VII SA/Wa 1954/09

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1954/09 ze skargi C. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić C. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 8 grudnia 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek C. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Strona utrzymuje się z dochodu w wysokości 3700 zł., na który składa się emerytura i renta wnioskodawcy. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 83 m2, a także nieruchomość rolna o pow. 2,3 ha (łąka ze stawem). Wnioskodawca podał że jest właścicielem samochodu VW Passat rocznik 1990 o wartości 1500 zł. Ponadto wskazał, ze jest osobą schorowaną intensywnie leczącą się na schorzenia kręgosłupa, dyskopatię lędźwiową, zespół bólowy pourazowy lewego ramienia, kolana, chorobę wrzodową żołądka, dwunastnicy, zapalenie oskrzeli, nadciśnienie. Dodał, ze sprzęt do rehabilitacji kręgosłupa kosztował 2600 zł. Kłopoty finansowe nie pozwalają na dokończenie budowy domu. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika. Analizując całokształt sprawy należy wskazać, że nie jest zasadnym przychylenie się do wniosku strony. Wnioskodawca posiada stały miesięczny dochód, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Strona wskazała wprawdzie, że ponosi zwiększone wydatki z uwagi na swój stan zdrowia, ale należy zauważyć, że koszt 200 zł. wpisu sądowego jaki w niniejszej sprawie należy uiścić (jest to główny koszy sprawy) i inne - na tym etapie sprawy ewentualne - koszty sądowe, są w zasięgu możliwości finansowych wnioskodawcy. Z tego względu uznano, ze stronę stać zarówno na opłacenie we własnym zakresie kosztów sądowych jak i zawodowego pełnomocnika. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).