VII SA/Wa 195/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) listopada 2012 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów indywidualnych postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2013 r. w ten sposób, że słowa "adwokata z urzędu" zastąpić słowami "radcy prawnego z urzędu". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 195, dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 445/09). Natomiast zgodnie z art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W przedmiotowej sprawie, w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2013 r. pojawiła się oczywista omyłka pisarska polegająca na nieprawidłowym wskazaniu pełnomocnika z urzędu. Zarówno bowiem z treści komparycji postanowienia, jak i treści uzasadnienia postanowienia wynika, że dotyczy ono pełnomocnika, którego wskazał Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy – tj. radcy prawnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.