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej osoby zobowiązanej do wykonania rozbiórki i w tym zakresie orzekł, że osobą zobowiązaną do wykonania rozbiórki jest I. K. jako następca prawny zmarłego E. K. , a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż wobec kontynuowania robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego – mimo wydania przez właściwy organ nadzoru budowlanego postanowienia nakazującego ich wstrzymanie, a więc wystąpienia przesłanki z art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego obowiązkiem organu było wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 50a pkt 1 w/w ustawy. Wobec tego w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu i instancji jest zgodne z prawem, jednakże z uwagi na śmierć – w toku postępowania odwoławczego – adresata decyzji, powinna być ona zmieniona co do osoby do której została skierowana. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. K. Skarżąca zarzuciła organowi brak odniesienia się do podnoszonego przez nią faktu uchylenia przez Wojewodę [...] decyzji Starosty N. wnoszącej sprzeciw do zgłoszonego zamiaru budowy budynku gospodarczego, którą powołuje organ w decyzji rozbiórkowej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Decyzje organów zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a ich uzasadnienia nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków, które są niezbędne do ustalenia podstaw faktycznych rozstrzygnięcia. Jest to warunek konieczny do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami obowiązującego prawa, a także zgodnego z istniejącym stanem faktycznym. Organy administracji publicznej powinny, podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a następnie do oceny na jego podstawie czy dana okoliczność została udowodniona. Ustalając fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy organ administracji publicznej obowiązany jest rozważyć wszystkie wnioski podniesione przez stronę ponieważ zaniechanie w tym zakresie określonych działań przez organ, zwłaszcza wtedy, gdy strona powołuje się na konkretne i ważne dla niej okoliczności w sprawie jest istotnym uchybieniem procesowym. Obowiązek przeprowadzenia całego postępowania wyjaśniającego w sposób rzetelny, który wyjaśniałby wszystkie istotne okoliczności w sprawie spoczywa na właściwym organie administracji publicznej; W sprawie, w której przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest nałożenie na stronę danego postępowania administracyjnego określonej przepisami kary pieniężnej lub zobowiązanie jej do wykonania innego rodzaju obowiązku, a więc w sytuacji podjęcia działań o charakterze represyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że organy nie wypełniły obowiązków wynikających z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Czynności podjęte przez organ nadzoru budowlanego tj. wstrzymanie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego a następnie orzeczenie nakazu jego rozbiórki były konsekwencją wydania przez Starostę N. w dniu [...] stycznia 2005r. decyzji odmawiającej przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy (decyzja wnosząca sprzeciw do zgłoszenia). W czasie dalszego postępowania organ pominął fakt, iż decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją. Wojewody [...] wydaną [...] września 2005r. Tak więc już w momencie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego ([...] października 2005r.) nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja wnosząca sprzeciw do zamiaru jego budowy (uchylona [...] września 2005r.). Tak więc w prowadzonym postępowaniu organ nie przeanalizował dokonanego przez inwestora zgłoszenia i nie ocenił jego skuteczności w sytuacji uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw. Powyższe powoduje, iż należy przyjąć że tak zaskarżona jak i decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem zasad procedury administracyjnej, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.