VII SA/Wa 195/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2016r. po rozpoznaniu wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać M. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 3 marca 2016r. do Sądu wpłynął wniosek M. S. o przyznanie prawa pomocy uzupełniony na formularzu PPF w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, materialną i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami. Podała, że z dniem 23 stycznia 2016r. została zwolniona z pracy i od tego dnia nie posiada żadnego źródła dochodu na swoje utrzymanie. Na potwierdzenie powyższego załączyła kserokopię rozwiązania umowy o pracę z dnia 7 stycznia 2016r. Wskazała, że matka pobiera emeryturę w wysokości 504, 25 złotych miesięcznie, ojciec jest niepełnosprawny, przewlekle chory, nie ma prawa do renty ani emerytury. Wnioskodawczyni podała, że zamieszkuje z rodzicami w ich mieszkaniu lokatorskim o pow. 48 m². Poza ww. mieszkaniem oświadczyła, że zarówno ona jaki rodzice nie posiadają żadnych nieruchomości ani ruchomości, nie posiadają oszczędności, nie posiadają papierów wartościowych ani innych praw majątkowych nie posiadają wierzytelności, nie posiadają przedmiotów wartościowych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja finansowa wnioskodawczyni jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawczyni obecnie pozostaje bez pracy i nie uzyskuje żadnych dochodów. Utrzymuje się wraz z rodzicami wyłącznie z niskiej emerytury matki w wysokości 504, 25 złotych miesięcznie. Wobec powyższego uznano, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co czyni zasadnym jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.