VII SA/Wa 1950/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "W." w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dokonania wpłaty na poczet wykonania dokumentacji inwentaryzacyjnej I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. działając na podstawie art. 81 c ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 262 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej niewykonania zalecenia zawartego w postanowieniu nr [...] z dnia [...] lipca 2003r. – zobowiązał zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej "W." w W. do wpłacenia kwoty 4300 zł na poczet wykonania wymaganej dokumentacji inwentaryzacyjnej. Koszt wykonania przedmiotowej dokumentacji został ustalony w oparciu o oferty cenowe wybranych wykonawców. Powyższe postanowienie utrzymał w mocy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. wskazując, iż brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia postanowienia organu I instancji. Skargę sądową na postanowienie organu odwoławczego wniósł inwestor, domagając się umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż odstępstwa od projektu zostały zniwelowane, spory sąsiedzkie ustały, zaś organ naruszył przepisy o dowodach, gdyż nie wyjaśnił należycie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ przyznał, że uszedł jego uwadze fakt, iż na postanowienie organu I instancji mimo pouczenia o możliwości jego zaskarżenia, zażalenie nie przysługiwało i w związku z tym wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia objętego skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga podlega uwzględnieniu lecz z innych motywów niż w niej wskazane. Art. 262 § 2 kpa, na podstawie którego wydane zostało postanowienie organu I instancji, dopuszcza w uzasadnionych wypadkach możliwość złożenia zaliczki przez stronę na pokrycie kosztów postępowania. Przepis ten nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na wydane na tej podstawie postanowienie, co wynika z art. 141 § 1 kpa, a zatem może być ono zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji, jeżeli zaliczki żądał organ I instancji (art. 142). Jeżeli więc postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 kpa nie podlega zaskarżeniu, to brak było podstaw prawnych do rozpatrzenia wniesionego na nie zażalenia, które strona wniosła wskutek błędnego pouczenia. Rozpatrując takie zażalenie organ II instancji działał bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).