VII SA/Wa 1956/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. i T.D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. C. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. przyznano M. Z. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczona został adwokat J.C.. W dniu 16 grudnia 2010 r. w niniejszej sprawie wydany został wyrok, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji zasądzając jednocześnie wyznaczonemu pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 820/11 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżony wyrok w pkt 1 – 2 i oddalił skargi T. D. i M. Z., oraz oddalił skargę kasacyjną co do pkt 3. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2012 r. pełnomocnik z urzędu złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które to koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Z protokołu rozprawy z dnia 1 sierpnia 2012 r., która odbyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, iż uczestniczyła w niej adwokat M. A. działająca z substytucji adwokata J. C. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (a więc 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c ww. rozporządzenia.